regulaminu wynagradzania obowiązującego w 2008 i 2009r.w (...) Spółce z o.o ustalono dwie formy wynagradzania - w stałej wysokości i czasową. Zasady obowiązywania poszczególnych form wynagradzania miały być określone w załączniku do regulaminu. Do dnia wydania wyroku taki załącznik nie został uchwalony.
regulaminu pracownikowi może być przyznane świadczenie uznaniowe / premia / świadczenie to określono jako nie rodzące żadnych roszczeń w zakresie nie przyznania go względnie ustalonej wysokości. O wysokości świadczenia decyduje pracodawca. W myśl § 40 ust 1 regulaminu wynagrodzenie miało być płatne raz w miesiącu, ostatniego dnia miesiąca. Na podstawie § 42 regulaminu z wynagrodzenia pracownika bez zgody mogły być potrącane: 1) sumy egzekwowane na mocy tytułów wykonawczych na zaspokojenie świadczeń alimentacyjnych, 2) sumy egzekwowane na mocy tytułów wykonawczych na pokrycie należności innych niż świadczenia alimentacyjne, 3) zaliczki pieniężne udzielone pracownikowi, 4) kary pieniężne przewidziane nakładane na pracownika M. B.
jego treścią od miesiąca lipca 2008r. za pracę miało przysługiwać wynagrodzenie w wysokości 35.000zł oraz roczna premia w wysokości 200 000 zł płatna jednorazowo najpóźniej do 30 czerwca następnego roku. Pierwszy raz do dnia 30 czerwca 2009r. powyższe pismo zostało podpisane przez J. A.
aneksami za rok 2009 miała przysługiwać jednorazowa premia uznaniowa w wysokości 25.000 (20.000 w przypadku G. S.
art. 152 k.p. pracownikowi przysługuje prawo do corocznego, nieprzerwanego, płatnego urlopu wypoczynkowego, pracownik nie może zrzec się prawa do urlopu. Pracownik nie może się zrzec prawa do urlopu wypoczynkowego. W myśl art. 171 k.p. w przypadku niewykorzystania przysługującego urlopu w całości lub w części z powodu rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy pracownikowi przysługuje ekwiwalent pieniężny. Art. 171 ustanawia odstępstwo od wyrażonej w art. 152 § 1 zasady wykorzystania urlopu wypoczynkowego „w naturze". Określa on w sposób wyczerpujący przypadki, w których istnieje możliwość zastąpienia urlopu ekwiwalentem pieniężnym, stanowiącym jednorazowe świadczenie ze stosunku pracy. Ta zamiana odnosi się do wszystkich urlopów wypoczynkowych, jakie przysługiwały pracownikowi w momencie zajścia zdarzeń, o których jest mowa w § 1 tego artykułu, zarówno zaległych nieprzedawnionych, jak i bieżących. W świetle art. 152, 171 i 172 ekwiwalent pieniężny należny pracownikowi za niewykorzystany urlop wypoczynkowy podlega ochronie w takim samym zakresie jak wynagrodzenie za pracę. Jak wynika, ze wskazanego i akceptowanego przez Sąd Okręgowy orzecznictwa Sądu Najwyższego ekwiwalent wypłacony pracownikowi za niewykorzystany urlop wypoczynkowy z innych przyczyn niż wymienione w art. 171 § 1 k.p. jest ekwiwalentem za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w rozumieniu § 7 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 r. w sprawie wysokości składek na ubezpieczenie społeczne… Sąd Najwyższy uznał, że chociaż w art. 171 § 1 k.p. wymieniono sytuacje, w których może dojść do wypłacenia ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, to w praktyce mogą wystąpić inne jeszcze przypadki, w których pracownik nie może wykorzystać urlopu wypoczynkowego w naturze, tak jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. Pracownicy (dyrektor firmy i główny księgowy) z przyczyn leżących po stronie pracodawcy nie mogli