Sygn. akt II AKa 90/16 Protokół rozprawy apelacyjnej – wyciąg Dnia 27 kwietnia 2016 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Edward Stelmasik Sędziowie: SSA Witold Franckiewicz SSA Jerzy Skorupka (spr) Protokolant: Anna Turek przy udziale prokuratora Prokuratury Regionalnej Marka Ratajczyka rozpoznał sprawę A. C. oskarżonego z art. 286 § 1 kk, art. 284 § 2 kk, art. 286 § 1 kk w związku z art. 294 § 1 kk w związku z art. 65 kk w związku z art. 12 kk na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 9 grudnia 2015 r. sygn. akt III K 301/15 Sąd postanowił: I. n a podstawie art. 430§1 KPK pozostawić bez rozpoznania obie apelacje A. C. od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z 9 grudnia 2015 r., III K 301/15, gdyż są niedopuszczalne z mocy ustawy. UZASADNIENIE Obrońca z wyboru zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu z 9 grudnia 2015 r., III K 301/15 w całości, zarzucając: I. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj.:
- art. 387§2 KPK i art. 413§2 pkt 1 KPK polegającą na uwzględnieniu przez sąd wniosku oskarżonego o wydanie wyroku skazującego i wymierzenie mu określonych kar bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, pomimo istnienia szeregu istotnych wątpliwości, co do okoliczności popełnienia zarzucanych mu przestępstw z art. 286§1 KK, w wyniku czego doszło do wadliwego uznania, że usiłował on wyłudzić mienie nieustalonej wartości, a w pozostałym zakresie do ustalenia, że dokonał on wszystkich zarzucanych mu czynów,
- art. 4 KPK, art. 7 KPK oraz art. 410 KPK polegającą na naruszeniu zasady swobodnej oceny materiału dowodowego, zwłaszcza poprzez nieuprawnione danie wiary zeznaniom pokrzywdzonych, podczas gdy były one pozbawione waloru dowodowego z uwagi na brak dokumentów potwierdzających wysokość szkód,
- art. 410 KPK w zw. z art. 4 KPK polegającą na ustaleniu przez sąd jedynie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego z pominięciem tych, które wskazywały, że jego zachowanie nie wyczerpywało znamion przestępstw zarzuconych oskarżonemu, I. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez błędne ustalenie, że oskarżony uczynił sobie stałe źródło dochodu z popełnianych przestępstw, gdy prawidłowa ocena zebranego materiału dowodowego prowadzi do wniosków przeciwnych, II. rażącą niewspółmierność orzeczonej kary 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości przestępstw, jakich dokonał oskarżony oraz w relacji do celów, jakie kara powinna spełnić w zakresie prewencji szczególnej i społecznego oddziaływania oraz nieuwzględnienie w wymiarze kary w dostatecznym stopniu dotychczasowego życia oskarżonego, jego postawy w trakcie postępowania przygotowawczego, stanu zdrowia oraz ciężkiej sytuacji rodzinnej, a także postawy po dokonaniu czynów, jak i w czasie postępowania sądowego, co przemawiało za orzeczeniem kary w niższym wymiarze. W uzasadnieniu apelacji oskarżony podał, że nie zaprzecza, że dokonał zarzuconych mu czynów, jednak kwoty wskazane w akcie oskarżenia oraz w wyroku znacznie różnią się od tych, które pamięta. Nie miał możliwości ich zweryfikowania, ponieważ komputery i dokumentacja księgowa zostały zatrzymane przed jego aresztowaniem. Obrońca z urzędu A. C. zaskarżył wymieniony wyrok w całości zarzucając:
