← Polska

II Ca 1084/15

Sygn. akt II Ca 1084/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 kwietnia 2016 roku Sąd Okręgowy w Lublinie II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący Sędzia Sądu Okręgowego Dar

§ 6

pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 roku, poz. 461 – tekst jednolity ze zmianami) w związku z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 roku, poz. 1800), 3) opłatę skarbową od pełnomocnictwa procesowego – 17 zł (k. 47), 4) opłaty pocztowe za przesłanie przesyłek poleconych obejmujących pisma procesowe skierowane do sądu oraz odpisy pism procesowych dla pełnomocnika pozwanych – 3,90 zł (k. 98a), 3,90 zł (k. 112v), 3,75 zł

(148v), 3,75 zł (k. 149), 3,80 zł (k. 274v), 3,80 zł (k. 279), 3,80 zł (k. 369), 4,20 zł (k. 437), 4,20 zł (k. 516a), 5) wykorzystaną zaliczkę na poczet kosztów opinii biegłego – 2000 zł (k. 291, 296, 263, 382). Pozwani ponieśli koszty w kwocie 2522,45 zł, obejmujące: 1) wynagrodzenie pełnomocnika procesowego, wykonującego zawód adwokata – 2400 zł,

§ 6

pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 roku, poz. 461 – tekst jednolity ze zmianami) w związku z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 roku, poz. 1800), 2) opłaty pocztowe za przesłanie przesyłek poleconych obejmujących pisma procesowe skierowane do sądu oraz odpisy pism procesowych dla pełnomocnika powoda – 5,10 zł (koperta dołączona do okładki akt), 3,90 zł (k. 80a), 4,60 zł (k. 98), 3,75 zł (k. 116), 3,75 zł (k. 117), 12,10 zł (k. 117a), 3,75 zł (k. 152), 3,75 zł (k. 153), 4,15 zł (k. 155), 4,15 zł (k. 156), 6,95 zł (k. 181a), 5,90 zł (k. 269), 3,80 zł (k. 283), 3,80 zł (k. 286), 3,80 zł (k. 373), 3,80 zł (k. 374), 3,80 zł (k. 393), 3,80 zł (k. 397), 4,20 zł (k. 419), 4,20 zł (k. 420), 4,20 zł (k. 441), 4,20 zł (k. 442), 4,20 zł (k. 459a), 4,20 zł (k. 460), 4,20 zł (k. 478), 4,20 zł (k. 530a), 4,20 zł (k. 545). Pozwani przegrali sprawę w pierwszej instancji w 0,26 części, ponieważ w takim zakresie zostało uwzględnione żądanie pozwu (7488,95 zł : 28633,93 zł = 0,26). Powód przegrał sprawę w 0,74 części. Udział w sumie kosztów procesu obciążający pozwanych wynosi 2185,70 zł (= 8406,55 zł · 0,26). Udział w sumie kosztów procesu obciążający powoda wynosi 6220,85 zł. Ponieważ poniesione przez pozwanych koszty (2522,45 zł) o 336,75 zł przewyższają obciążający ich udział, zasądzeniu na ich rzecz tytułem zwrotu kosztów procesu podlega ta właśnie różnica. ÷ W związku z częściową zmianą zaskarżonego wyroku w punkcie I należało również zmienić ten wyrok w punkcie III, to jest w zakresie obejmującym rozstrzygnięcie o nieuiszczonych kosztach sądowych. Każda bowiem zmiana przez sąd drugiej instancji rozstrzygnięcia dotyczącego przedmiotu procesu może mieć i z reguły ma wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiocie nieuiszczonych kosztów sądowych należnych Skarbowi Państwa. W rozpoznawanej sprawie nieuiszczone w pierwszej instancji koszty sądowe obejmowały wydatki poniesione przez Skarb Państwa na częściowe pokrycie kosztów związanych z przeprowadzeniem dowodu z opinii biegłego. Wydatki te wyniosły łącznie 1184,73 zł (707,73 zł (k. 382) i 477 zł (k. 450)). Podstawę prawną rozstrzygnięcia o nieuiszczonych wydatkach stanowią przepisy art. 83 ust. 2 w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w związku z art. 100 zd. 1 k.p.c. Zgodnie z tymi przepisami pozwanych obciąża na rzecz Skarbu Państwa kwota 308,03 zł (= 1184,73 zł · 0,26). Pozostała część nieuiszczonych wydatków powinna obciążać powoda, jednak Sąd Rejonowy przejął nieuiszczone wydatki na rzecz Skarbu Państwa. W związku z powyższym nie jest możliwa zmiana rozstrzygnięcia zawartego w punkcie III wyroku w taki sposób, aby pozostałą częścią nieuiszczonych wydatków obciążyć powoda, gdyż oznaczałoby to orzekanie na jego niekorzyść, a tym samym stanowiłoby naruszenie