wykorzystać należnych im urlopów w naturze. Ze względu na przekształcenia organizacyjne powstała obawa, że prawo tych pracowników do ekwiwalentu za zaległe urlopy ulegnie przedawnieniu. Dlatego też strony stosunku pracy umówiły się, że dotychczasowy pracodawca wypłaci im ekwiwalent za niewykorzystane urlopy. W ocenie Sądu Najwyższego taka umowa nie jest wykluczona przez art. 171 § 1 k.p. Sąd Najwyższy uznał, że była w stanie faktycznym sprawy korzystniejsza dla pracowników, gdyż zapobiegła utracie przez nich prawa do ekwiwalentu wskutek przedawnienia. Sąd Najwyższy tę część swoich wywodów uzasadnił treścią art. 18 § 2 k.p. W ocenie Sądu Okręgowego podobna sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. W świetle zasad doświadczenia życiowego zważywszy na pozycję powoda w spółce nie sposób nie dostrzec tego, że nie był on w stanie w pełni wykorzystać prawo do urlopu w kolejnych latach pracy. Z drugiej strony jednak kategoryczna treść art. 152 k.p. w ocenie Sądu Okręgowego rozpoznającego niniejszą sprawę sprzeciwia się możliwości zamiany urlopu na ekwiwalent w trakcie istnienia stosunku pracy. W wyniku oceny przeprowadzonych dowodów Sąd Okręgowy uznał, że M. B.
tego rozporządzenia wynagrodzenie za czas urlopu wypoczynkowego, zwane dalej „wynagrodzeniem urlopowym", ustala się z uwzględnieniem wynagrodzenia i innych świadczeń ze stosunku pracy, z wyłączeniem między innymi jednorazowych lub nieperiodycznych wypłat za spełnienie określonego zadania bądź za określone osiągnięcie. Przyjęta w rozporządzeniu podstawa ustalenia wynagrodzenia urlopowego wykracza poza treść art. 172, który stwierdza, że za czas urlopu pracownikowi przysługuje „wynagrodzenie, jakie by otrzymał, gdyby w tym czasie pracował". Przepis ten nie przewiduje uwzględniania przy obliczaniu wynagrodzenia urlopowego „innych świadczeń ze stosunku pracy". Gdyby M. B.
regulaminu pracownikowi mogło być przyznane świadczenie uznaniowe / premia / świadczenie to określono jako nie rodzące żadnych roszczeń w zakresie nie przyznania go względnie ustalonej wysokości. O wysokości świadczenia decydował pracodawca. Zatem w świetle regulaminu wynagradzania premia miała charakter uznaniowy. Żaden zapis regulaminu nie wskazywał na to że premia jest świadczeniem periodycznym.
e słownikiem języka polskiego ,, periodyczny "to powtarzający się regularnie co pewien czas; okresowy, rytmiczny. Zatem do podstawy wynagrodzenia urlopowego nie przyjmuje się wypłat które nie mają charakteru okresowego, rytmicznego powtarzającego się co pewien czas. Zdaniem Sądu o okresowym charakterze danego świadczenia decyduje jego systematyczne pojawianie się w wypłatach - czyli warunku tego nie spełnia nawet dwukrotne pojawienie się danego składnika wynagrodzenia w wypłaconych należnościach. Nawet jeżeli się nie podzieli powyższego rozumowania to brak jest podstaw do doliczenia do wynagrodzenia stanowiącego podstawę wynagrodzenia za urlop i w konsekwencji ekwiwalentu za urlop premii w kwocie 200 000 zł. wypłaconej M. B.
zasadą określona w art. 65 § 2 k.c. w zw. z art. 300 k.p.. stanowiącą, że w umowach należy raczej badać, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu. Ze względu na to, że dokument datowany na 12.06.2009r. - Zmiana warunków wynagrodzenia został sporządzony jedynie w języku polskim przez M. B.
aneksami za rok 2009 miała przysługiwać jednorazowa premia uznaniowa w wysokości 25 000 ( 20 000 w przypadku G. S.
