Sygn. akt I C 1436/15 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 grudnia 2015 r. Sąd Rejonowy w Zgorzelcu Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący SSR Magdalena Opalińska Protokolan

§ 3k.c.).

Zgodnie z art.

§ 1

k.c., postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nie uzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy – są to niedozwolone postanowienia umowne (nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny). Omawiane postanowienia umowy nie należą do postanowień przedmiotowo istotnych, a zatem przytoczony przepis będzie miał do nich zastosowanie. Odnosząc się do rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że brak jest jakiejkolwiek normy prawnej upoważniającej pożyczkodawcę do prowadzenia postępowania windykacyjnego, co oznacza, że może on dochodzić swoich roszczeń na zasadach ogólnych, tj. na drodze sądowej. Podejmowanie przez wierzyciela innych czynności w celu odzyskania długu odbywa się na jego koszt i ryzyko. Skoro wierzyciel w przypadku nieterminowej spłaty zobowiązań decyduje się na prowadzenie procedury windykacyjnej, np. wysyłania upomnień i monitów, to obowiązany jest również do pokrycia ich kosztów. Należy przy tym podkreślić, że ustalone przez pożyczkodawcę koszty są określone ryczałtowo, a co więcej są znacznie zawyżone w stosunku do rzeczywistych kosztów wysłania listu, sporządzenia BTE, czy osobistej wizyt. Omawiane zapisy umowy nie mają na celu zwrotu rzeczywiście poniesionych przez stronę umowy kosztów, ale stanowią swoistą „karę” dla pożyczkobiorcy za nie wywiązywanie się z warunków umowy. W przypadku zwłoki w spłacie zobowiązania pożyczkodawca może naliczyć odsetki, ale nie może obciążać dłużnika zawyżonymi, a przez to fikcyjnymi, kosztami wezwań i upomnień. Ponadto takie postępowanie, narzucone jednej stronie umowy przez drugą, stanowi dodatkowe źródło dochodów pożyczkodawcy kosztem konsumenta, skoro faktycznie nie ponosi on kosztów, którymi obciąża konsumenta. Obciążanie dłużnika takimi zawyżonymi kosztami należy więc uznać za sprzeczne z dobrymi obyczajami i rażąco naruszające jego interesy. W konsekwencji, w świetle art.

§ 1

k.c., omawiane postanowienia umowy kredytu nie wiążą pozwanego, a zatem nie mogą stanowić podstawy do obciążania go kosztami np. wezwań. Można w tym miejscu dodatkowo zauważyć, że identyczne zapisy umowne stosowane przez inne podmioty były już w orzecznictwie sądowym uznawane za abuzywne. Przykładowo wyrokiem z dnia 15 czerwca 2012r., sygn. XVII Amc 5345/11, Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów uznał za niedozwolone i zakazał jednemu z banków wykorzystywania w § 2 ust. 10 umowy kredytu postanowienia wzorca umowy o treści: "Kredytobiorca zobowiązany będzie do zapłaty na rzecz Banku opłat w wysokości określonej w Tabeli Opłat i Prowizji pożyczki/kredytu (Tabela), które na dzień podpisania umowy wynoszą odpowiednio: wysłanie monitów (wezwań do zapłaty) - 15 PLN, windykacyjne wizyty terenowe - 110 PLN, wystawienie bankowego tytułu egzekucyjnego - 70 PLN oraz opłaty administracyjnej za pozyskanie danych - od 20 do 50 PLN (w zależności od rzeczywistych kosztów)". Zapisy postanowień umowy zawartych w punkcie „Skutki braku płatności”, dotyczących kosztów czynności banku podejmowanych w razie opóźnienia w płatności, są tożsame w treści z postanowieniami umowy uznanymi za niedozwolone. Mając na uwadze powyższe Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2502,82 zł z umownymi odsetkami od kwoty 2247,81 zł od dnia 11.08.2015 r. (dzień po wystawieniu wyciągu z ksiąg bankowych i naliczeniu odsetek za poprzedni okres) do dnia zapłaty. Powództwo w pozostałym zakresie, tj. co do kwoty 215 zł, zostało oddalone wobec uznania, że pozwany nie jest zobowiązany do zapłaty żądanych przez bank i odgórnie ustalonych kosztów czynności windykacyjnych. O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 k.c. i art. 482 § 1 k.c. Żądanie powoda zostało uwzględnione w 92 %, a zatem Sąd, na podstawie art. 100 k.p.c., zasądził od pozwanego na rzecz powoda zwrot 92 % poniesionych przez powoda kosztów procesu. Na koszty procesu w niniejszej sprawie składa się: kwota 100 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu, kwota 34 zł tytułem opłat od pełnomocnictwa oraz kwota 7,39 zł tytułem kosztów uwierzytelnienia pełnomocnictw.