Sygn. akt II K 624/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 stycznia 2016 roku Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: Sędzia SR Nadia Kołacińska- Sumińska Protokolant: sek. sąd. Marta Owczarek w obecności Prokuratora Marcina Polaka po rozpoznaniu dnia 19 stycznia 2016 roku na rozprawie sprawy S. D. s. T. i W. zd. K. ur. (...) w T. (...) oskarżonego o to, że: w dniu 05 maja 2015 roku w miejscowości S. (...), gm. W., pow. (...), woj. (...) dokonał zniszczenia mienia w postaci drzwi mieszczących się w budynku mieszkalnym , w ten sposób, że wyrwał z nich zamek o wartości strat 700 złotych na szkodę A. S. tj. o czyn z art. 288 § 1 kk orzeka:
- oskarżonego S. D. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 288 § 1 kk w zw. z art. 58 § 3 kk w zw. z art. 4 § 1 kk wymierza mu karę 60 (sześćdziesięciu) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) złotych;
- na podstawie art. 46 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk orzeka wobec oskarżonego S. D. środek karny w postaci obowiązku naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz A. S. kwoty 700 (siedemset) złotych;
- zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 70 (siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu wydatków oraz kwotę 60 (sześćdziesięciu) złotych tytułem opłaty. UZASADNIENIE W dniu 5 maja 2015r. S. D. przyszedł do miejsca zamieszkania swoich dzieci, celem spotkania się z nimi. Dzieci oskarżonego mieszkają z matką A. D. w m. S.. S. D. i A. D. są po rozwodzie. Oskarżony chciał wejść do pokoju swojej 16-letniej córki D., ta jednak zamknęła się w pokoju na klucz, nie chciała widzieć się z ojcem. Oskarżony powiedział do córki, że ma wyjść z pokoju, bo inaczej on wyważy drzwi. D. D.
(2)odparła, że wszystko w porządku, że nic jej się nie dzieje. S. D. odparł, że nie wierzy córce, kopnął w drzwi, wskutek czego doszło do wyrwania zamka wraz z klamką. (dowód: zeznania A. D. k. 3-4 zbioru C, k. 14 zeznania D. D.
(2)k. 55 zbioru C, k. 14, dokumentacja fotograficzna k. 6-8 zbioru A, wyrok k. 24 zbioru A) W dniu 28 marca 2012r. Sąd Rejonowy w P. (...)postanowieniem w sprawie I Ns 104/12, dokonał podziału majątku wspólnego S. D. i A. D. w ten sposób, że nieruchomość położoną w S. przyznał na własność A. D.. (dowód: postanowienie k. 23 zbioru A) Wartość uszkodzonych przez oskarżonego drzwi wynosiła 700 zł. Pokrzywdzona musiała wstawić nowe drzwi. (dowód: zeznania A. D. k. 14, faktury k. 25-27) S. D. ma 47 lat, nie był karany. (dowód: oświadczenie oskarżonego k. 34 zbioru A, karta karna k. 20 zbioru A) S. D. nie złożył wyjaśnień, nie ustosunkował się do zarzutu. (dowód: wyjaśnienia oskarżonego k. 35 zbioru A) Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Oskarżony nie zechciał odnieść się do postawionego mu zarzutu. W ocenie Sądu, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, nie może być wątpliwości, że S. D. zniszczył drzwi należące do A. D. (znajdowały się w domu stanowiącym jej własność). W świetle zeznań A. D. i D. D.
(2)jasne jest, że oskarżony działał umyślnie – córka nie chciała otworzyć drzwi do swojego pokoju, gdyż nie chciała widzieć się z ojcem, więc oskarżony postanowił „otworzyć” drzwi własnym sposobem, kopiąc w nie. Jednocześnie nic nie usprawiedliwiało takiego zachowania oskarżonego – dziecko (16-letnia dziewczyna) nie było zagrożone, co wyartykułowało ojcu, zwyczajnie nie chciało się z nim widzieć. Jako prawdziwe i stanowiące podstawę ustaleń faktycznych zostały ocenione dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, w tym odpisy wyroku, postanowienia, karta karna, dokumentacja zdjęciowa. Oskarżony swoim zachowaniem wypełnił dyspozycję przepisu art. 288 § 1 k.k. Kopiąc drzwi, spowodował ich zniszczenie (pokrzywdzona była zmuszona wstawić nowe drzwi) na kwotę 700 zł. Było to działanie umyślne, oskarżony co najmniej przewidywał, że tego typu działanie z jego strony, spowoduje określone uszkodzenia. W sprawie nie ustalono żadnych okoliczności wyłączających winę, czy bezprawność. Wymierzając oskarżonemu karę Sąd kierował się dyrektywami z art. 53 k.k. Na korzyść oskarżonego Sąd przyjął uprzednią niekaralność oraz relatywnie niewielką wartość szkody. Na niekorzyść Sąd przyjął natomiast działanie w miejscu zamieszkania dzieci, a tym samym niepokojenie ich takim sposobem postępowania. Biorąc pod uwagę wskazane okoliczności, Sąd wymierzył oskarżonemu, przy zastosowaniu art. 58 § 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. karę grzywny uznając, iż uwzględnia ona stopień społecznej szkodliwości czynu oraz spełni cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Sąd nałożył na oskarżonego, na podstawie art. 46 § 1 k.k., obowiązek naprawienia szkody. Na zasadzie art. 627 k.p.k. Sąd zasądził od oskarżonego koszty procesu na rzecz Skarbu Państwa.