zawartym przez strony aneksem do umowy o pracę powodowi miała przysługiwać coroczna premia za pozostanie w stosunku pracy w wysokości 200.000,00 zł płatna do dnia 30 czerwca następnego roku. Pierwszy raz do dnia 30 czerwca 2009r. Użycie sformułowania „pierwszy raz" powoduje, że nie może być żadnych wątpliwości co do cykliczności wypłat tej premii. Sąd wadliwie ustalił datę aneksu do umowy wskazując, że jego sporządzenie nastąpiło 12.06.2009r., podczas gdy faktycznie nastąpiło 12.06.2008r. Błędne było także potraktowanie premii należnej powodowi na analogicznych zasadach jak zostały uregulowane premie innych pracowników. Sąd nie wykazał w ocenie powoda należytej staranności w zakresie oceny rzeczywistej treści dokumentu jakim była korespondencja elektroniczna pozwanego dotycząca przyznania premii, zaś pozwany nie złożył oświadczenia o uchyleniu się od skutków oświadczenia woli. Uznanie premii w wysokości 200.000,00 zł za periodyczną powoduje, że winna wejść w skład podstawy ustalenia wysokości ekwiwalentu. Nie znajduje do niej bowiem zastosowania wyłączenie z § 6 w zw. z §14 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 8 stycznia 1997r. w sprawie szczegółowych zasad udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop, a jest jednocześnie objęta dyspozycją par. 17 ust. 1 wskazanego rozporządzenia. W skład podstawy wyliczenia ekwiwalentu powinna również wejść kwota premii w wysokości 50.000,00 zł, wypłaconej powodowi w związku z niewykorzystywaniem urlopu (bez znaczenia jest okoliczność, że powód przysługujący mu urlop pomniejsza o dni odliczone ze względu na wypłacenie tej premii pomimo, że w rzeczywistości nie korzystał z urlopu). Wypłata ta w świetle ustaleń Sądu ma charakter zbliżony do stałej, albowiem powód nie miał możliwości wykorzystania swojego urlopu ze względu na wagę jego pracy u pozwanego. Jedynym rozwiązaniem było wypłacanie premii za swoistą gotowość do świadczenia pracy, pomimo że powinien wykorzystać zaległy urlop wypoczynkowy. Sytuacja taka miała stały charakter. W odpowiedzi na apelację pozwany wniósł o jej oddalenie. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja, jako nieuzasadniona, podlegała oddaleniu. Sąd Okręgowy dokonał w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia prawidłowych ustaleń. Z motywacją orzeczenia Sąd Apelacyjny zgadza się w całej rozciągłości, argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przyjmuje za własną a ponieważ jest ona zupełna, nie zachodzi potrzeba jej powielania. Zgodzić się należy wyłącznie z jedną uwagą apelanta, mianowicie z tym, że Sąd wadliwie przywołał datę postawioną na aneksie (k.8) jako „12 czerwca 2009” podczas, gdy widnieje na nim data „12 czerwca 2008” Powyższe uchybienie może być oceniane jedynie w kategoriach oczywistej omyłki pisarskiej (niezależnie od jej powielania). Wszelkie rozważania Sądu prawidłowe w swej logice wskazują na to, że błąd ten nie miał żadnego znaczenia z punktu widzenia istoty rozstrzygnięcia. Dodać należy, że gdyby faktycznie w dniu 12 czerwca 2008r. strony podpisały aneks o takiej treści jak dokument złożony do akt, i gdyby faktycznie zgodną wolą stron było określenie zasad wynagradzania w taki sposób jak wynika to z brzmienia aneksu, to prowadzenie jakiejkolwiek korespondencji pomiędzy stronami na przełomie października i listopada 2008r. pozbawione byłoby najmniejszego sensu. Tymczasem bezsprzecznie w korespondencji elektronicznej prowadzonej pod datą 28.10.2008r. (k.235) powód zwraca się o potwierdzenie zawartej