157 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Myszkowie z dnia 17 grudnia 2015 r., sygn. akt II K 822/14 orzeka:
§l kk
z art.4§1 kk skazał go na karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;
157§1 kk, podczas gdy poczynione przez Sąd ustalenia zdaniem skarżącego wskazują na odmienne wnioski. Sąd Rejonowy dysponując bowiem kompletnie zgromadzonym i prawidłowo ocenionym materiałem dowodowym, dokonał na jego podstawie trafnych ustaleń faktycznych, które odzwierciedlają rzeczywisty przebieg zdarzenia. Zgromadzone i ocenione dowody w postaci: zeznań złożonych przez pokrzywdzonego J. K., zeznań świadków: A. C., T. C., zeznań funkcjonariuszy Policji: P. P., G. T., K. Z., R. M., częściowo wyjaśnień złożonych przez oskarżonego, opinii biegłych oraz pozostałych dowodów zgromadzonych w toku całego postępowania bez żadnych wątpliwości wykazały, że oskarżony dopuścił się popełnienia przypisanych mu czynów z art.
157§1 kk. W tym miejscu należy zauważyć, że podstawą ustaleń faktycznych stały się zeznania świadka pokrzywdzonego J. K., który szczegółowo i precyzyjnie opisał przebieg zdarzenia z dnia 30 lipca 2014 roku, na skutek którego doznał obrażeń ciała na okres powyżej 7 dni. Wskazał, że jest całkowicie pewny, że to oskarżony tego dnia był kierowcą pojazdu R. (...) o nr rej. (...) bowiem dodatkowo użył latarki przy zaglądaniu do wnętrza pojazdu R. P.. Stwierdził także, że kierowca nie posiadał okularów. Takiej same treści zeznania złożyli świadkowie A. C. oraz T. C., którzy potwierdzili, przebieg zdarzenia z dnia 30 lipca 2014 roku. Ponadto świadek T. C. przyznał, że wygląd oskarżonego i jego bełkotliwa mowa bezspornie świadczyły o uprzednim spożywaniu przez niego alkoholu co potwierdził J. K.. Zeznania pokrzywdzonego oraz wskazanych powyżej świadków korelują z opinią sądowo-lekarską sporządzoną na okoliczność jakich obrażeń doznał świadek w dniu zdarzenia, protokołami użycia urządzeń kontrolno-pomiarowych oraz zeznaniami funkcjonariuszy Policji. Sąd Okręgowy nie dostrzegł żadnych sprzeczności w ramach zgromadzonego materiału dowodowego, w tym w zeznaniach świadków A. i T. C., które są jednolite i logiczne. Tym bardziej, że nie wskazał ich również oskarżony, który w środku odwoławczym zawarł jedynie ogólny zarzut, nie podając w której części zeznań powyższych świadków miałyby te sprzeczności wystąpić. Słusznie zeznania wszystkich świadków wskazanych powyżej zostały uznane przez Sąd Rejonowy za rzetelne albowiem wzajemnie ze sobą korelują. Natomiast świadkowie w osobach funkcjonariuszy Policji nie są związani z żadną ze stron niniejszego postępowania. W związku z tym nie są zainteresowani konkretnym rozstrzygnięciem. Z tego względu słusznie ich zeznania posiadają przymiot wiarygodności. Sąd Okręgowy akceptuje dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę zeznań wszystkich świadków przesłuchanych w sprawie oraz ich znaczenie dla przedmiotu rozpoznawanej sprawy w pełni podzielając zaprezentowane w uzasadnieniu wywody w tym zakresie. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, wbrew twierdzeniom obrońcy oskarżonego, nie pozostawia żadnych wątpliwości co do sprawstwa i winy oskarżonego albowiem ma wymowę jednoznacznie obciążającą R. P.. Odosobnione są tylko wyjaśnienia samego oskarżonego złożone na etapie postępowania sądowego, które słusznie zostały uznane za niewiarygodne oraz zeznania świadków D. K. oraz T. W.
157§1 k.k. przyznał się do ich popełnienia. Następnie w toku postępowania sądowego postanowił zmienić treść składanych wyjaśnień. Przedstawił bowiem całkowicie odmienną wersję przebiegu zdarzenia z dnia 30 lipca 2014 roku obfitującą w liczne szczegóły. Wyjaśnił, że w godzinach porannych wyraził zgodę na podwiezienie autostopowicza o imieniu K., który jak się później okazało był zainteresowany zakupem jego samochodu. Wieczorem tego samego dnia postanowił wziąć tabletki na sen i zasnął. Około godziny 22.00 usłyszał nawoływanie K. – autostopowicza oraz sąsiada D. K.. Mężczyźni odbyli próbną jazdę pojazdem, kierowcą był rzekomy przyszły nabywca samochodu. Przejechali koło posesji należącej do świadka T. W.
