umowy najemca był uprawniony do przekazania praw i obowiązków wynikających z umowy najmu na osobę trzecią za pisemną zgodą wynajmującego, o ile osoba, na rzecz której umowa przekazania praw i obowiązków zostanie zawarta, przejmie ją z zachowaniem wszystkich dotychczasowych warunków. Najemca był uprawniony do podnajmu lokalu w całości lub w części z zachowaniem warunku, że podnajemca i najemca odpowiadając solidarnie wobec wynajmującego.
umowy w przypadku opóźnienia w płatności choćby części czynszu najmu za dwa okresy płatności, wynajmujący miał prawo do rozwiązania umowy ze skutkiem natychmiastowym po uprzednim wezwaniu najemcy do zapłaty w dodatkowym czternastodniowym terminie. W przypadku pozostawania przez najemcę w opóźnieniu w płatności choćby części opłat eksploatacyjnych za dwa okresy płatności, wynajmujący miał prawo do rozwiązania umowy ze skutkiem natychmiastowym po uprzednim wezwaniu najemcy od zapłaty w dodatkowym czternastodniowym terminie. W przypadku, gdy najemca naruszy postanowienia umowy, a w szczególności obowiązki wynikające z niniejszej umowy lub będzie korzystał z przedmiotowego lokalu w sposób niezgodny z postanowieniami umowy, wynajmujący miał być uprawniony do rozwiązania umowy ze skutkiem natychmiastowym, a ponadto do obciążenia najemcy kosztami wynikającymi z niewłaściwego korzystania z lokalu. Wynajmujący zobowiązywał się wyznaczyć dodatkowy czternastodniowy termin do usunięcia naruszeń. Dowód: - umowa najmu, k. 42 –
jej wiedzą towar zgromadzony w lokalu jest własnością N. B.. Dowód: - korespondencja e-mail, k. 10, 51 –
tego przepisu właściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą. Rozważyć także należy przepisy o najmie tj. art. 659 i n. k.c. Stosownie do art. 675 §1 k.c. po zakończeniu najmu najemca obowiązany jest zwrócić rzecz w stanie niepogorszonym; jednakże nie ponosi odpowiedzialności za zużycie rzeczy będące następstwem prawidłowego używania. W § 2 wskazano, że jeżeli najemca oddał innej osobie rzecz do bezpłatnego używania lub w podnajem, obowiązek powyższy ciąży także na tej osobie.
art. 668 §2 k.c. stosunek wynikający z zawartej przez najemcę umowy o bezpłatne używanie lub podnajem rozwiązuje się najpóźniej z chwilą zakończenia stosunku najmu. Bezspornie pozwana sama bezpośrednio nie wchodziła w żadne stosunki obligacyjne i rzeczowe z powódką. Jej uprawnienie do korzystania z lokalu miało charakter pochodny i wywodziło się z praw głównego najemcy tj. D. B. i dalej podnajemcy A. B.. Powódka kilkakrotnie składała oświadczenia wzywające D. B. do zapłaty, a następnie także co do rozwiązania umowy oraz do wydania lokalu. Jak wynika z zeznań D. B. korespondencja była przekierowywana do syndyka. Potwierdza to też treść pozwu z 29 września 2015r przeciwko A. B. i syndykowi (k.191). Przyjąć więc należy, że syndyk otrzymał m.in. dwa wezwania z 28 maja 2015r i 15 czerwca 2015r (w piśmie tym wskazano termin miesiąca na uregulowanie zadłużenia) dalej także pismo z dnia 3 sierpnia 2015r (które było zarówno wezwaniem jak i wypowiedzeniem) oraz pisma z dnia 11 września 2015r, które także wyraża wolę zakończenia umowy i odebrania lokalu. Samo oznaczenie jako adresata D. B. nie ma decydującego znaczenia, gdyż z chwilą ogłoszenia upadłości w jego sytuację prawną wchodzi syndyk, który automatycznie staje się adresatem. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że syndyk E. P. nie rości sobie żadnych praw do przedmiotowego lokalu, w szczególności nie uważa umowy najmu zawartej między powódką, a D. B. za nadal wiążącą. N. B. w jej ocenie nie ma żadnego tytułu do lokalu, w tym w szczególności wywodzącego się z prawa D. B.. Stanowisko to akceptowane jest przez Sędziego Komisarza. Bezspornie po ogłoszeniu upadłości
