kc nie dojdzie do przedawnienia roszczeń, które powstały w sytuacji ujawnienia szkody nawet wiele lat po wypadku. Otóż wprowadzenie nowej regulacji w art.
- jak zauważył już Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z dnia 24 lutego 2009 r., III CZP 2/09 - oznacza, że nie został w żaden sposób ograniczony czas, w jakim może ujawnić się szkoda na osobie, prowadząc do zaktualizowania się odpowiedzialności pozwanego za skutki danego zdarzenia. W tym stanie rzeczy kolejny proces odszkodowawczy może toczyć się nawet po dziesiątkach lat od wystąpienia zdarzenia wyrządzającego szkodę, kiedy zazwyczaj pojawiają się poważne trudności dowodowe. Przesądzenie w sentencji wyroku zasądzającego świadczenie odszkodowawcze o odpowiedzialności pozwanego za szkody mogące powstać w przyszłości zwalnia natomiast poszkodowanego z obowiązku udowodnienia istnienia wszystkich przesłanek odpowiedzialności podmiotu, na którym odpowiedzialność taka już ciąży. Z tych względów Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 24 lutego 2009 r., III CZP 2/09, przyjął, że pod rządem art.
kc powód dochodzący naprawienia szkody na osobie może mieć interes prawny w ustaleniu odpowiedzialności pozwanego za szkody mogące powstać w przyszłości. Skład orzekający Sądu Apelacyjnego podziela to stanowisko oraz argumentację przytoczoną dla jego uzasadnienia. W ocenie Sądu Apelacyjnego nie ulega wątpliwości jak jest rola żądanego ustalenia oraz, że powódka ma interes prawny w takim żądaniu. Jak to bowiem wskazuje apelujący powołując się zresztą na orzecznictwo Sądu Najwyższego, wyrażonym czy to na gruncie art. 442 kc w poprzednim brzmieniu, czy aktualnym stanie prawnym, nie wszystkie szkody powstają jednocześnie ze zdarzeniem i mogą mieć charakter rozwojowy. Skoro zostało ustalone, iż konsekwencje zdrowotne wypadku mogą mieć swoje miejsce w przyszłości, to o interesie prawnym powódki świadczy potrzeba stworzenia stanu powagi rzeczy osądzonej co do zasady odpowiedzialności i jej zakresu oraz ułatwienie przyszłego postępowania dowodowego. Nie ulega wątpliwości, że w obecnej sprawie wszystkie te przesłanki zostały spełnione. Z tej przyczyny, powództwo w omawianym zakresie podlega uwzględnieniu w oparciu o art. 189 kpc. W ewentualnym, przyszłym procesie odszkodowawczym badane będą dalsze przesłanki odpowiedzialności, tj. szkoda i związek przyczynowy ze zdarzeniem, które ją wyrządziło. Mając zatem na rozwadze powyższe, apelację w tym zakresie uwzględniono (art. 386 § 1 kpc). Korekty nie wymagało rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego w zakresie kosztów procesu, skoro Sąd orzekł zgodnie z zasadą stosunkowego rozdziału kosztów wyrażoną w art. 100 kpc+, a powódka wygrała proces w 37%, zaś przegrała w 63 %. Natomiast o kosztach postępowania odwoławczego Sąd Apelacyjny orzekł na podstawie art. 102 kpc mając na uwadze częściową słuszność zarzutów apelacji, charakter sprawy oraz uznaniowość, jaka w pewnym stopniu cechuje rozstrzygnięcia o wysokości zadośćuczynienia za krzywdę, co może utrudniać często racjonalną ocenę stosownego zakresu zaskarżenia. Na podstawie art. 350§1 i §3 kpc sprostowano ponadto oczywistą omyłkę pisarską w wyroku Sądu Okręgowego, o czym orzeczono w punkcie I wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.