Sygn. akt VIIIU 3322/15 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 29 października 2015 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. odmówił J. S. przeliczenia emerytury. Decyzja została wydana na podstawie ar

§4

kodeksu postępowania cywilnego (k.p.c.), który nie ma zastosowania w niniejszym postępowaniu. Sąd pierwszej instancji, wydając rozstrzygnięcie merytoryczne, może albo uwzględnić odwołanie (art.

§2

i 3 k.p.c.), albo je oddalić (art.

§1k.p.c.).

Uwzględniając odwołanie, sąd może zmienić zaskarżoną decyzję w całości lub w części (oddalając odwołanie w pozostałym zakresie), orzekając zarazem co do istoty sprawy albo - w przypadku niewydania decyzji przez organ rentowy zobowiązać organ do wydania decyzji w określonym terminie, zawiadamiając o tym organ nadrzędny, albo też samodzielnie rozstrzygnąć sprawę, orzekając co do istoty sprawy. Dla ubezpieczonej J. S., urodzonej w dniu (...), wiek emerytalny, zgodnie z treścią art.24 ust.1a punkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity Dz.U. z 2015 roku, poz.748 ze zm.) wynosi 60 lat. Osiągnięcie powszechnego wieku emerytalnego przez osobę ubezpieczoną urodzoną po dniu 31 grudnia 1948 roku oznacza, że prawo do emerytury nabywane jest w systemie zdefiniowanej składki, bez konieczności wykazywania długości stażu, a realizacja nabytego prawa wymaga rozwiązania stosunku pracy. Zasady obliczenia emerytury zostały określone w art.25 i art.26 ww. ustawy o emeryturach i rentach. Zgodnie z treścią art.25 ust.1 ustawy podstawę obliczenia emerytury, o której mowa w art.24, stanowi kwota składek na ubezpieczenie emerytalne, z uwzględnieniem waloryzacji składek zewidencjonowanych na koncie ubezpieczonego do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przysługuje wypłata emerytury, zwaloryzowanego kapitału początkowego określonego w art.173-175 oraz kwot środków zewidencjonowanych na subkoncie, o którym mowa w art.40a ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych, z zastrzeżeniem ust.1a i 1b oraz art.

