(1)poprzez trafienie go w prawy bok rzuconym kaskiem, a czynu tego dopuścił się publicznie i bez powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego. Na nagraniu z monitoringu wyraźnie widać, jak P. S.

(1)próbuje znaleźć dogodny moment do rzucenia kaskiem w kierunku któregoś z pracowników służby porządkowej. Osoby te wyróżniają się spośród innych obecnych na miejscu swoim strojem służbowym, w szczególności kamizelkami z oznaczeniami o pełnionych zadaniach, jak np. „służba porządkowa” czy „steward”. Zważywszy dodatkowo na fakt, że M. T.

(1)był w trakcie podejmowanej interwencji, to P. S.

(1)musiał mieć świadomość tego, że atakuje członka służby porządkowej. Swoim zachowaniem zmierzał bezpośrednio do naruszenia nietykalności cielesnej pokrzywdzonego poprzez trafienie go kaskiem, o czym świadczy jego zachowanie, polegające na kilkukrotnej próbie zamachu na któregoś z pracowników, od czego odstępował, aż w końcu wybrał na cel pokrzywdzonego, zamachnął się i cisnął kaskiem z bliskiej odległości właśnie w M. T.

(1). Ponadto do zdarzenia doszło na terenie stadionu, na którym rozgrywany był mecz piłkarski, i w czasie trwania tej imprezy masowej. Przy tym P. S.

(1)działał publicznie, będąc obserwowanym przez bliżej nieokreśloną grupę kibiców, i bez jakiegokolwiek powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego, w tym regulaminu obiektu sportowego, na którym ta impreza się odbywała. Stopień społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego P. S.

(1)Sąd uznał za znaczny. Sprawca swoim zachowaniem przyczynił się do eskalacji konfliktu, do jakiego doszło na terenie stadionu, a w konsekwencji do zagrożenia bezpieczeństwa osób uczestniczących w tej imprezie masowej. Pamiętać bowiem należy, że mecz pomiędzy (...) a (...) był meczem podwyższonego ryzyka. Wymierzając oskarżonemu karę Sąd baczył, aby jej dolegliwość nie przekroczyła stopnia winy. W tym zakresie Sąd uznał, iż brak jest okoliczności umniejszających stopień zawinienia sprawcy. Oskarżony jest dorosłą osobą, mającą faktyczną i prawną możliwość rozpoznania znaczenia podejmowanych przez siebie czynów. Ponadto z okoliczności sprawy wynika, że działał on w warunkach normalnej sytuacji motywacyjnej; nie był zastraszany, nie działał pod wpływem impulsu. P. S.

(1)bowiem wcześniej kilkukrotnie przymierzał się do zaatakowania któregokolwiek z pracowników służby porządkowej, co wskazuje, że jego działanie było zrealizowane z pełnym rozeznaniem. Przy wymiarze kary Sąd kierował się również celami prewencji ogólnej i indywidualnej. Orzeczona wobec oskarżonego kara ma wywołać w świadomości społeczeństwa, a w szczególności uczestników imprez masowych, przekonanie o nieuchronności i dolegliwości kary grożącej za przestępstwo, którego dopuścił się oskarżony, a także ma indywidualnie wpłynąć na osobę sprawcy w taki sposób, aby dostrzegł „nieopłacalność” popełniania przestępstw. Wymierzając oskarżonemu karę Sąd jako okoliczności obciążającej nie uwzględnił natomiast jego uprzedniej karalności, albowiem w dacie popełnienia przypisanego mu czynu oskarżony nie był jeszcze prawomocnie skazany. Brak jest zatem przesłanek do uznania, że poprzednio orzeczona wobec niego kara nie odniosła oczekiwanych, pozytywnych rezultatów. Uwzględniając powyższe, Sąd na podstawie art. 60 ust. 3 w zw. z art. 60 ust. 2 Ustawy z dnia 20 marca 2009 roku o bezpieczeństwie imprez masowych w zw. z art.

(1)karę 180 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 zł. Zgodnie bowiem z dyspozycją art.

(1)środek karny w postaci zakazu wstępu na imprezę masową na okres 2 lat. Zdaniem Sądu, czas trwania tego obligatoryjnego środka karnego jest wystarczający do tego, aby oskarżony odczuł konsekwencje swojego nagannego zachowania i mógł zrewidować swój stosunek do obowiązującego porządku prawnego. Na podstawie art.

(1)obowiązek zapłaty na rzecz M. T.

(1)nawiązki w wysokości 300 zł. Kwota ta odpowiada stopniowi krzywdy doznanej przez pokrzywdzonego. Na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej grzywny Sąd zaliczył oskarżonemu okres jego rzeczywistego pozbawienia wolności w niniejszej sprawie w dniach od 9 maja 2013 roku do 10 maja 2013 roku i przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się dwóm stawkom dziennym grzywny, uznał grzywnę za uiszczoną w wymiarze 4 (czterech) stawek dziennych. W odniesieniu zaś do P. G. Sąd – wobec stwierdzenia, że oskarżony nie dopuścił się zarzucanego mu czynu- uniewinnił go od jego popełnienia, kierując się dyspozycją art. 414 § 1 kpk w zw. z art. 17 § 1 pkt 1 kpk. Sąd na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2015 r. poz. 615, z późn. zm.) i § 14 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 16 w zw. z § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461, z późn. zm.) w zw. z § 21 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1801), zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. O. S. kwotę 1.428,00 zł powiększoną o należną stawkę podatku od towaru i usług, albowiem koszty te nie zostały pokryte ani w całości, ani w części. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 626 § 1 kpk, art. 624 § 1 kpk, art. 627 kpk, art. 633 kpk oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych, zasądzając od oskarżonego P. S.

(1)na rzecz Skarbu Państwa kwotę 500,00 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu części wydatków tymczasowo wyłożonych przez Skarb Państwa oraz kwotę 180,00 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem opłaty, natomiast w pozostałej części zwolnił oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych i kosztami tymi obciąża Skarb Państwa. Zdaniem Sądu, zważywszy na wysokość osiąganych przez oskarżonego dochodów (k. 647)) ma on możliwości wywiązania się z obowiązku częściowego pokrycia kosztów postępowania. Ponadto o kosztach postępowania w odniesieniu do oskarżonego P. G., uniewinnionego od popełnienia zarzucanego mu czynu, Sąd orzekł na podstawie art. 626 § 1 kpk, art. 632 pkt 2 oraz art. 633 kpk, przejmując je na rachunek Skarbu Państwa. ZARZĄDZENIE Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć zgodnie z wnioskiem.