art. 75 Prawa upadłościowego w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2016r upadły (D. B.) traci prawo zarządu oraz możliwość korzystania i rozporządzania mieniem wchodzącym w skład masy upadłości. Jego wola , co do trwania umowy najmu zawartej z powódką nie ma więc już znaczenia. Jeżeli więc syndyk uważa umowę najmu za zakończoną i podobne stanowisko zajmuje powódka (wynajmujący) to uznać należy , że do rozwiązania umowy najmu, doszło co najmniej za porozumieniem stron. W takiej sytuacji prawo do zajmowania lokalu tracą również podmioty zależne od D. B. tj. A. i N. B.. W tym miejscu zaznaczyć należy także, że wątpliwe prawnie jest samo zawarcie umowy użyczenia z pozwaną w okresie upadłości bez zgody nadzorcy i później syndyka, a z korespondencji wynika, że zgoda taka nie była udzielona. Dodatkowo wskazania wymaga, że
art. 128 ust 1 Prawa upadłościowego w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2016r czynności prawne odpłatne dokonane przez upadłego w terminie sześciu miesięcy przed dniem złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości z małżonkiem, krewnym lub powinowatym w linii prostej, krewnym lub powinowatym w linii bocznej do drugiego stopnia włącznie albo z przysposobionym lub przysposabiającym są bezskuteczne w stosunku do masy upadłości. W niniejszej sprawie dotyczy to umowy podnajmu zawartej między D. B., a A. B.. Odnotować też należy, że samo zawarcie umowy użyczenia między A. i N. B. nie zostało w żaden sposób wykazane i wydaje się być próbą jak najdłuższego utrzymania lokalu, kosztem powódki, przez powiązane ze sobą rodzinnie osoby. Dla wyczerpania tematu odnotowania wymaga, że umowa podnajmu z 1 sierpnia 2014r zakazuje podnajemcy (A. B.) dokonywania zmian w lokalu oraz obciążania przedmiotu najmu jakimkolwiek prawem osoby trzeciej. Nie ma sporu, iż pozwana N. B. faktycznie zajmowała przedmiotowy lokal i prowadziła tam działalność (wprost wskazano na to na str. 4 odpowiedzi na pozew). Powództwo zostało więc skierowane przeciwko właściwej osobie. W ocenie Sądu powódka ma pełne prawo dysponować swoim lokalem. D. B., A. B. i N. B. w świetle stanowiska syndyka nie mają żadnego prawa do korzystania z tego lokalu. Ich działania, poprzez zabiegi formalne, zmierzają do jak najdłuższego utrzymania się w posiadaniu lokalu i prowadzenia tam działalności gospodarczej, co odbywa się kosztem powódki, która nie uzyskuje z tego tytułu wynagrodzenia. Istotne elementy materiału dowodowego omówione zostały we wcześniejszej fazie uzasadnienia. Dla porządku wskazać należy, że Sąd dokonał ustaleń w oparciu o częściowo niesporne twierdzenia stron, dowody z dokumentów oraz dowód z zeznań świadków i powódki. Dowody z dokumentów powstały w bezpośredniej bliskości czasowej od danych zdarzeń. Autentyczność dokumentów nie była kwestionowana, strony wyprowadzały z nich jedynie częściowo odmienne wnioski. Treść dokumentów znajduje też odzwierciedlenie w następczych zachowaniach stron i logicznym ciągu zdarzeń. Zeznania świadków i powódki Sąd uwzględnił tylko w takim zakresie w jakim korespondują z treścią dokumentów. W większości dotyczyły one okoliczności nie mających wpływu na rozstrzygnięcie. Rozstrzygnięcie o kosztach procesu oparto o treść art. 98 k.p.c.
którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Do kosztów tych zalicza się w niniejszej sprawie opłatę od pozwu w kwocie 200zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika powódki w kwocie 4800zł ustalone na podstawie §2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015.1800). Wniosek o nadanie wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności został oddalony. Dla powódki ustanowione zostało zabezpieczenie roszczenia o szerokim zakresie.
art. 757 k.p.c. wygasa ono dopiero po miesiącu od uprawomocnienia się orzeczenia. Interes powódki jest więc dostatecznie chroniony. ZARZĄDZENIE (...) (...) (...) (...)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.