VII Ka 857/13

(1)obwinionego o wykroczenie z art. 92§1 kw sprawy R. B.

(2)obwinionego o wykroczenie z art. 92§1 kw sprawy S. K. obwinionego o wykroczenie z art. 92§1 kw na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionych od wyroku Sądu Rejonowego w Bartoszycach II Wydziału Karnego z dnia 11 czerwca 2013 sygn. akt II W 722/13 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od obwinionych R. B.

(1), R. B.

(2)i S. K. po 30 (trzydzieści) złotych tytułem opłaty za II instancję i po 50 (pięćdziesiąt) złotych tytułem zryczałtowanych wydatków za postępowanie odwoławcze od każdego z nich. Sygn. akt VII Ka 857/13 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Bartoszycach wyrokiem z dnia 11 czerwca 2013 roku, sygn. akt II W 722/13, w sprawie: 1. R. B.

(1)obwinionego o to, że w dniu 24 stycznia 2013 r. około godz. 12.50 przed przejściem granicznym w B., pow. B., woj. (...), kierując motocyklem S.o nr rej. (...)nie zastosował się do poleceń funkcjonariusza Straży Granicznej uprawnionego do kierowania ruchem, w ten sposób, że nie ustawił się w kolejce pojazdów oczekujących na odprawę graniczną i celną, tj. o wykroczenie z art. 92 § 1 kw., 2. R. B.

(2)obwinionego o to, że w dniu 24 stycznia 2013 r. około godz. 12.50 przed przejściem granicznym w B., pow. B., woj. (...), kierując motocyklem H.o nr rej. (...)nie zastosował się do poleceń funkcjonariusza Straży Granicznej uprawnionego do kierowania ruchem, w ten sposób, że nie ustawił się w kolejce pojazdów oczekujących na odprawę graniczną i celną, tj. o wykroczenie z art. 92 § 1 kw., 3. S. K. obwinionego o to, że w dniu 24 stycznia 2013 r. około godz. 12.50 przed przejściem granicznym w B., pow. B., woj. (...), kierując motocyklem H.o nr rej. (...)nie zastosował się do poleceń funkcjonariusza Straży Granicznej uprawnionego do kierowania ruchem, w ten sposób, że nie ustawił się w kolejce pojazdów oczekujących na odprawę graniczną i celną, tj. o wykroczenie z art. 92 § 1 kw. orzekł: I. Obwinionych R. B.

(1), R. B.

(2), S. K. uznał za winnych popełnienia zarzucanych im czynów i za to z mocy art. 92 § 1 k.w. skazał ich na kary po 300 zł grzywny; II. na podstawie art. 119 k.p.s.w w zw. z art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił obwinionych od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych w całości. Apelację od powyższego wyroku złożył obrońca obwinionych zaskarżając go w całości i zarzucając: 1. obrazę przepisów prawa procesowego, która miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, polegającą na obrazie art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. oraz art. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. poprzez niedostateczne i niewystarczające wykazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, dlaczego Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie odnośnie skazania obwinionych R. B.

(1), R. B.

(2)i S. K. na zeznaniach funkcjonariuszy Straży Granicznej: P. S., K. D. i M. H., a więc osób zainteresowanych takim skazującym rozstrzygnięciem, pomimo że zeznania te pozostają w rażącej sprzeczności z pozostałymi dowodami zgromadzonymi w sprawie, w szczególności wyjaśnieniami samych obwinionych oraz np. z dowodem z monitoringu przejścia granicznego, co w konsekwencji przy prawidłowej analizie dowodów winno skutkować uniewinnieniem obwinionych od zarzutu popełnienia wykroczenia z art. 92 § 1 k.w.;

1. mającą wpływ na treść wyroku obrazę przepisów postępowania, tj. art. 4 k.p.k. i 7 k.p.k. poprzez sprzeczne z zasadą obiektywizmu uwzględnienie w sprawie tylko okoliczności przemawiających na niekorzyść obwinionych, w tym bezkrytyczne danie wiary zeznaniom świadków - funkcjonariuszy Straży Granicznej, a tym samym pominięcie tych okoliczności przeciwnych, które w sposób jednoznaczny dowodzą niewinności obwinionych , co w konsekwencji doprowadziło do wydania niesprawiedliwego i wadliwego wyroku;
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia mający wpływ na jego treść, a polegający na niezasadnym przyjęciu, iż obwinieni R. B.

(1), R. B.