umowy oraz otrzymuje odpowiedź potwierdzającą „wysokość wynagrodzenia na dzień 01.07.08 : PLN 35.000 miesięcznie + samochód służbowy” oraz „Stay -on-bonus: PLN 200.000 – jeśli pozostaniesz na stanowisku pracy na dzień 31.12.09.” Powód dopuszcza się nadużycia odnosząc się w apelacji wyłącznie do treści korespondencji elektronicznej z 07.11.2008r. (która pozornie może wskazywać na próbę mataczenia przez pozwanego) całkowicie zapominając i nie odnosząc się do korespondencji z 28.10.2008r. W zeznaniach natomiast (k.244) powód początkowo zaprzecza, lecz ostatecznie nie kwestionuje, że taką korespondencję otrzymał dość enigmatycznie wskazując, że propozycja złożona w korespondencji z 28.10.2008r. miała dotyczyć nowego kontraktu, który miał zawierać powyższe ustalenia. Z logicznego punktu widzenia trudno jest przyjmować, że pracodawca określając premię w kwocie 200.000zł w dniu 28.10.2008r. jako związaną z pozostawaniem w zatrudnieniu na dzień 31.12.2009r. już zaledwie 10 dni później „przekształca” jej charakter w doroczną premię tym bardziej, gdy tak ustalona jej wartość odpowiada wynagrodzeniu za okres pół roku zatrudnienia. Wbrew zatem przekonaniu powoda, pozwany nie musiał się uchylać od skutków oświadczenia woli jako złożonego w dniu 12.06.2008r. pod wpływem błędu. Takiego zachowania można by wymagać wyłącznie wówczas gdyby nie budziło wątpliwości, że oświadczenie o takiej treści i w takim zamiarze na jaki jego treść wskazuje zostało faktycznie w dniu 12.06.2008r. złożone. Późniejsza jednak korespondencja zdecydowanie temu przeczy, stąd też Sąd Okręgowy prawidłowo odwołując się do treści art. 65 § 2 k.c. w zw. z art. 300 k.p. zdyskredytował możliwość literalnego odczytania treści dokumentu, do czego upoważniał całokształt zebranego i prawidłowo ocenionego materiału dowodowego. Wskazać nadto trzeba, że roszczenie powoda nie mogło zostać uwzględnione w rozmiarze zgłoszonym także z innych względów. Gdyby bowiem nawet przyjąć, że premia w kwocie 200.000zł miała mieć periodyczny charakter i być wypłacana każdego roku począwszy od czerwca 2009, to możliwości ujęcia jej w podstawie wymiaru urlopu wypoczynkowego nie dają obowiązujące przepisy. Jak wyjaśnił działający z upoważnienia pełnomocnika powoda aplikant radcowski na rozprawie apelacyjnej w dniu 13.09.2012r., (k.381) kwota 200.000zł w swoim założeniu miała być stałym dodatkowym wynagrodzeniem wypłacanym powodowi każdego następnego roku począwszy od 30.06.2009r. Koresponduje to z przedstawianiem premii jako stałego składnika wynagrodzenia w toku całego postępowania. Tymczasem z §6 ust.8 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 8 stycznia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop (Dz.U. z 1997 r. Nr 2, poz. 14 ze zm.) wynika, że Wynagrodzenie za czas urlopu wypoczynkowego, zwane dalej "wynagrodzeniem urlopowym", ustala się z uwzględnieniem wynagrodzenia i innych świadczeń ze stosunku pracy, z wyłączeniem (…) dodatkowego wynagrodzenia rocznego (…). Z punktu widzenia powyższej regulacji nie ma znaczenia, czy składnik wynagrodzenia określany jest jako „roczna premia” czy też jako „dodatkowe roczne wynagrodzenie”. W literaturze i doktrynie przyjmuje się bowiem podział świadczeń wypłacanych pracownikom na świadczenia uznaniowe (a więc mające charakter nagród) oraz świadczenia o charakterze wynagrodzenia za pracę (w tym wynagrodzenie zasadnicze, premie tzw. regulaminowe). Dodatkowe wynagrodzenie roczne nie traci więc charakteru takiego wynagrodzenia, nawet jeżeli