1) będzie obejmował skapitalizowane odsetki za okres od 16 września 2013 do 16 października 2013 r. w kwocie 4,70 zł (
5). Dlatego też uznać należało, że z tytułu skapitalizowanych odsetek strona powodowa domaga się łącznie kwoty za okres od od 16 września 2013 do 16 października 2013 r. oraz za okres trwania umowy, a więc do 16 grudnia 2013 r. i za okres od 17 grudnia 2013 r. do dnia 30 stycznia 2014 r. Zgodnie z postanowieniami umowy strony umówiły się o odsetki w wysokości 16% w skali roku (§ 5 ust. 1 i § 7 ust. 2) za czas do dnia zwrotu pożyczki. W czasie obowiązywania umowy wysokość stopy kredytu lombardowego NBP wynosiła 4% (
informacje Narodowego Banku Polskiego, www.nbp.pl), a więc umówione oprocentowanie pożyczki nie przekroczyło wysokości odsetek maksymalnych, określonych przepisem art. 359 § 2 1 k.c. Tym samym stronie powodowej należał się od pozwanego zwrot odsetek umownych skapitalizowanych za okres od dnia 16 września do dnia 16 grudnia 2013 r. Równocześnie strony umówiły się, że od niespłaconego zadłużenia przeterminowanego strona powodowa może naliczać odsetki wg zmiennej stopy procentowej w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego Narodowego Banku Polskiego (§ 11 ust. 2). Dlatego też uznać należało, że stronie powodowej należą się odsetki również za okres od dnia 17 grudnia 2013 r. do dnia 30 stycznia 2014 r. W tym okresie wysokość stopy procentowej tych odsetek wynosiła 16 % (wysokość stopy kredytu lombardowego wynosiła 4 %, dane Narodowego Banku Polskiego- www.nbp.pl). Po wyliczeniu dochodzonych skapitalizowanych odsetek umownych i od należności przeterminowanej wyniosła łącznie 14,88 zł. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w punkcie I sentencji wyroku zasądzając na rzecz strony powodowej kwotę 292,31 zł, na którą składają się kwota kapitału w wysokości 249,60 zł, prowizja w wysokości 17,83 zł oraz skapitalizowane odsetki w wysokości 14,88 zł. Strona powodowa domagała się ponadto odsetek ustawowych od dochodzonej kwoty 738,29 zł za okres od dnia wytoczenia powództwa (tj. 31 stycznia 2014 r. do dnia zapłaty). Wskazać należy, że zgodnie z przepisem 482 § 1 k.c., odsetek od zaległych odsetek można żądać dopiero od chwili wytoczenia o nie powództwa. Przy czym przepis ten nie określa ich wysokości, a zatem zastosowanie w tym względzie znajduje reguła wyrażona w normie art. 359 § 1 i 2 k.c. Zgodnie z nią, odsetki należą się na podstawie ustawy w wysokości określonej umową, w razie zaś braku postanowienia co do ich wysokości należą się odsetki ustawowe. Strona powoda mogła więc żądać odsetek w wysokości umownej, bowiem zastrzegła je od niespłaconego zadłużenia przeterminowanego, którym jest także należne jej oprocentowanie. Dlatego też Sąd orzekł o dochodzonych odsetkach, równocześnie nie wychodząc poza granice żądania pozwu, że należą się one w wysokości umownej wynoszącej czterokrotność stopy kredytu lombardowego Narodowego Banku Polskiego od kwoty 282,31 zł, jednakże nie mogą być wyższe niż odsetki ustawowe (zgodnie z żądaniem-
art. 321 k.p.c.) i być liczone od dnia 31 stycznia 2014 r. do dnia zapłaty. Orzekając zaś o odsetkach od kwoty 10 zł (tytułem zwrotu kosztów wezwania do zapłaty) Sąd uznał, że z uwagi na brak oznaczenia terminu, w jakim pozwany był zobowiązany do uiszczenia tej kwoty zastosowanie w tym przedmiocie znajduje przepis art. 455 k.c. Wyżej wskazane wezwanie do zapłaty z uwagi na jego niepodpisanie (okoliczność przeciwna nie została wykazana) nie było dla pozwanego wiążące. Z wydrukiem nie można bowiem wobec braku podpisu powiązać okoliczności złożenia oświadczenia woli (nadmienić też należy, że brak jest pełnomocnictwa, które wskazywałoby na umocowanie autora testu wydruku do występowania w imieniu strony powodowej). Zgodnie z wyżej wskazanym przepisem art. 455 k.c. w braku oznaczenia terminu spełnienia świadczenia, winno ono zostać spełnione po wezwaniu. Za takie też Sąd uznał doręczenie pozwanemu odpisu pozwu w dniu 17 lipca 2014 r., wobec czego odsetki od tej kwoty w wysokości ustawowej w oparciu o przepis art. 359 § 1 i 2 k.c. zasądził od dnia następnego do dnia zapłaty, orzekając jak w punkcie I sentencji wyroku. Poza żądaniem wyżej wskazanych kosztów windykacyjnych, Sąd oddalił także żądanie pozwu w zakresie składki na ubezpieczenie. Uznał bowiem, że brak jest podstaw do przyjęcia, że umowa ubezpieczenia została w ogóle zawarta. Brak jest bowiem dowodu na to, że oświadczenie złożone przez powoda dotarło do zakładu ubezpieczeń bądź też, że osoba oświadczenie to przyjmująca była uprawniona do jego odbioru. Brak też dowodu na przekazanie składki, ta zaś okoliczność wobec treści art. 814 § 1 k.c. warunkuje udzielenie ochrony ubezpieczeniowej. Nadto poważną wątpliwość Sądu budzi wysokość składki w kontekście kwoty udzielonej pożyczki (przekracza bowiem 1/3 jej wartości i co więcej w takiej kwocie miała być naliczana za każdy miesiąc trwania umowy po skorzystaniu z opcji „rolowania”). Wobec powyższego żądanie w tym zakresie Sąd oddalił. Na marginesie wskazać też należy, że również postanowienia umowne odnoszące się do wyżej wskazanego „rolowania” zawierają klauzule niedozwolone w zakresie, w jakim umożliwiają naliczanie z tego tytułu dodatkowych opłat, a za takie należy uznać kolejne składki za ubezpieczenie i kolejne prowizje, a także dodatkowo odsetki (pozwany płaciłby odsetki podwójnie). Bez wątpienia pożyczka może być umową odpłatną, umożliwiającą pożyczkodawcy osiągnięcie dochodu, jednakże w relacjach z konsumentami wysokość tego dochodu jest reglamentowana. Strona powodowa zawierając takie postanowienie niewątpliwie naruszyła chronioną w ten sposób równowagę kontraktową, na co wprost wskazuje określony w § 5 pkt 3 umowy wskaźnik RSO na poziomie aż 8.888,38 %. Oczywistym jest równocześnie, że strony mogą przewidzieć możliwość jednostronnej zmiany umowy w zakresie terminu zwrotu pożyczki (
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.