przepisu art. 384 k.p.c. * W pozostałej części apelacja powoda jest bezzasadna i w związku z tym podlega oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c. ÷ Nie jest uzasadnione żądanie powoda zapłaty należności za piasek pozostawiony na placu budowy domu pozwanych. Prawidłowe są ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji w tym zakresie i ich ocena prawna. W szczególności trafnie Sąd Rejonowy uznał, że powód nie udowodnił jaka ilość piasku pozostała na budowie, że piasek ten stanowił jego własność oraz jaka była wartość tego piasku. Sama faktura, jaką wystawił powód, nie jest wystarczającym dowodem na potwierdzenie tych okoliczności. Dodatkowo należy zaznaczyć, że powód, zabierając z placu budowy materiały budowlane, które stanowiły jego własność, nie zabrał znajdującego się tam piasku, co może wskazywać, że piasek ten nie był już własnością powoda, albo jego ilość była niewielka, że zupełnie nie było opłacalne jego przewożenie na inne miejsce. ÷ Nie jest uzasadnione żądanie powoda zapłaty kary umownej. Nie przesądzając w tym miejscu kwestii zasadności odstąpienia od umowy przez samych pozwanych, należy stwierdzić, że zgodnie z zawartą umową wykonawca miał prawo odstąpić od umowy jedynie w przypadku, gdy inwestor opóźniał się z płatnością dłużej niż 14 dni od jej ustalonej daty. Ponieważ umowa dotycząca prac dodatkowych nie była objęta postanowieniami umowy z dnia 31 marca 2011 roku, nie było możliwe powoływanie się na postanowienia tej ostatniej umowy, gdy chodzi o możliwość odstąpienia od niej z powodu braku zapłaty za roboty dodatkowe. Po drugie, powód uzależniał kontynuowanie prac od przedstawienia nowej prawomocnej decyzji na budowę, która uwzględniałaby zmianę poziomu „0” w stosunku do poziomu wynikającego z projektu. Należy zgodzić się ze stanowiskiem powoda wyrażonym z apelacji, że zgodnie z przepisem art. 36a ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane zmiana wysokości obiektu budowlanego nie może być uznana za zmianę nieistotną. Powołany przepis stanowi bowiem, że nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę nie wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę i jest dopuszczalne, o ile nie dotyczy charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji. Okoliczność powyższa nie uzasadniała jednak w rozpoznawanej sprawie odstąpienia przez powoda od umowy. Stanowiła natomiast pretekst mający usprawiedliwić niewykonywanie kolejnego etapu prac. Po pierwsze, nie wiadomo, czy samo tylko obniżenie poziomu „0” o 20 cm w stosunku do projektu spowodowałoby obniżenie wysokości całego budynku, gdyż z „Aneksu nr (...)” z dnia 13 czerwca 2011 roku wynikało, że zostały przeprowadzone zmiany w projekcie dotyczące również poddasza. Po drugie, trafnie Sąd Rejonowy przyjął, że powód wykonywał prace budowlane już po tym, jak doszło do zmiany poziomu „0” budynku. Co więcej, prace te już od samego początku były wykonywane niegodnie z projektem, choć w sposób zgodny ze sztuką budowlaną, gdyż obniżone zostało posadowienie ław fundamentowych. * Na podstawie art. 100 zd. 2 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. Sąd Okręgowy zasądził od W. Ś. na rzecz E. K. i W. K. kwotę 136,39 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego. Ogółem koszty postępowania odwoławczego w rozpoznawanej sprawie wyniosły 3696,60 zł. Powód poniósł koszty w kwocie 2488,20 zł, obejmujące: 1) wynagrodzenie pełnomocnika procesowego – 1200 zł,

§ 6pkt 5 w zw.

z § 13 ust. 1 punkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w związku z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie, 2) opłatę od apelacji – 1284 zł (k. 609) oraz, 3) opłatę pocztową za wysłanie przesyłki poleconej obejmującej apelację – 4,20 zł (k. 610). Pozwani ponieśli koszty w kwocie 1208,40 zł, obejmujące: 1) wynagrodzenie pełnomocnika procesowego – 1200 zł,