nomenklaturowo zostanie określone mianem „premii”. Przepis §14 przy ustalaniu ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy odsyła do zasad obowiązujących przy ustalaniu wynagrodzenia urlopowego. Nie uchyla tych zasad §17, który odnosi się wyłącznie do składników wynagrodzenia przysługujących pracownikowi za okresy dłuższe niż 1 miesiąc. Co więcej, już z istoty regulacji zawartej w §17 wynika brak możliwości wliczenia do podstawy wymiaru ekwiwalentu kwoty 50.000zł wypłaconej powodowi w grudniu 2008r. Skoro niesporny jest pomiędzy stronami charakter dokonanej wypłaty tj. ekwiwalent (czy raczej odszkodowanie) za niewykorzystanie urlopu, to nie jest to tym samym „wynagrodzenie przysługujące za okres dłuższy niż 1 miesiąc. Argumentacja powoda przedstawiona w apelacji, a odnosząca się o kwestii tego świadczenia jest niezrozumiała i nie poparta jakimkolwiek głębszym wywodem prawnym. Samo zaś stwierdzenie, że skoro tak ustalony ekwiwalent, który w praktyce – co zaznaczono wyżej – ma charakter raczej odszkodowania, wypłacany jest jako stała rekompensata za niewykorzystywanie urlopu, to ma on mieć charakter stałego składnika wynagrodzenia budzić może wyłącznie zdziwienie tym bardziej, że apelant (reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika procesowego) miast jakiegokolwiek wywodu prawnego ogranicza się do stwierdzenia, że kwota powyższa „powinna wejść” do podstawy ekwiwalentu. Prawidłowo natomiast apelant nawiązał do treści art.171 §1 k.p., aczkolwiek zarzut naruszenia przez Sąd Okręgowy tego przepisu jest niezrozumiały i nie został rozwinięty w uzasadnieniu apelacji. Stosownie do wskazanego przepisu - w przypadku niewykorzystania przysługującego urlopu w całości lub w części z powodu rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy pracownikowi przysługuje ekwiwalent pieniężny. Przecież skoro wyrok uwzględnił zasadniczą część roszczenia o ekwiwalent, to ww. przepis został zastosowany. Trudno jest zatem zrozumieć co ma na myśli autor apelacji twierdząc, że naruszenia przepisu upatruje w jego niezastosowaniu. Nawiązanie do treści przepisu jest jednak słuszne, przy czym może skutkować wyłącznie pełną aprobatą Sądu Apelacyjnego tak dla jego zastosowania, jak też do zastosowania go z uwzględnieniem kolejnych przepisów – art.172 i 173 k.p. oraz przepisów rozporządzenia wykonawczego. Sąd I instancji w sposób szczegółowy wyjaśnił, że za czas urlopu pracownikowi przysługuje wynagrodzenie, jakie by otrzymał, gdyby w tym czasie pracował (art.172 k.p.) Przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 8 stycznia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad… muszą być wykładane
ogólną regułą wyrażoną w art.172 k.p. Gdyby zaś powód pracował przez kolejne 38 dni, za który otrzymał ekwiwalent, to nie otrzymałby w tym czasie ani dodatkowej rekompensaty ponad kwotę przysługującego wynagrodzenia ani też tym bardziej ułamkowej części z 200.000zł (i to niezależnie od oceny charakteru premii). W tym zaś zakresie brak jest jakiejkolwiek polemiki w uzasadnieniu apelacji. W tym stanie rzeczy Sąd Apelacyjny oddalił apelację stosownie do art.385 k.p.c. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art.108, 98 i 99 k.p.c. oraz §11 ust.1 pkt 2 i §12 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) Przyjmując wartość przedmiotu zaskarżenia w apelacji w kwocie 37.556,16zł minimalna stawka wynosi 2.400zł (§6 pkt 5) x 75% (§11 ust.1 pkt 2) x 75% (§12 ust.1 pkt 2) = 1.350zł.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.