Sygn. akt III Ca 59/16 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 5 listopada 2015 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi w sprawie z powództwa (...) Spółki Akcyjnej w Ł. przeciwko (...) Publicznemu Zespołowi (...) w K. o zapłatę uchylił nakaz zapłaty z dnia 27 stycznia 2015 r. wydany przez Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi w sprawie VIII Nc 9651/14 i oddalił powództwo oraz orzekł o kosztach procesu. Apelację od powyższego rozstrzygnięcia wywiódł powód, zaskarżając je w całości. Rozstrzygnięciu Sądu Rejonowego apelujący zarzucił naruszenie: - art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 506 §1 k.c. poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i uznanie, że zawarcie przez strony porozumienia nowacyjnego nie stanowiło odnowienia, co niweczyłoby uprawnienia Pozwanego do kwestionowania dawnych zobowiązań objętych porozumieniem, z uwagi na fakt, iż okoliczności te były Pozwanemu znane w dniu zawierania porozumienia; - art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 54 ust. 5 i 6 ustawy o działalności leczniczej z dnia 15 kwietnia 2011 r. w zw. z art. 506 §1 k.c. poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i uznanie, że zawarte pomiędzy stronami porozumienie nowacyjne naruszało zakazy uregulowane w przepisach ustawy o działalności leczniczej, podczas gdy ustawa ta nie powinna mieć zastosowania w niniejszej sprawie, a w konsekwencji brak było podstaw do oddalenia powództwa; - art. 506 §1 k.c. poprzez jego niezastosowanie i nieprzyjęcie, iż skuteczne zawarcie pomiędzy stronami porozumienia nowacyjnego, stanowiło odnowienie niweczące uprawnienia Pozwanego do kwestionowania dawnych zobowiązań objętych porozumieniem, gdyż okoliczności te były Pozwanemu znane w dniu podpisywania porozumienia i nie były one przez niego kwestionowane, co prowadzić winno do uwzględnienia powództwa w całości; - art. 54 ust. 5 i 6 ustawy o działalności leczniczej z dnia 15 kwietnia 2011 r. poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie, pomimo, że w sprawie nie istniały ku temu przesłanki i uznanie, że zawarcie porozumienia nowacyjnego przez strony stanowiło czynność naruszającą zakaz zawarty w tym przepisie, mimo że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z czynnością mającą na celu zmianę wierzyciela. W konkluzji apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie od pozwanego na jego rzecz kwoty 3.738,84 zł wraz z umownymi odsetkami w wysokości półtorakrotności stopy odsetek ustawowych od dnia 17 grudnia 2014 roku do dnia zapłaty oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów postępowania apelacyjnego, wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej i instancji i zasądzenie przez Sad pierwszej instancji kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, za obydwie instancje. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja jest niezasadna. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, które to ustalenia Sąd Okręgowy podziela i przyjmuje za własne, jak również w następstwie bezbłędnie zastosowanych przepisów prawa materialnego. Istota podniesionych przez apelującego zarzutów, zarówno naruszenia prawa procesowego jak i materialnego, sprowadzała się do kwestii pominięcia przez Sąd Rejonowy zawartego między stronami porozumienia nowacyjnego nr (...), którego skutkiem, według apelującego, było umorzenie zobowiązań wynikających z umów cesji zawieranych przez niego z kontrahentami pozwanego, a jednocześnie zobowiązanie się pozwanego do spełnienia określonego tam świadczenia. W pierwszej kolejności niezasadny okazał się podniesiony przez apelującego zarzut naruszenia art. 233 k.p.c. Zgodnie z art. 233 § 1 k.p.c., Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Przy ocenie materiału dowodowego sądowi przysługuje zatem swoboda zastrzeżona treścią powołanego wyżej przepisu. Jeżeli z określonego materiału dowodowego Sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena Sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów (art. 233 § 1 k.p.c.) i musi się ostać choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo wbrew zasadom doświadczenia życiowego nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo-skutkowych, przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona. Tego rodzaju uchybień, co wynika z przedstawionych wyżej rozważań, nie sposób się dopatrzyć w stanowisku Sądu Rejonowego, zaś argumenty apelującego nie wykazały, że ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego została dokonana z naruszeniem art. 233 § 1 k.p.c. Sąd Rejonowy ustalił mianowicie, że w dniu 23 lipca 2013 r. strony zawarły porozumienie nowacyjne nr (...). Jednakże Sąd Rejonowy uznał je za nieważne z powodu braku po stronie powoda przymiotu wierzyciela, a to z kolei wskutek nieważności wcześniej zawartych umów cesji pomiędzy powodem a wierzycielami pozwanego. Trafnie Sąd Rejonowy uznał, że w dacie zawarcia przez powoda z wierzycielami pozwanego umów cesji zastosowanie miała regulacja art. 54 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz.U.2013.217 j.t.), zgodnie z którą czynność prawna mająca na celu zmianę wierzyciela samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej może nastąpić po wyrażeniu zgody przez podmiot tworzący. W przepisie art. 54 ust. 6 przewidziano nieważność umowy zawartej z naruszeniem wymogów określonych w ust.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.