§ 6pkt 5 w zw.

z § 13 ust. 1 punkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w związku z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie, 2) opłaty pocztowe za wysłanie przesyłek poleconych obejmujących odpowiedź na apelację i odpis odpowiedzi na apelację – 4,20 zł (k. 616a) i 4,20 zł (k. 629). Pozwani przegrali sprawę w drugiej instancji w 0,29 części, ponieważ w takim zakresie apelacja została uwzględniona (7488,95 zł : 25665,93 zł = 0,29). Powód przegrał sprawę w drugiej instancji w 0,71 części. Udział w sumie kosztów postępowania odwoławczego obciążający pozwanych wynosi 1072,01 zł (= 3696,60 zł · 0,29). Udział w sumie kosztów postępowania odwoławczego obciążający powoda wynosi 2624,59 zł. Ponieważ poniesione przez pozwanych koszty (1208,40 zł) o 136,39 zł przewyższają obciążający ich udział, zasądzeniu na ich rzecz tytułem zwrotu kosztów procesu podlega ta właśnie różnica. * Z tych wszystkich względów i na podstawie powołanych wyżej przepisów Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji wyroku. Joanna Misztal-Konecka Dariusz Iskra Andrzej Mikołajewski 1 W uzasadnieniu wyroku znajduje się w tym miejscu oczywista omyłka. Z kontekstu wypowiedzi wynika, że chodzi o powoda, a nie o pozwanego. 2 Przytoczono dosłowne brzmienie zarzutów apelacyjnych i wniosku o zmianę zaskarżonego wyroku. 3 Wyrok SN z dnia 28 kwietnia 2004 roku, V CK 398/03, Lex nr 174215; wyrok SN z dnia 23 stycznia 2001 roku, IV CKN 237/00, Lex nr 52528; wyrok SN z dnia 5 lipca 2000 roku, I CKN 291/00, Lex nr 303349; wyrok SN z dnia 25 listopada 2003 roku, II CK 293/02, Lex nr

  1. 4 Wyrok SN z dnia 24 czerwca 2008 roku, I PK 295/07, Lex nr
  2. 5 Wyrok SN z dnia 15 września 2005 roku, II CK 59/05, Lex nr 385605; wyrok SN z dnia 18 stycznia 2002 r., I CKN 132/01, Lex nr
  3. 6 Wyrok SN z dnia 16 grudnia 2005 roku, III CK 314/05, Lex nr 172176; wyrok SN z dnia 18 czerwca 2004 roku, II CK 369/03, Lex nr 174131; wyrok SN z dnia 15 kwietnia 2004 roku, IV CK 274/03, Lex nr 164852; wyrok SN z dnia 25 listopada 2003 roku, II CK 293/02, Lex nr 151622; wyrok SN z dnia 23 stycznia 2003 roku, II CKN 1335/00, Lex nr 439181; wyrok SN z dnia 27 września 2002 roku, IV CKN 1316/00, Lex nr 80273; postanowienie SN z dnia 23 stycznia 2001 roku, IV CKN 970/00, Lex nr 52753; wyrok SN z dnia 12 kwietnia 2001 roku, II CKN 588/99, Lex nr 52347; wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 19 czerwca 2008 roku, I ACa 180/08, Lex nr 468598, OSA 2009/6/55; Wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 21 maja 2008 roku, I ACa 953/07, Lex nr 466440; wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2008 roku, VI ACa 306/08, Lex nr 504047; wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 14 maja 2008 roku, I ACa 328/08 Lex nr 466423; wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 9 kwietnia 2008 roku, I ACa 205/08, Lex nr 465086; wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 30 stycznia 2008 roku, I ACa 1040/07, Lex nr 466431; wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 27 lutego 2007 roku, I ACa 1053/06, Lex nr 298433; wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 27 kwietnia 2006 roku, I ACa 1303/05, Lex nr 214251; wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 11 stycznia 2006 roku, I ACa 1609/05, Lex nr
  4. 7 Wyrok SN z dnia 21 października 2005 roku, III CK 73/05, Lex nr
  5. 8 Por.: postanowienie SN z dnia 28 maja 1999 roku, I CKN 276/99, Prokuratura i Prawo 1999, nr 11-12, poz. 34; wyrok SN z dnia 19 stycznia 1998 roku, I CKN 424/97, OSN C 1998, z. 9, poz. 36; uzasadnienie postanowienia z dnia 28 marca 2003 roku, IV CKN 1961/00, Lex nr 80241.

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.