W dalszym ciągu pozostaje aktualny pogląd wyrażony chociażby w wyrku SN w sprawie IVKK 1296/61, że przewidziane w art.
kk kryterium „ruchu lądowego” należy wiązać nie tyle z formalnym statusem konkretnej drogi, czy też określonego miejsca, lecz z faktyczną dostępnością i rzeczywistym wykorzystywaniem dla ruchu pojazdów i innych uczestników. Zatem miejscem popełnienia tego przestępstwa może być nie tylko droga publiczna ale każde miejsce ogólnie dostępne w którym odbywa się faktyczny ruch pojazdów i innych uczestników (wyrok SN w sprawie IVKK 201/15) . Droga po której poruszał się nietrzeźwy oskarżony swoim motorowerem nie była co prawda droga publiczną jednakże jak wynika z zeznań wskazanych wyżej świadków odbywa się na niej ruch pieszych oraz pojazdów jednośladowych i korzystają z niej codziennie w sposób swobodny mieszkańcy K.. Sąd przystępując do wymiaru kary oskarżonemu miał na uwadze całokształt okoliczności zarówno świadczących na korzyści jak i obciążających oskarżonego, a także dyrektywy kary przewidziane w art. 53 kk. Dlatego też z mocy art.
4 §1 kk wymierzył oskarżonemu karę 8 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym. W ocenie Sądu orzeczona kara jest współmierna do stopnia społecznej szkodliwości czynów jak i do stopnia zawinienia oskarżonego. Oskarżony jest osobą doświadczoną, w pełni poczytalną miał zatem obiektywną możliwość zachowania się zgodnego z prawem. Oskarżony w przeszłości był karany na kary nieizolacyjne jednakże nie za przestępstwo podobne. Na korzyść oskarżonego przemiał natomiast fakt, że oskarżony pokonał motorowerem jedynie krótki odcinek w ruchu lądowym. Jednocześnie w oparciu o treść art. 42 §2 kk przy zast. Art. 4 §1 kk orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat . Na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982r. Prawo o adwokaturze ( tekst jedn. Dz.U.2002, Nr 123, poz. 1058 z późn. zm.) w zw. z § 14 ust. 2 pkt 7 i § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz.U. 2002, Nr 163, poz. 1348 z późniejszymi zmianami) Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej w S. - adw. A. P. kwotę 752,76 złote Na podstawie art. 624§1 kpk Sąd zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych mając na uwadze jego sytuacje rodzinna i materialną.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.