1. Jeżeli ubezpieczony pobrał emeryturę na podstawie przepisów art.26b, 46, 50, 50a, 50e, 184 lub art.88 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 roku - Karta Nauczyciela, podstawę obliczenia emerytury, o której mowa w art.24, ustaloną zgodnie z ust.1, pomniejsza się o kwotę stanowiącą sumę kwot pobranych emerytur w wysokości przed odliczeniem zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych i składki na ubezpieczenie zdrowotne (art.25 ust.1b ww. ustawy) Natomiast zgodnie z treścią art.26 ust.1-3 ww. ustawy emerytura stanowi równowartość kwoty będącej wynikiem podzielenia podstawy obliczenia ustalonej w sposób określony w art.25 przez średnie dalsze trwanie życia dla osób w wieku równym wiekowi przejścia na emeryturę danego ubezpieczonego, z uwzględnieniem ust.5 i art.
2. Wiek ubezpieczonego w dniu przejścia na emeryturę wyraża się w ukończonych latach i miesiącach. Średnie dalsze trwanie życia ustala się wspólnie dla mężczyzn i kobiet oraz wyraża się w miesiącach. Średnie dalsze trwanie życia ustala się na dzień osiągnięcia wieku emerytalnego, jeżeli wniosek o emeryturę został złożony w miesiącu osiągnięcia tego wieku lub przed miesiącem, w którym został osiągnięty wiek emerytalny albo na dzień złożenia wniosku, jeżeli wniosek został złożony w miesiącach następujących po miesiącu, w którym został osiągnięty wiek emerytalny. Zatem kwotę emerytury wylicza się dzieląc podstawę obliczenia emerytury, którą stanowi suma zaewidencjonowanych na koncie indywidualnym składek i zwaloryzowanego kapitału początkowego przez liczbę „n” obrazującą średnie dalsze trwanie życia dla osób w wieku równym wiekowi przejścia na emeryturę. Dalsza praca emeryta powoduje zwiększenie kwoty emerytury o kwotę będącą ilorazem nowej sumy składek i liczby „n” właściwej dla wieku emeryta w którym zgłoszono wniosek o podwyższenie emerytury. Ubezpieczona złożyła wniosek o emeryturę w dniu 21 sierpnia 2012 roku, a zatem po osiągnięciu wieku emerytalnego. W dniu złożenia wniosku ubezpieczona miała 63 lata i 5 miesięcy. W 2012 roku obowiązywała tablica dalszego trwania życia opublikowana przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Komunikacie z dnia 23 marca 2012 roku w sprawie tablicy średniego dalszego trwania życia kobiet i mężczyzn (MP z 2012 roku, poz.182). Dla osób w wieku 63 lat i 5 miesięcy, które złożyły wniosek o ustalenie świadczenia w okresie od 1 kwietnia 2012 roku do 31 marca 2013 roku, średnie dalsze trwanie życia wynosi 225,20 miesięcy. Taka wartość została przyjęta w decyzji z dnia 12 września 2012 roku. Ubezpieczona nie zaskarżyła tej decyzji W kolejnych decyzjach dotyczących przeliczenia emerytury organ rentowy przyjmował średnie dalsze trwanie życia na dzień złożenia wniosku o przeliczenie. Ustawą z dnia 5 marca 2015 roku o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2015 roku, poz. 552), obowiązującą od dnia 1 maja 2015 roku, do art.26 został dodany ust.6, zgodnie z treścią którego jeżeli jest to korzystniejsze dla ubezpieczonego, do ustalenia wysokości emerytury zgodnie z ust.1 stosuje się tablice trwania życia obowiązujące w dniu, w którym ubezpieczony osiągnął wiek emerytalny, o którym mowa w art.24 ust.1a i 1b oraz w art.27 ust.2 i
3. W toku postępowania ubezpieczona wniosła o przyjęcie średniego dalszego trwania życia określonego w tablicach obowiązujących w latach 2008-
4. W 2009 roku obowiązywała tablica dalszego średniego trwania życia opublikowana przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Komunikacie z dnia 25 marca 2008 roku w sprawie tablicy średniego dalszego trwania życia kobiet i mężczyzn (MP z 2008 roku, nr 26 poz.259), zgodnie z którą dla osób, które złożyły wniosek o emeryturę w wieku 63 lat i 5 miesięcy średnie dalsze trwanie życia wynosi 216 miesięcy. W decyzji z dnia 19 sierpnia 2015 roku organ rentowy stosownie do treści art.26 ust.6 ww. ustawy przyjął średnie dalsze trwanie życia z tablicy obowiązującej w dniu osiągnięcia przez ubezpieczoną powszechnego wieku emerytalnego (5 marca 2009 roku) wynoszące 216 miesięcy dla osoby, która złożyła wniosek o emeryturę w wieku 63 lat i 5 miesięcy. Tak ustalone średnie dalsze trwanie życia jest dla ubezpieczonej korzystniejsze niż ustalone zgodnie z tabelą obowiązującą w dniu złożenia wniosku o emeryturę (21 sierpnia 2012 roku). Wbrew twierdzeniom ubezpieczonej brak jest podstaw do przyjęcia wartości określonej tabeli obowiązującej w okresie od 1 kwietnia 2008 roku do 31 marca 2009 roku dla osób w wieku 64 lat i 6 miesięcy, bowiem nie jest to wiek w którym ubezpieczona przeszła na emeryturę. Prawo do emerytury zostało ubezpieczonej przyznane decyzją z dnia 12 września 2012 roku, czyli gdy ubezpieczona miała 63 lata i 5 miesięcy. Rozwiązanie przez ubezpieczoną stosunku pracy z dniem 30 września 2013 roku nie oznacza, że ubezpieczona w tym dniu przeszła na emeryturę. Jak wyżej wskazano prawo do emerytury ubezpieczona uzyskała od dnia 1 sierpnia 2012 roku. Dla ubezpieczonej wiek przejścia na emeryturę (wiek w którym złożyła wniosek o emeryturę i w którym emerytura została przyznana) to wiek 63 lat i 5 miesięcy. Wobec powyższego na podstawie art.4771 4§1 k.p.c. oddalił odwołanie od decyzji z dnia 29 października 2015 roku. Zakresem odwołania złożonego przez ubezpieczoną w dniu 18 listopada 2015 roku została objęta również decyzja z dnia 19 sierpnia 2015 roku i z dnia 10 października 2013 roku. Zgodnie z treścią art.477 9§1 k.p.c. odwołania od decyzji organów rentowych (…) wnosi się na piśmie do organu (…), który wydał decyzję lub orzeczenie, lub do protokołu sporządzonego przez ten organ lub zespół, w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji lub orzeczenia. Sąd odrzuci odwołanie wniesione po upływie terminu, chyba że przekroczenie terminu nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się (art.477 9§3 k.p.c.). Ubezpieczona wskazała, iż decyzję z dnia 19 sierpnia 2015 roku otrzymała około 2 tygodni po jej wydaniu. Z pisma ubezpieczonej złożonego w Zakładzie w dniu 8 września 2015 roku wynika, iż w tym dniu ubezpieczona znała treść decyzji. W piśmie tym ubezpieczona wyraźnie wskazała, iż nie stanowi ono odwołania od decyzji z dnia 19 sierpnia 2015 roku. Ubezpieczona znała treść decyzji z dnia 19 sierpnia 2015 roku, wiedziała, że może złożyć odwołanie i zaniechała dokonania tej czynności, co wynika z treści pisma z dnia 8 września 2015 roku. Fakt, że na złożenia odwołania od decyzji z dnia 19 sierpnia 2015 roku ubezpieczona zdecydowała się dopiero po otrzymaniu decyzji odmownej z dnia 29 października 2015 roku nie daje możliwości uznania, iż przekroczenie terminu do złożenia odwołania było niezależne od ubezpieczonej. Natomiast odwołanie od decyzji z dnia 10 października 2013 roku zostało złożone przez ubezpieczoną po upływie ponad 2 lat od daty wydania decyzji. W toku postępowania ubezpieczona nie wyjaśniła przyczyn opóźnienia w złożeniu tego odwołania. Wobec powyższego Sąd uznając, iż odwołania od decyzji z dnia 19 sierpnia 2015 roku i z dnia 10 października 2013 roku zostały złożone po terminie, spóźnienie jest nadmierne i zawinione przez ubezpieczoną, na podstawie art.477 9§3 k.p.c. odrzucił odwołania. Nowe żądanie ubezpieczonej o wyrównanie świadczenia za okres od 1 września2013 roku do 1 maja 2015 roku na podstawie art.477 10§2 k.p.c. Sąd przekazał do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych celem wydania decyzji. ZARZĄDZENIE Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć ubezpieczonej, pouczając ją o prawie, terminie i sposobie złożenia apelacji. 8.06.2016 r.