Podkreślić należy, iż zgodnie z art.
zasadniczym obowiązkiem, jaki ciąży na pełnomocniku powoda, po przekazaniu sprawy w przypadkach wskazanych w art. 505 33 § 1, art. 505 34 § 1 oraz art. 505 36 § 1 k.p.c., a więc m.in. po przekazaniu na skutek wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty, jest przedłożyć na wezwanie przewodniczącego pełnomocnictwo, w którym pełnomocnik działający za powoda został upoważniony do udziału w sprawie. Niewykonanie tego obowiązku w terminie dwutygodniowym od daty doręczenia wezwania nakłada na Sąd obowiązek umorzenia postępowania. Sąd stwierdził brak pełnomocnictwa dla osoby, która występowała w sprawie w zastępstwie powoda, dopiero na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2016 r. Fakt, iż powyższy brak uszedł uwagi Przewodniczącego na etapie poprzedzającym wyznaczenie rozprawy, w żaden sposób nie wpływa na ocenę podstaw do zastosowania art.
podstaw nakazujących umorzenie przez Sąd postępowania. Bez względu bowiem na to, na jakim etapie sprawy brak ów zostałby ujawniony, nadal stanowić będzie on zdarzenie procesowe, z którym ustawodawca nakazał łączyć skutek umorzenia postepowania. Dostrzeżonego na rozprawie braku pełnomocnictwa nie sposób już było sanować, wzywając pełnomocnika działającego za powoda bez wykazania upoważnienia do przedłożenia pełnomocnictwa, albowiem przedłożenie pełnomocnictwa na obecnym etapie sprawy oznaczałoby, iż nastąpiło to już po upływie terminu przewidzianego w art. art.
k.p.c., który rozpoczął swój bieg z chwilą doręczenia pierwszego wezwania, o jakim mowa w ww. przepisie, a więc w realiach sprawy od doręczenia pisma z 4 sierpnia 2015 r., które nastąpiło w dniu 9 listopada 2015 r. Termin na przedłożenie tego pełnomocnictwa upłynął zatem już w dniu 23 listopada 2015 r. Kierując się powyższym Sąd na podstawie art.
obowiązany był orzec jak w sentencji postanowienia. Zważywszy, iż do umorzenia postępowania doszło na skutek zaniedbania, którego dopuścił się powód, reprezentowany przez pełnomocnika, który nie wykazał swojego umocowania, Sąd obowiązany był uznać powoda za stronę, która przegrała proces. W związku z powyższym, z mocy art. 98 § 1 i 3 k.p.c., obowiązek zwrotu kosztów procesu obciążałby powoda na rzecz pozwanego. Pozwany jednakże w niniejszej sprawie nie poniósł żadnych kosztów, o istnieniu których wiedziałby Sąd. Z tego względu w orzeczeniu kończącym postępowanie Sąd nie zamieścił rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów procesu. SSR Szymon Pilitowski Sygn. akt I C 724/15 (...): 1. (...), 2. (...) r.pr. K. R.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.