Wyrokiem z dnia 13 stycznia 2016 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II K 235/15 Sąd Rejonowy w Łęczycy: I. oskarżonego uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art.
skazał go, a na podstawie art. 178 § 4 k.k. w zw. z art. 58 § 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę grzywny w rozmiarze 200 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 złotych, II. na podstawie art. 42 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w lądowej strefie ruchu na okres 4 lat, III. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 761, 30 złotych tytułem kosztów sądowych, w tym kwotę 400 złotych tytułem opłaty. Apelację od powyższego rozstrzygnięcia złożył Prokurator Rejonowy w Łęczycy, zaskarżając wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonego K. K.. Na podstawie art. 438 pkt 1 k.p.k. skarżący zarzucił wyrokowi obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 58 § 3 k.k. poprzez błędne powołanie wskazanego przepisu jako podstawy wymierzenia oskarżonemu K. K. kary grzywny w rozmiarze 200 stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki w kwocie 20 złotych za przypisany mu czyn z art.
58 § 4 k.k. nie pozwalał na wymierzenie grzywny wobec sprawcy czynu z art.
W konkluzji apelacji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy w Łodzi zważył, co następuje: Apelacja oskarżyciela publicznego oraz zawarty w niej wniosek końcowy zasługują na uwzględnienie. Analiza akt przedmiotowej sprawy przeprowadzona w kontekście wywiedzionego w środku odwoławczym zarzutu bezspornie dowodzi, że wyrok Sądu Rejonowego w Łęczycy zapadł z obrazą prawa materialnego, a także przepisów postępowania, co skutkować musiało koniecznością uchylenia wadliwego orzeczenia i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania. Z uwagi na zakres zaskarżenia przedmiotowego rozstrzygnięcia nadmienić jedynie wypada, iż Sąd Rejonowy w Łęczycy dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w sposób zgodny z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, w oparciu o który to materiał poczynił trafne ustalenia faktyczne, poddając je właściwej subsumpcji i uznając, iż oskarżony K. K. dopuścił się czynu zabronionego wyczerpującego dyspozycję art.
Jak wynika z akt sprawy oskarżony nie kwestionował prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń, ponadto złożył wniosek o skazanie bez przeprowadzania rozprawy i wymierzenie uzgodnionej z prokuratorem kary, który to wniosek został przez sąd uwzględniony. Wskazania wymaga, iż orzeczona zaskarżonym wyrokiem kara grzywny była zgodna z treścią złożonego wniosku jeśli chodzi o jej wysokość, niemniej jednak sąd meriti błędnie przywołał w podstawie prawnej jej wymiaru art. 58 § 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., na co słusznie zwrócił uwagę skarżący. Przepis art. 58 § 3 k.k., w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 roku, kiedy to został uchylony na mocy ustawy z 20 lutego 2015 r. (Dz. U. 2015, poz. 396) stanowił, iż w sytuacji, gdy przestępstwo było zagrożone karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 5 lat, sąd mógł orzec zamiast kary pozbawienia wolności grzywnę albo karę ograniczenia wolności do lat 2, w szczególności jeżeli orzekał równocześnie środek karny. Należało jednak mieć na uwadze, iż § 4 tego przepisu, również uchylony wskazaną powyżej ustawą z dniem 1 lipca 2015 r., nie pozwalał na skorzystanie z uregulowania w tym kształcie w stosunku do sprawcy przestępstwa określonego w art.
Tymczasem oskarżony nie dość, że dopuścił się prowadzenia pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości, to jeszcze uczynił to będąc uprzednio prawomocnie skazanym za tożsamy czyn wyrokiem Sądu Rejonowego w Zgierzu z dnia 6 marca 2003 r., które to skazanie nie uległo zatarciu. Tym samym w stosunku do niego wyłączona była możliwość skorzystania z dyspozycji art. 58 § 3 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015 roku, zaś podstawę wymiaru uzgodnionej z oskarżonym kary grzywny mógł ewentualnie stanowić art. 37a k.k. Wówczas jednak należałoby zwrócić uwagę na art. 42 § 3 k.k., który także musiałby zostać uwzględniony przy uzgadnianiu treści rozstrzygnięcia, a przewidujący dożywotni zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, na co w dotychczasowym wniosku oskarżonego o poddanie się karze nie wyrażał on zgody i nie zajął stanowiska. Z racji tego, iż kara grzywny wymierzona w przedmiotowej sprawie orzeczona została niezgodnie z wymogami prawa karnego materialnego, zaś do wydania wyroku doszło na skutek uwzględnienia wniosku złożonego w trybie konsensualnym, przewidzianym w art. 387 § 1 i 2 k.p.k., przedmiotowy wyrok podlegał uchyleniu na podstawie art. 437 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 438 pkt 1 i 2 k.p.k. W toku ponownego rozpoznania sprawy sąd rejonowy uwzględni powyższe uwagi i po zweryfikowaniu stanowisk wyrażonych przez strony w zakresie porozumienia przyjętego na podstawie art. 387 k.p.k., wyda rozstrzygnięcie zgodne z przepisami prawa materialnego. W sytuacji gdy strony nie wyrażą zgody na zaproponowane uprzednio warunki skazania oskarżonego bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, sprawa będzie podlegała rozpoznaniu na zasadach ogólnych.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.