54 §1 kks i art. 56 §1 kks oraz art. 76 §1 kks w zw. z art. 37 §1 i 2 kks w zw. z art. 7 §1 kks w zw. z art. 6 §2 kks i w zw. z art. 8 §1 kks z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Okręgowego w Sieradzu z dnia 31 grudnia 2015 r., sygn. akt II K 43/
w zw. z art. 6§2 k.k.s. w zw. z art. 8§1 k.k.s., za co orzekł karę 1 rok i 2 miesiące pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych; wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszono na okres próby 3 lata. W związku z tym, iż doszło do wystąpienia idealnego zbiegu przestępstwa i przestępstwa skarbowego sąd meriti stwierdził, iż wykonaniu podlega kara orzeczona za przestępstwo skarbowe. Wyrok sądu meriti w ustawowym terminie zaskarżył obrońca oskarżonego, który podnosząc zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych oraz naruszenia przepisów prawa materialnego, wnosił o uniewinnienie oskarżonego od dokonania zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, a w przypadku uwzględnienia zarzutu przedawnienia, umorzenia postępowania w tym zakresie (zobacz szerzej zarzuty i wnioski apelacyjne k. 3242-3243). Sąd Apelacyjny zważył, co następuje Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy podnieść, iż obraza prawa materialnego polega na jego wadliwym zastosowaniu, lub niezastosowaniu, w orzeczeniu, które jest oparte na trafnych i niekwestionowanych ustaleniach faktycznych. Nie można zaś mówić o naruszeniu przepisów prawa materialnego w sytuacji, gdy wadliwość orzeczenia w tym zakresie jest wynikiem błędnych ocen i ustaleń faktycznych przyjętych za jego podstawę, bądź też jest wynikiem obrazy przepisów prawa procesowego (postanowienie SN z dnia 15 lutego 2007r., IV KK 234/06, OSNwSK 2007, poz. 438). Innymi słowy podnoszenie zarzutu obrazy prawa materialnego jest możliwe tylko wówczas, gdy ustalenia faktyczne są niesporne (postanowienie SN z dnia 25 lipca 2005r., V KK 61/05, OSNwSK 2005r., poz. 1412). Przechodząc bezpośrednio na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, iż obrońca oskarżonego połączył zarzut błędu w ustaleniach faktycznych z zarzutem naruszenia przepisów prawa materialnego, co jednak nie zwalnia sądu odwoławczego od dokonania kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku. Autor apelacji błąd w ustaleniach faktycznych upatrywał w przyjęciu, iż oskarżony działał wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami z zamiarem wprowadzenia do obrotu paliw ciekłych niespełniających wymagań jakościowych i że przyjęte przez niego materiały zostały wprowadzone do sprzedaży jako pełnowartościowy olej napędowy z naruszeniem ustawy o akcyzie, podczas gdy w ocenie obrońcy oskarżonego brak było podstaw do przyjęcia, iż oskarżony dopuścił się tego rodzaju czynu. Natomiast obrazę przepisów prawa materialnego, to jest art. 31 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, obrońca oskarżonego upatrywał w tym, iż brak było podstaw do zakwalifikowania zachowania oskarżonego z w w/wym. przepisu, skoro oskarżony T. S.
W ocenie obrońcy oskarżonego przestępstwo niewłaściwego użycia wyrobu akcyzowego przedawniło się 26 sierpnia 2014r., co w efekcie skutkować powinno umorzenie postępowania w tym zakresie, po wcześniejszym uchyleniu zaskarżonego wyroku w tej części. Odnosząc się do tego zarzutu należy w pierwszej kolejności odnotować, iż autor apelacji formułując ten zarzut zapewne nie dostrzegł treści art. 44§3 i 5 k.k.s. Wprawdzie z art. 44§1 k.k.s. wynika, iż karalność przestępstwa skarbowego ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło 5 lat gdy czyn stanowi przestępstwo skarbowe zagrożone karą grzywny, karą ograniczenia wolności lub karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 3 lat, to jednak jeżeli w okresie tym wszczęto postępowanie przeciwko sprawcy, karalność popełnionego przez niego przestępstwa skarbowego zagrożonego karą nieprzekraczającą 3 lata pozbawienia wolności ustaje z upływem pięciu lat od zakończenia podstawowego okresu przedawnienia (pięciu lat), o którym mowa jest w art. 44§1 pkt 1 k.k.s., to jest gdy upłynie 10 lat od popełnienia czynu zabronionego. W sytuacji natomiast przestępstwa skarbowego polegającego na uszczupleniu lub narażeniu na uszczuplenie należności publicznoprawnej bieg przedawnienia rozpoczyna się z końcem roku, w którym upłynął termin płatności tej należności. Jeżeli sprawca przestępstwa skarbowego dopuścił się uszczuplenia lub narażenia na uszczuplenie należności celnej, bieg jego przedawnienia rozpoczyna się z dniem, w którym powstał dług celny; jeżeli nie jest możliwe określenie dnia powstania długu celnego, bieg przedawnienia przestępstwa skarbowego rozpoczyna się z dniem najwcześniejszym, w którym istnienie długu celnego zostało ustalone (art. 44§3 k.k.s.). Podkreślić należy jednak, że dwie przewidziane w art. 44 § 2 k.k.s. konstrukcje przedawnienia w prawie finansowym - zobowiązania podatkowego i długu celnego - przewidują zawieszenie biegu na czas od wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe do prawomocnego jego zakończenia (por. art. 70 § 6 pkt 1 i § 7 pkt 1 ordynacji podatkowej oraz art. 65 ust. 10 pkt 1 i ust. 11 pkt 1 prawa celnego). W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, iż podnoszonych przez obrońcę oskarżonego zarzut przedawnienia jest chybiony, albowiem wbrew sugestii obrońcy oskarżonego nie nastąpiło jeszcze przedawnienie karalności przestępstwa skarbowego z art.
Zdaniem sądu apelacyjnego kara jaka została wymierzona oskarżonemu za przypisane mu przestępstwa będące w zbiegu idealnym w żadnym, wypadku nie posiadają cech kary rażąco niewspółmiernej w rozumieniu przepisu art. 438 pkt 4 k.p.k., co uzasadniałoby jej złagodzenia, zwłaszcza iż wykonanie orzeczonych kar warunkowo zawieszono. Zważywszy na to, iż w realiach niniejszej sprawy miał miejsce idealny zbieg przestępstwa i przestępstwa skarbowego, prawidłowo sąd meriti w oparciu o art. 8§2 i 3 k.k.s. wskazał, która z orzeczonych kar podlega wykonaniu. Zważywszy na to, iż sąd apelacyjny nie uwzględnił apelacji wniesionej wyłącznie przez obrońcę oskarżonego, kosztami procesu za postępowanie odwoławcze należało obciążyć oskarżonego (argument wynikający bezpośrednio z treści przepisu art. 636§1 k.p.k.). Wysokość opłaty za postępowanie odwoławcze ustalono na podstawie art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983r., Nr 49, poz. 223, ze zm.), natomiast wysokość ryczałtu za doręczenie wezwań orzeczono w oparciu o §1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (Dz. U. z 2013r., poz. 663).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.