157 § 1 k.k. i jego wina w tym przedmiocie nie budzi żadnych wątpliwości. Sąd Rejonowy dokonał właściwej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego kierując się dyrektywami wskazanymi w art. 4 i 7 k.p.k. Ocena ta jest obiektywna, logiczna, zgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz mieści się w granicach swobody Sądu, lecz nie można jej przypisać cech dowolności. Podnieść bowiem należy, że nie stanowi naruszenia przepisu art. 410 k.p.k. dokonanie oceny materiału dowodowego przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie w sposób odmienny od subiektywnych oczekiwań stron procesowych. Do takiego naruszenia doszłoby tylko wtedy, gdyby Sąd I instancji wydając wyrok oparł się jedynie na części materiału dowodowego. Jednakże przepisu art. 410 k.p.k. nie można rozumieć w ten sposób, że każdy z przeprowadzonych dowodów ma stanowić podstawę ustaleń faktycznych. Nie można zarzucać, że niektóre dowody nie stanowiły podstawy ustaleń faktycznych, jeśli Sąd je rozważył i odrzucił na płaszczyźnie art. 7 k.p.k. jako niewiarygodne (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2013r. sygn. II KK 223.13). Trzeba przy tym wyraźnie podkreślić, że odrzucenie przez Sąd pewnych dowodów w końcowej ocenie, przy jednoczesnym uwzględnieniu innych dowodów, stanowi uprawnienie Sądu dokonującego ustaleń faktycznych z pełnym uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów. W niniejszej sprawie Sąd zaś dokonał prawidłowej oceny zgromadzonych dowodów i uznał, że wątpliwości w sprawie nie ma, co czyni chybionym zarzut skarżącego, gdyż w realiach niniejszej sprawy nie można zasadnie stawiać zarzutu obrazy przepisu art. 5 § 2 k.p.k., podnosząc wątpliwości samej strony, co do treści ustaleń faktycznych. Rzecz bowiem w tym, że wątpliwości, o jakich mowa w przepisie powyższym to wątpliwości Sądu, a nie strony procesowej, wyrażającej odmienny pogląd w przedmiocie oceny całokształtu ujawnionego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności oceny wiarygodności dowodów, stanowiących podstawę ustaleń faktycznych (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 13.12.2007r. II AKa 164/07, Prok.i Pr. 2008/9/30; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 stycznia 2004 r., sygn. VKK 60/03; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 2005 r., sygn. VKK 72/03). Swoje stanowisko Sąd Rejonowy w sposób przekonujący uzasadnił zgodnie z wymogami opisanymi w art. 424 k.p.k., zatem brak było podstaw do wzruszenia rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego. Sąd Okręgowy podzielił w pełni stanowisko Sądu Rejonowego, że wymierzone kary jednostkowe (4 miesiące i 6 miesięcy pozbawienia wolności) oraz kara łączna w wymiarze 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym jej zawieszeniem na okres lat 3 są wystarczającą dolegliwością dla oskarżonego i spełnią swoje cele zapobiegawcze, wychowawcze oraz cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Sąd Rejonowy prawidłowo, biorąc pod uwagę okoliczności szczególne wpływające na wymiar kary dla oskarżonego, wymieniane w art. 53 § 1 i 2 k.k., podjął decyzję, co do tego rodzaju i wymiaru kary. Kara bowiem spełniając cele zapobiegawcze i wychowawcze, musi być zarazem dolegliwa, aby uświadomić poszczególnym sprawcom nieopłacalność popełnienia przestępstw w przyszłości. W okolicznościach przedmiotowej sprawy słusznie Sąd nabrał uzasadnionego przekonania że oskarżony nie popełni w przyszłości ponownie czynu karalnego. Takie wnioski Sąd przyjął analizując akta sprawy niniejszej i dokonując oceny postawy sprawcy, jego właściwości i warunków osobistych, dotychczasowego sposobu życia oraz zachowania się po popełnieniu przestępstwa. Mając to na uwadze prawidłowo Sąd Rejonowy zastosował instytucję warunkowego zawieszenia wykonania kary. Ponadto słusznie Sąd orzekł o karze grzywny obok kary pozbawienia wolności na podstawie art. 71§1 k.k. w zw. z art. 4§1 k.k. w wymiarze 80 stawek dziennych po 15 złotych albowiem stanowi ona realną dolegliwość za popełnione przez oskarżonego czyny. Wymiar kary grzywny jest adekwatny do stopnia winy oskarżonego i społecznej szkodliwości czynu. Wysokość wymierzonej grzywny uwzględnia również możliwości zarobkowe oskarżonego oraz jego warunki osobiste i rodzinne. Jednocześnie na mocy przepisu art. 42§2 k.k. w zw. z art. 4§1 k.k. trafnie Sąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych wszelkiego rodzaju na okres wynoszący 3 (trzy) lata. Reasumując, Sąd Okręgowy nie powziął żadnych wątpliwości co do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, wyjaśnień podstawy prawnej wyroku a także wysokości wymierzonej kary, dlatego też zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy, a apelacją uznać za niezasadną. Podstawę orzeczenia Sądu Okręgowego stanowią przepisy art. 437 § 1 k.p.k. Na podstawie art. 618 k.p.k., art. 627 k.p.k. w związku z art. 634 k.p.k. oraz art. 2 ust. 1 pkt. 3, art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (Dz.U. nr 27, poz. 152) zasądzono od oskarżonego R. P. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300 złotych tytułem opłaty za II instancję oraz obciążono go wydatkami postępowania odwoławczego.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.