w sprawie o świadczenie z ubezpieczeń społecznych, do którego prawo jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji, a podstawę do wydania decyzji stanowi orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych lub orzeczenie komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i odwołanie od decyzji opiera się wyłącznie na zarzutach dotyczących tego orzeczenia, sąd nie orzeka co do istoty sprawy na podstawie nowych okoliczności dotyczących stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji, które powstały po dniu złożenia odwołania od tej decyzji. W tym przypadku sąd uchyla decyzję, przekazuje sprawę do rozpoznania organowi rentowemu i umarza postępowanie. W ocenie Sądu Okręgowego powyższa regulacja winna znaleźć zastosowanie w przedmiotowej sprawie, albowiem po złożeniu przez wnioskodawczynię odwołania do sądu zaistniały nowe okoliczności istotne dla oceny jej zdolności do pracy zarobkowej. Jak wynika z dopuszczonego w sprawie dowodu z opinii biegłego psychiatry B. J. stan psychiczny wnioskodawczyni pogorszył się w stosunku do ostatniego badania przez lekarza orzecznika ZUS i jest ona obecnie całkowicie niezdolna do pracy okresowo od dnia 12 kwietnia 2013 roku do 30 kwietnia 2014 roku. Tym samym nastąpiło u wnioskodawczyni pogorszenie stanu zdrowia w porównaniu do stanu istniejącego na moment wydania zaskarżonej decyzji. Opinię opracowaną przez wskazanego wyżej biegłego, Sąd ocenia jako jasną, pełną, logiczną i należycie uzasadnioną. Biegły sporządził opinię po zapoznaniu się z dokumentacją medyczną wnioskodawczyni i wynikami badań dodatkowych, jak również po przeprowadzeniu jej osobistego badania. Opinia psychiatryczna nie została w sposób skuteczny zakwestionowana przez strony w toku postępowania. ZUS nie podniósł jakichkolwiek zarzutów względem opinii biegłego, a na rozprawie w dniu 23 lipca 2013 roku pełnomocnik organu rentowego wniósł o uchylenie decyzji, przekazanie sprawy organowi rentowego i umorzenie postępowania w trybie określonym w art.
Do zarzutów wnioskodawczyni zgłoszonych na rozprawie w dniu 23 lipca 2013 roku biegły odniósł się w sposób wyczerpujący w opinii pisemnej uzupełniającej. W opinii tej wskazał, że wbrew twierdzeniom wnioskodawczyni nie była ona nieprzerwanie całkowicie niezdolna do pracy. Do pogorszenia stanu zdrowia doszło u niej już po dacie badania przez lekarza orzecznika i komisję lekarską ZUS. Jako datę pogorszenia biegły przyjął dzień hospitalizacji w oddziale psychiatrycznym, tj. dzień 12 kwietnia 2013 roku. Zdaniem biegłego w oparciu o dostępną dokumentację medyczną nie ma podstaw do przyjęcia, że już wcześniej stan zdrowia wnioskodawczyni skutkował całkowitą niezdolnością do pracy. Ponadto w zakresie podnoszonej przez wnioskodawczynię okoliczności, że lekarz leczący przepisywała jej nieprzerwanie wysokie dawki leków biegły podniósł, że zalecenie stosowania wysokich dawek leków pozwala domniemywać, że stan zdrowia psychicznego wnioskodawczyni pogarszał się stopniowo. Do podważenia opinii biegłego nie mogą prowadzić dalsze zarzuty zgłoszone przez wnioskodawczynię na rozprawie w dniu 2 października 2013 roku, albowiem nie mają one charakteru merytorycznego i stanowią jedynie bezskuteczną polemikę z twierdzeniami biegłego. Z tych też względów, Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych na postawie art.
orzekł jak w sentencji.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.