W szczególności dotyczyło to stawek opłat za przesyłanie i dystrybucję ciepła. Pozwany oświadczył, że stwierdzona okoliczność uniemożliwiła weryfikację i ocenę wniosku powoda pod kątem zgodności z wymogami Prawa energetycznego. Zaznaczył ponadto, iż mimo odmowy zatwierdzenia taryfy powód na podstawie art. 47 ust. 2c może stosować dotychczasową taryfę do dnia wejścia w życie nowej taryfy. Wobec tego odmowa zaskarżoną decyzją zatwierdzenia taryfy nie wywoła negatywnych skutków dla powoda. Pozwany wskazał też na możliwość wystąpienia przez powoda z nowym wnioskiem o zatwierdzenie taryfy X, spełniając wymagania określone w art. 45 lub 47 ust. 2a Prawa energetycznego. Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił następujący stan faktyczny: (...) SA wnioskiem z dnia 13 października 2011 r. wystąpiło do Prezesa URE o zatwierdzenie taryfy (...)dla ciepła. Zaplanowany w taryfie wzrost stawek wynosił 11,06%. W trakcie postępowania dotyczącego złożonego wniosku T. pismem z dnia 1 marca 2012 r. (k. 349 akt adm.) odstąpił od planowanych podwyżek stawek opłat i na podstawie § 28 ust 2 rozporządzenia taryfowego wniósł o zatwierdzenie w nowej taryfie stawek opłat na poziomie ustalonym w obowiązującej aktualnie taryfie IX zatwierdzonej decyzją z dnia 24 września 2010 r. Do pisma dołączono taryfę dla ciepła zawierającą stawki opłat za przesyłanie ciepła. W piśmie z dnia 1 marca 2012 r. T. nie przedstawił kalkulacji proponowanych stawek opłat za usługi przesyłowe i kosztów planowanych dla pierwszego roku stosowania taryfy, od których zależny był planowany przychód przedsiębiorstwa z działalności ciepłowniczej, stanowiący podstawę kalkulacji stawek ustalonych w taryfie. W związku z tym Prezes URE pismem z dnia 16 marca 2012 r. wezwał T. do przedstawienia kalkulacji stawek opłat ustalonych w zaproponowanej w piśmie z dnia 1 marca 2012 r. taryfie oraz przedstawienia kosztów poniesionych w roku kalendarzowym poprzedzającym pierwszy rok stosowania taryfy. Przedsiębiorstwo (...) nie przedstawiło kalkulacji ustalonych i przedstawionych do zatwierdzenia stawek opłat dotyczących ostatecznej wersji wniosku taryfowego, zawierającego stawki opłat na poziomie dotychczasowo obowiązującej taryfy. W odpowiedzi na wezwanie, w piśmie z dnia 26 marca 2012 r. T. poinformował, że taryfa, o której zatwierdzenie wniósł nie będzie pokrywać 100% kosztów uzasadnionych, ponieważ została skalkulowana na podstawie kosztów planowanych na 2010 r. Odnośnie przedstawienia kalkulacji T. oświadczył, że złożone przy wniosku z dnia 13 października 2011 r. kalkulacje stawek opłat za usługi przesyłowe zostały sporządzone prawidłowo i przedstawiają rzeczywiste koszty, które powinny być uwzględnione w taryfie złożonej dnia 1 marca 2012 r. do zatwierdzenia. Pismem z dnia 29 marca 2012 r. Prezes URE powiadomił T. o zakończeniu postępowania dowodowego oraz możliwości zapoznania się z zebranym w postępowaniu materiałem i złożenia ewentualnych uwag i wyjaśnień przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia taryfy. Sąd Okręgowy zważył, co następuje : W złożonym odwołaniu powód nie kwestionował twierdzenia Prezesa URE, że przedstawiona ostatecznie w dniu 1 marca 2012 r. do zatwierdzenia taryfa, zawierająca stawki opłat ustalone na poziomie nie zmienionym w stosunku do stawek zawartych w aktualnie obowiązującej taryfie, została ustalona w sposób niezgodny z art. 45 ust 1 pkt 1 Prawa energetycznego a także art. 46 tej ustawy i przepisami §11, §12, §
W związku z tym na zasadzie art. 230 kpc Sąd uznał tę okoliczność za przyznaną. Powód przyznał ponadto w uzasadnieniu odwołania, że w ostatecznej wersji wniosku taryfowego, w której ustalono stawki opłat na poziomie dotychczasowej taryfy dla ciepła, nie mógł przedstawić kosztów planowanych i kalkulacji stawek opłat adekwatnych do tej wersji wniosku taryfowego. Przedstawiona kalkulacja dotyczyła stawek opłat przewidzianych w pierwotnie złożonym w dniu 13 października 2011 r. wniosku taryfowym . Po zmodyfikowaniu pismem z dnia 1 marca 2012 r. taryfy w zakresie stawek opłat powód nie przedstawił na wezwanie Prezesa URE kalkulacji proponowanych stawek opłat za usługi przesyłowe oraz kosztów planowanych dla pierwszego roku funkcjonowania taryfy. Pozwany nie miał więc możliwości sprawdzenia, czy ostateczna wersja taryfy spełnia wymogi Prawa Energetycznego. W szczególności, czy zaplanowana taryfa w tej wersji zapewni pokrycie kosztów uzasadnionych działalności gospodarczej w sposób zgodny z art. 45 ust. 1 pkt 1 Prawa energetycznego. Należy dodać, iż piśmie z dnia 26 marca 2012 r. złożonym w postępowaniu administracyjnym T. przyznał, że taryfa dla ciepła w wersji ostatecznej nie będzie pokrywać 100% kosztów uzasadnionych, ponieważ została skalkulowana na podstawie kosztów planowanych na rok 2010. Jeśli wiec przedstawiona do zatwierdzenia taryfa została ustalona w sposób niezgodny z wymogami art. 45 ust.1 pkt 1 Prawa energetycznego oraz art. 46 Prawa energetycznego, który nakazuje uwzględnienie przy ustalaniu nowej taryfy przepisów rozporządzenia taryfowego z 2010 r., a w szczególności §11,§12,§
tego rozporządzenia, Prezes URE nie mając możliwości weryfikacji proponowanych w niej stawek opłat, nie mógł wydać decyzji o zatwierdzeniu tej taryfy. W ocenie Sądu ustalone w sprawie okoliczności nie dają podstaw do uwzględnienia żądania odwołania zarówno poprzez zmianę zaskarżonej decyzji i zatwierdzenie taryfy w wersji przedstawionej ostatecznie w dniu 1 marca 2012 r. jak i przez wydanie decyzji zmieniającej decyzję z dnia 24 września 2010 r. nr (...) (...) (...) (...) o zatwierdzeniu taryfy poprzez przedłużenie okresu obowiązywania tej decyzji do dnia 31 grudnia 2012 r. Mając na uwadze, iż powód w odwołaniu nie przedstawił żadnych okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie, Sąd Okręgowy, na podstawie art. 479 53§1 kpc oddalił odwołanie jako bezzasadne. SSO Witold Rękosiewicz.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.