pracodawca ma obowiązek przeciwdziałania mobbingowi. Definicja mobbingu została ujęta w art.
k.p., w myśl, którego oznacza on działania lub zachowania dotyczące pracownika lub skierowane przeciwko pracownikowi, polegające na uporczywym i długotrwałym nękaniu lub zastraszaniu pracownika, wywołujące u niego zaniżoną ocenę przydatności zawodowej, powodujące lub mające na celu poniżenie lub ośmieszenie pracownika, izolowanie go lub wyeliminowanie z zespołu współpracowników. Ocena uporczywości i długotrwałości oddziaływania na pracownika ma charakter zindywidualizowany i musi być odnoszona do każdego, konkretnego przypadku. Do znamion mobbingu należy również ocena skutków, jakie wywołać może uporczywe lub długotrwałe nękanie lub zastraszanie pracownika. Dla uznania określonego zachowania za mobbing art.
nie wymaga się ani stwierdzenia po stronie prześladowcy działania ukierunkowanego na osiągnięcie celu (zamiaru), ani wystąpienia skutku. Wystarczy, iż pracownik był obiektem oddziaływania, które według obiektywnej miary może być ocenione za wywołujące jeden ze skutków określonych w art.
Przy ocenie tej przesłanki niezbędne jest stworzenie obiektywnego wzorca ofiary rozsądnej, co z zakresu mobbingu pozwoli wyeliminować przypadki wynikające z nadmiernej wrażliwości pracownika. Odnosząc się do zaoferowanych przez strony dowodów należy stwierdzić, iż brak jest jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, że pozwany zakład pracy stosował wobec powoda mobbing. Zastosowanie przez pozwanego kary porządkowej wobec powoda nie może stanowić przejawu mobbingu, albowiem pojęcie to nie obejmuje zachowań pracodawcy dozwolonych prawem. Pracodawca ma prawo korzystać z uprawnień, jakie wynikają z umownego podporządkowania, w szczególności z prawa stosowania kontroli i nadzoru nad wykonywaniem pracy przez pracowników (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 stycznia 2013 roku sygn., akt IIIAPa29/12). Zatem zarówno nałożenie kary porządkowej jak również zalecanie otwierania podestów dla osób niepełnosprawnych mieści się w uprawnieniach pozwanego pracodawcy i w żaden sposób nie może być traktowane jako mobbing. Należy zauważyć , iż powód nie zgłosił żadnych dowodów, które by potwierdziły stosowany wobec niego mobbing, a opisywane przez niego w pozwie jak również w zeznanych zachowania pracodawcy nawet gdyby miały miejsce nie stanowią czynności, które można potraktować jako wypełniające przesłanki art. art.
k.p albowiem brak jest uzasadnienia na istnienie agresywnych zachowań, polegających na uporczywym i długotrwałym nękaniu lub zastraszaniu, wywołujących u powoda zaniżoną ocenę zawodowej przydatności, powodujących lub mających na celu poniżenie go lub ośmieszenie oraz izolowanie lub wyeliminowanie z zespołu współpracowników. Należy wskazać, iż przy ocenie zachowań uznawanych przez powoda za mobbing konieczne jest posłużenie się idealnym wzorcem „ofiary rozsądnej”, co pozwoli wyeliminować z zakresu pojęcia przypadki wynikające z nadwrażliwości pracownika (wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 22 września 2005 r., III APa 60/05, Lex 215691). Trzeba bowiem podkreślić, że badanie i ocena subiektywnych odczuć osoby mobbingowanej, nie może stanowić podstawy do ustalania odpowiedzialności mobbingowej (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2009 roku, III PK 2/09, MP.P.PR 2009/8/394). Zaoferowany przez strony materiał dowodowy wskazuje, że żadne zachowania pozwanego wobec powoda w ramach stosunku pracy nie pozwalają na stwierdzenie, by powód „padł ofiarą mobbingu.” Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że można mówić o konflikcie między prezesem a powodem, związanym z poleceniem otwierania podestów, jednak nie sposób stwierdzić, by stan ten był wynikiem bezprawnych działań pozwanego. W ocenie Sądu Okręgowego powoda cechuje tendencja do odbierania wszelkich sytuacji związanych, tak bezpośrednio, jak i pośrednio z pracą, jako wymierzonych przeciwko niemu. Charakter zarzutów powoda, jego zeznań, jak również jego pism kierowanych do pozwanego, wskazują na subiektywizm dokonywanych przez niego ocen. Poczucie krzywdy opartej na takich ocenach nie uzasadnia uwzględnienia powództwa o zadośćuczynienie. Działania pozwanego nie miały charakteru ośmieszania, poniżania, nękania i dręczenia bądź zastraszania, nie naruszały zasad współżycia społecznego i przyjętych norm postępowania. Subiektywne i nieadekwatne w stosunku do rzeczywistości poczucie krzywdy u powoda może mieć swoje źródło w cechach jego osobowości. Mając na względzie powyższe należy uznać, że żądanie powoda zasądzenia zadośćuczynienia z tytułu mobbingu jest całkowicie bezzasadne i podlega oddaleniu. W zakresie w jakim powód cofnął powództwo Sąd Okręgowy na podstawie art. 355 § 1 i 2 k.p.c. umorzył postepowanie. O kosztach postępowania Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Powód przegrał w całości, obciąża go więc obowiązek zwrotu kosztów postępowania poniesionych przez stronę przeciwną. Sąd uznał za zasadnie obciążenia powoda na podstawie art. 102 k.p.c. jedynie częścią kosztów przewidzianych prawem. Wprawdzie powód nie wnosił o nie obciążanie go kosztami postępowania, jednakże Sąd mając na względzie złożone przez powoda oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania uznał, że zasadne jest obciążenie powoda tylko częścią przewidzianych prawem kosztów.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.