- obrazę przepisów prawa procesowego mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 387§2 KPK polegającą na uwzględnieniu przez sąd wniosku oskarżonego o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, pomimo istnienia wątpliwości, co okoliczności popełnienia przestępstwa opisanego w punkcie III wyroku, zwłaszcza, co do rozmiaru usiłowania przez oskarżonego doprowadzenia innych osób do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem, która to okoliczność ma znaczenie dla kształtu i rozmiaru odpowiedzialności karnej oskarżonego, co wyłączało dopuszczalność tego trybu postępowania,
- rażącą niewspółmierność kary pozbawienia wolności wymierzonej oskarżonemu poprzez nieuwzględnienie okoliczności łagodzących,
- rażącą niewspółmierność orzeczonej kary grzywny, zakazu prowadzenia działalności gospodarczej na okres 5 lat i obowiązku naprawienia szkody w całości. Przepis art. 447§5 KPK wprowadza daleko idące ograniczenie w konstruowaniu zarzutów odwoławczych w stosunku do orzeczenia, które zostało wydane w jednym z trybów konsensualnych (art. 343, 343a i 387 KPK). Podstawą apelacji nie mogą bowiem być zarzuty określone w art. 438 pkt 3 i 4 KPK, związane z treścią zawartego porozumienia, o którym mowa w art. 343, art. 343a i art. 387 KPK. Odwołujący się nie może więc kwestionować ustaleń faktycznych i wysokości kary objętych porozumieniem. Podstawą apelacji wnoszonej od rozstrzygnięć opartych na porozumieniu stron mogą być zarzuty obrazy przepisów postępowania, ale tylko takie, które wskazują na ich rzeczywiste, a nie pozorne naruszenie. Przepis art. 447§5 KPK w brzmieniu ustalonym ustawą z 27.09.2013 r. ma bowiem przeciwdziałać instrumentalnym poczynaniom oskarżonych, wobec których wyrok skazujący został wydany na podstawie procesowego porozumienia. Kontrola dopuszczalności apelacji musi być realizowana w sposób rzeczywisty, a zatem poprzez ustalenie, czy ten środek odwoławczy wnoszony od wyroku wydanego w jednym z trybów konsensualnych, oparty jest na dopuszczalnych zarzutach, a nie na zarzucie sformułowanym w sposób instrumentalny, jedynie dla zachowania pozorów dopuszczalności apelacji. Ograniczenie w art. 447§5 KPK podstaw apelacji oznacza brak możliwości podnoszenia w niej nie tylko zarzutów błędów w ustaleniach faktycznych, ale także formułowania zarzutów, które wprawdzie „nominalnie”, ale tylko dla pozoru określane są mianem „obrazy przepisów postępowania”, gdyż właściwie odczytane muszą być uznane za niedopuszczalne zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych. Złożenie przez apelującego na podstawie art. 387§1 KPK poprzedzone zostało przyznaniem się do winy, a zatem oświadczeniem, że potwierdza, że dopuścił się naruszenia określonej normy sankcjonowanej i poczuwa się w związku z tym do odpowiedzialności za popełnienie zarzuconych mu czynów zabronionych. Również w uzasadnieniu apelacji oskarżony podaje, że nie zaprzecza, że dopuścił się czynów, które zostały mu zarzucone przez oskarżyciela publicznego. Prowadzenie więc polemiki z treścią poszczególnych dowodów, prezentowanie własnych ocen, co do relacji złożonych przez świadków, ich wiarygodności oraz negowanie poszczególnych okoliczności faktycznych, jak np. wysokości szkody będącej przedmiotem przestępstwa, nie może być podnoszone w zarzutach apelacyjnych od wyroku wydanego w trybie konsensualnym. Niedopuszczalne jest bowiem instrumentalne omijanie ograniczenia zawartego w art. 447§5 KPK w drodze formułowania zarzutu rzekomej obrazy przepisów postępowania, np. art. 7 KPK, czy art. 387§2 KPK, II. zasądz ić od Skarbu Państwa na rzecz adw. S. L. 600 zł tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą obronę z urzędu oskarżonego A. C. w postępowaniu odwoławczym oraz 138 zł tytułem zwrotu VAT , III. zasądzić od oskarżonego A. C. 758 zł tytułem zwrotu wydatków za postępowanie apelacyjne.