II K 556/15 | Europaius

Sygn. akt IIK 556/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 marca 2016 roku Sąd Rejonowy w Łowiczu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodnicząca: SSR Anna Kwiecień - Motylewska Protokolant: Selena Chlebna Prokurator: Marzena Orłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2016 roku, sprawy H. W. syna P. i E. zd.G. ur. (...) w W. oskarżonego o to, że: w dniu 22 września 2015 roku w Ł. , woj. (...) , prowadził samochód marki M. o nr rej. (...) po drodze publicznej , mając uprzednio cofnięte decyzją Starostwa Powiatowego w S. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii A i B z dnia 6 października 2011 roku decyzją nr (...) - tj. o czyn z art. 180 a kk Orzeka: 1) oskarżonego H. W. uznaje za winnego dokonania zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycję art. 180a kk i za to , z mocy art. 180 a kk wymierza oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 100 ( stu) stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki dziennej na kwotę 10 ( dziesięciu) złotych; 2) zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 170 ( sto siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów sadowych; Sygn. akt IIK 556/15 UZASADNIENIE Starosta (...) decyzją z dnia 6 października 2011 roku w sprawie (...) orzekł o zatrzymaniu oskarżonemu H. W. prawa jazdy o numerze (...) kategorii AB wydane przez Starostę (...) w dniu 22 lipca 2010 roku. Podstawą przedmiotowej decyzji był wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia 28 września 2011 roku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji oskarżonego, który w okresie od 3 listopada 2010 roku do 20 września 2011 roku wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego , za które została przyznana łącznie liczba 31 punktów karnych. Zatrzymanie przedmiotowego dokumentu nastapiło do czasu wykazania przez oskarżonego posiadania wymaganych kwalifikacji , tj. po uzyskaniu pozytywnego wyniku z egzaminu kontrolnego sprawdzającego kwalifikacje , jak również po wykazaniu się przez oskarżonego wymaganych predyspozycji psychicznych do kierowania pojazdami. ( decyzja , k. 9-10) Wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia 20 maja 2013 roku , w sprawie IIK 982/12 H. W. został skazany za czyn z art. 177 par. 2 kk na karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 4 lat , orzeczono zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym przez okres 3 lat, orzeczono obowiązek uiszczenia łącznej kwoty 110000 złotych na rzecz pokrzywdzonych tytułem częściowego zadośćuczynienia. Wyrok uprawomocnił się dnia 28 maja 2013 roku. ( odpis wyroku , k. 17-18 ; dane o karalności , k. 6) Oskarżony w dniu 22 września 2015 roku został zatrzymany do kontroli drogowej w miejscowości Ł. . Oskarżony poruszał się wówczas samochodem marki M. o nr rej. (...). Był trzeźwy. ( notatka urzędowa , k. 1 ; protokół użycia urządzenia kontrolno-pomiarowego , k. 2 ) Oskarżony H. W. ma 26 lat , posiada wykształcenie średnie , bez zawodu , zatrudniony w R. – (...) z dochodami ok. 2000 złotych , bez majątku , kawaler , nie posiada nikogo na utrzymaniu , karany. ( dane o osobie oskarżonego , k. 39 ; dane o karalności , k. 6) Oskarżony H. W. w toku postępowania przygotowawczego przyznał sie do dokonania zarzucanego mu czynu i wjaśnił , iż prowadził pojazd pomimo cofniętych uprawnień za wypadek i , że nie miał świadomości , iż takie zachowanie jest przestepstwem , a nadto , iż w dniu 20 września 2015 roku oczekiwał na egzamin na prawo jazdy i na czas składania wyjasnień miał już wszystkie uprawnienia do kierowania pojazdami z kat. AB (k. 24) W toku postępowania sądowego oskarżony przyznał się do dokonania zarzucanego mu czynu i wyjaśnił , że nie był do końca świadomy , że popełnia przestępstwo , był natomiast przekonany , że popełnia wykroczenie. W chwili przestępstwa nie obowiązywał zakaz orzeczony za wypadek drogowy , nie wiedział do końca , że ma cofnięte prawo jazdy. Wiedział , że ma cofnięte prawo jazdy. Jednoczesnie oskarżony , poprzez swojego obrońcę złożył wniosek w trybie art. 387 kpk i wymierzenie mu kary grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki dziennej na kwote 10 złotych.

(39v). Okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie budzą żadnych wątpliwości, a sam stan faktyczny nie jest skomplikowany. Sąd dokonał ustaleń zarówno na podstawie wyjaśnień oskarżonego, który przyznał się do dokonania zarzucanego mu czynu, jak i na podstawie zgromadzonej w sprawie dokumentacji. Nie budziły zastrzeżeń Sądu dowody zgromadzone w toku postępowania w postaci dokumentów, które stanowiły dla Sądu w pełni wiarygodne i niekwestionowane źródła dowodowe. Zgromadzone w niniejszej sprawie dowody potwierdzają się wzajemnie. Brak jest jakichkolwiek powodów do tego, aby kwestionować ich wiarygodność. Fakty z nich wynikające układają się w logiczną całość tworząc spójną wersję. Sąd zważył , co następuje: Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dał pełną podstawę do przyjęcia, iż oskarżony H. W. dopuścił się zarzuconego mu czynu wyczerpującego dyspozycję art. 180a k.k. Przepis art. 180 a k.k. penalizuje prowadzenie pojazdu mechanicznego na drodze publicznej w strefie zamieszkania przez osobę , która nie stosuje się do decyzji właściwego organu o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami. Oskarżony H. W. w dniu 22 września 2015 roku prowadził samochód marki M. o nr rej. (...) po drodze publicznej , mając uprzednio cofnięte uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii AB , decyzją Starosty Powiatowego w S. z dnia 06 października 2011 roku. Sąd nie dopatrzył się żadnych okoliczności wyłączających odpowiedzialność karną, w tym winę sprawcy. Uznać zatem należy, iż zachowanie oskarżonego miało charakter zawiniony. W sprawie nie zachodziły żadne okoliczności, które można by rozpatrywać w kategoriach kontratypu mogącego wyłączać jego winę. Oskarżony jest pełnoletnim, zdrowym zarówno pod względem fizycznym, jak i psychicznym mężczyzną i mógł postąpić z poszanowaniem prawa, czego nie zrobił. W oparciu o powyższe ustalenia i rozważania Sąd uznał, iż oskarżony dopuścił się czynu bezprawnego, karalnego, zawinionego, cechującego się znacznym stopniem społecznej szkodliwości i zgodnie z treścią art. 1 kk podlega odpowiedzialności karnej . Biorąc pod uwagę przede wszystkim znaczny stopień winy oskarżonego, a jednocześnie dość znaczną społeczną szkodliwość czynu, którego oskarżony się dopuścił Sąd uznał za zasadne orzeczenie wobec oskarżonego kary grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych przy ustaleniu stawki dziennej na kwotę 10 złotych , przy uwzględnieniu wniosku złożonego przez oskarżonego w trybie art. 387 kpk. W ocenie Sądu orzeczona kara jest w stanie spełnić w stosunku do oskarżonego cel wychowawczy uświadamiając mu naganność jego zachowania i nieopłacalność naruszania norm prawnych. Nadto orzeczona kara zrealizuje potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, należycie spełni cele prewencji indywidualnej, jak i ogólnej oraz dostatecznie uświadomi oskarżonemu, że popełnianie przestępstw się nie opłaca. W przedmiocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 627 kpk obciążając oskarżonego kosztami sądowymi w kwocie 170 złotych , na które składają się koszty postepowania i opłata od wymierzonej kary grzywny.

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.