(2)i S. K. swoim zachowaniem wyczerpali dyspozycję wykroczenia art. 92 § 1 k.w., pomimo braku w tym zakresie dostatecznych i koniecznych dowodów ich winy; W oparciu o powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie wszystkich obwinionych od stawianych im we wniosku o ukaranie zarzutu niedostosowania się do poleceń funkcjonariusza SG, tj. popełnienia wykroczenia z art. 92 § 1 k.w., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie jako oczywiście bezzasadna. Tytułem wstępu wskazać należy, iż Sąd Rejonowy w sposób wyczerpujący i dokładny przeprowadził postępowanie gromadząc kompletny materiał dowodowy, który następnie poddał rzetelnej i kompleksowej analizie. Co istotne, wbrew odmiennym wywodom apelującego, oceny wartości poszczególnych dowodów dokonano pod względem ich wewnętrznej spójności, wzajemnych relacji, z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Do powyższej konkluzji prowadzi analiza pisemnych motywów skarżonego orzeczenia, spełniających wymogi art. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 82 § 1 k.p.s.w., w których Sąd zaprezentował tok swojego rozumowania oraz wskazał, którym dowodom, w jakim zakresie i dlaczego dał wiarę, a którym i na jakiej podstawie waloru tego odmówił. Zaprezentowanemu stanowisku oraz wyprowadzonym wnioskom nie sposób zarzucić niespójności, sprzeczności, czy też braku logiki. Na tym tle, podniesiony w apelacji zarzut błędu co do faktów mający wynikać z obrazy art. 7 k.p.k. w zw. z art. 8 k.p.s.w. nie mógł się ostać. Sąd meriti dysponując bowiem zupełnym i prawidłowo ocenionym materiałem dowodowym, dokonał na jego podstawie ustaleń, które odzwierciedlają rzeczywisty przebieg zdarzeń z 24 stycznia 2013 r. z udziałem obwinionych R. B.

(1), R. B.

(2)i S. K.. Motywy apelacji sprowadzają się zaś wyłączenie do polemiki z rozważaniami Sądu, o czym świadczy fakt, iż jej autor w sposób wybiórczy, pomijając kwestie, które nie korelują z linią obrony, prezentuje subiektywną ocenę dowodów. Na akceptację nie zasługiwał przede wszystkim pogląd skarżącego, jakoby na wiarę nie zasługiwały zeznania funkcjonariuszy straży granicznej P. S., K. D. i M. H., z których wynika, że obwinieni ignorowali kierowane do nich przez kierującego ruchem P. S. polecenia o powrocie do kolejki pojazdów oczekujących na przekroczenie przejścia granicznego w B.. Relacje wymienionych świadków są spójne i konsekwentne, nadto znalazły potwierdzenie w zapisie z monitoringu. Wynika z nich jednoznacznie, iż R. B.

(1), R. B.

(2)i S. K. mieli zamiar poza kolejnością, omijając oczekujące pojazdy, przekroczyć granicę, do czego w świetle przepisów Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15.12.2006 r. w sprawie kontroli granicznej dokonywanej przez funkcjonariuszy Straży Granicznej, nie byli uprawnieni. Oceny tej nie może przy tym zmienić subiektywne zapatrywanie skarżącego, jakoby wskazany akt prawny nie miał zastosowania w omawianym przypadku, bowiem obwinieni nie znajdowali się na przejściu granicznym. Autor apelacji zapomina bowiem, iż funkcjonariusze Straży Granicznej są odpowiedzialni za utrzymanie porządku nie tylko na samej granicy, ale również w pasie przygranicznym. Z tego już tylko względu obwinieni obowiązani byli stosować się do poleceń P. S. - osoby odpowiedzialnej za kierowaniem ruchem drogowym na wskazanym odcinku drogi. Całkowicie chybione jawią się również wywody obrony odnośnie możliwości ominięcia przez obwinionych pojazdów oczekujących w kolejce na przekroczenie granicy. Na tle przepisów w/w rozporządzenia nie budzi wszak wątpliwości, iż żaden z obwinionych nie miał uprawnienia do przekroczenia granicy na zasadach szczególnych, uprzywilejowanych. Reasumując, zaprezentowana w pisemnych motywach wyroku analiza osobowych źródeł dowodowych zasługuje na pełną akceptację jako odpowiadająca regułom art. 7 k.p.k. w zw. z art. 8 k.p.s.w. Prawidłowa ocena dowodów przeprowadzonych w sprawie pozwala natomiast na niewątpliwe przyjęcie, iż obwinieni R. B.

(1), R. B.

(2)i S. K. 24 stycznia 2013 r. wypełnili swym zachowaniem znamiona art. 92 § 1 k.w. W konsekwencji nie sposób dopatrzyć się uchybień natury procesowej wskazywanych w apelacji. Wbrew temu, co zarzuca skarżący, swoje rozumowanie Sąd Rejonowy należycie przedstawił w pisemnych motywach wyroku. Jest ono uszczegółowione i wynika z wnikliwej analizy przeprowadzonych dowodów; ocena zaś tych dowodów dokonana została z zachowaniem wymagań określonych w art. 4 i art. 7 k.p.k. w zw. z art. 8 k.p.s.w., jest ona całościowa i nie pomija żadnej istotnej z punktu widzenia rozstrzygnięcia okoliczności. Poza zarzutem apelacji, z urzędu, Sąd II instancji nie znalazł podstaw do kwestionowania rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego w zakresie orzeczonych wobec R. B.

(1), R. B.

(2)i S. K. kar grzywny. Są one adekwatne do stopnia zawinienia wymienionych oraz odpowiadają stopniowi społecznej szkodliwości przypisanego im czynu. Reasumując, analiza zarzutów i ich uzasadnienie w apelacji nie dostarczyła jakichkolwiek podstaw do ich podzielenia. Tym samym zaskarżony wyrok co do istoty należało utrzymać w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną ( art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.s.w.) O kosztach procesu za postępowanie odwoławcze orzeczono, w związku z nieuwzględnieniem apelacji wywiedzionej przez wszystkich obwinionych, na podstawie art. 633 k.p.k. w zw. z art. 636 §1 k.p.k. i w zw. z art. 119 k.p.s.w.