Sygn. akt III Cz 284/16 POSTANOWIENIE Dnia 22 marca 2016 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w następującym składzie: Przewodniczący-Sędzia: SO Leszek Dąbek (spr.) Sędziowie: SO Lucyna Morys - Magiera SR (del.) Ewa Buczek-Fidyka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 marca 2016 r. w Gliwicach sprawy z wniosku wierzyciela M. S. (S.) przeciwko dłużnikowi M. M.
(1)i M. M.
(2)o nadanie klauzuli wykonalności przeciwko małżonce dłużnika na skutek zażalenia wierzyciela na postanowienie Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 10 września 2015 r., sygn. akt II Co 2967/15 postanawia: oddalić zażalenie. SSR( del.) Ewa Buczek - Fidyka SSO Leszek Dąbek SSO Lucyna Morys - Magiera S ygn. akt III Cz 284/16 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Gliwicach w postanowieniu z dnia 22 03 2016r. oddalił wniosek wierzyciela M. S. o nadanie klauzuli wykonalności przeciwko małżonkowi dłużnika, uznając, że wierzyciel wbrew dyrektywom zawartym w art. 787 1 k.p.c. i art. 787 2 k.p.c. nie wykazał dokumentem urzędowym lub prywatnym, że stwierdzona tytułem wykonawczym wierzytelność powstała z czynności prawnej dokonanej za zgodą małżonka dłużnika. Orzeczenie zaskarżył wierzyciel M. S. , który wnosił zmianę zaskarżonego postanowienia przez uwzględnienie wniosku oraz zasądzenie na jego rzecz „solidarnie od uczestników postępowania” zwrotu kosztów postępowania, bądź jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Zarzucał, że przy ferowaniu postanowienia naruszono regulacje art. 787 k.p.c. i art. 787 1 k.p.c. w sposób wskazany w zażaleniu. W uzasadnieniu zażalenia między innymi podnosił, że fakt wyrażenia przez małżonka dłużnika zgody na zawarcie przez dłużnika z wierzycielem umowy o pracę wynik z zeznań zaprotokołowanych przez sąd zeznań małżonka dłużnika złożonych przez niego na rozprawie w dniu 11 04 2014r. w sprawie o sygn. akt VI P 488/13 Sąd Okręgowy zważył co następuje: Stosownie do regulacji art. 787 1 k.p.c. i art. 787 2 k.p.c. sąd nadaje klauzulę wykonalności przeciwko małżonkowi dłużnika tylko wtedy gdy wierzy-ciel wykaż dokumentem urzędowym lub prywatnym, że stwierdzona tytułem wykonawczym wierzytelność powstała z czynności prawnej dokonanej za zgodą małżonka dłużnika. W celu wykazania tej okoliczności wierzyciel zaoferował Sądowi Rejonowemu dokument urzędowy w postaci protokołu rozprawy przeprowa-dzonej w dniu 11 04 2014r. w sprawie o sygn. akt VI P 488/13. Jakkolwiek jest to dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 § 1 k.p.c. to stanowi on dowód tylko tego co zostało w nim urzędowo zaświadczone, tj. iż małżonek dłużnika złożył zeznania określonej treści. Jego moc zaświadczająca nie obejmuje jednak zgodności treści złożonych przez małżonka dłużnika zeznań z rzeczywistym stanem rzeczy i tym samym taki dokument - co do zasady - nie spełnia wymogów dokumentów urzędowych w rozumieniu wskazanej na wstępie regulacji prawnych. Czyni to wniosek wierzyciela bezzasadnym, co znalazło to prawidłowe odzwierciedlenie w zaskarżonym orzeczeniu. Dlatego zażalenie wierzyciela jest bezzasadne w rozumieniu regulacji art. 385 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 zd. 1 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c., co z jej mocy prowadziło do jego oddalenia. Reasumując zaskarżone postanowienie jest prawidłowe i dlatego zażalenie wierzyciela jako bezzasadne oddalono w oparciu o regulację z art. 385 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 zd. 1 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c.