Sygn. akt II K 281/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 czerwca 2016 r. Sąd Rejonowy w Ostrołęce w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Magdalena Brzostek Protokolant: st. sekr. sąd. Justyna Garnecka w obecności Prokuratora: Marka Garwarskiego po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2016 r. na rozprawie sprawy: A. K. s. A. i C. zd. O. urodz. (...) w G. oskarżonego o to, że: korzystając z zezwolenia na czasowe opuszczenie Zakładu Karnego w P. bez dozoru, bez usprawiedliwionej przyczyny nie powrócił najpóźniej w ciągu 3 dni po upływie wyznaczonego terminu tj. 19 sierpnia 2014 r. do godziny 23.00 tj. o czyn z art. 242 § 2 k.k. orzeka:
- oskarżonego A. K. uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu;
- na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. koszty postępowania w sprawie przejmuje na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt II K 281/16 UZASADNIENIE W oparciu o całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie i ujawnionego w toku przewodu sądowego, Sąd ustalił następujący stan faktyczny: A. K. odbywał w Zakładzie Karnym w P., gmina R. kary pozbawienia wolności orzeczone wyrokami: Sądu Rejonowego w Ełku z dnia 06 marca 2003 roku sygn. akt II K 26/03, Sądu Rejonowego w Olecku z dnia 07 sierpnia 2012 roku, sygn. akt II W 760/12 i Sądu Rejonowego w Olecku z dnia 17 września 2013 roku, sygn. akt II K 54/
- Dyrektor Zakładu Karnego w P. w dniu 01 sierpnia 2014 roku wydał zezwolenie na udział A. K. w nauczaniu, szkoleniu, zajęciach terapeutycznych poza terenem zakładu karnego zorganizowanym przez Fundację (...). A. K. miał wziąć udział w pielgrzymce do C.. Zgodnie z treścią wymienionego zezwolenia wyjście osadzonego miało nastąpić 04.08.2014 r., godz. 8.00, a powrót dnia 16.08.2014 r. godz. 23.
- W dniu 04 sierpnia 2014 roku o godzinie 08.00 na mocy otrzymanego zezwolenia oskarżony opuścił Zakład Karny w P.. Skazany nie powrócił do jednostki w wyznaczonym terminie. Okazało się, że nie był na pielgrzymce. W Zakładzie Karnym stawił się w dniu 20 sierpnia 2014 roku o godzinie 11.
- A. K. był wielokrotnie karany sądownie. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o: wyjaśnienia oskarżonego A. K. (k. 36-38); zeznania świadka K. G. (k.3-5, 118v, 153-154); zawiadomienie o przestępstwie (k. 1-2, 29); nakaz przyjęcia do odbycia kary (k. 7); odpis wyroku łącznego (k. 8-9); postanowienie (k. 10); nakaz przyjęcia do odbycia kary (k. 11); odpis wyroku nakazowego (k. 12); postanowienie (k. 13-14); postanowienie (k. 15); nakaz przyjęcia do odbycia kary (k. 16); odpis wyroku (k. 17-19); postanowienie (k. 20-21); postanowienie o warunkowym przedterminowym zwolnieniu (k. 22); postanowienie (k. 23); sprawozdanie dotyczące niepowrotu A. K. (k. 24-25); zaświadczenie (k. 26-27); zezwolenie dyrektora ZK w P. (k. 28); karta karna (k. 39-41, 65-67); zaświadczenie dyrektora ZK P. (k. 64); wyciąg z NoeSad (k. 80, 98); pismo z ZK w P. (k. 86); pismo dyrektora ZK P. (k. 89); informacja majątkowa (k. 145); karta karna (k. 146 – 148). Oskarżony A. K. w postępowaniu przygotowawczym przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił m.in., że nie powrócił do Zakładu Karnego w terminie, bo to wynikało z jego relacji w rodzinie. Podał, że nie poszedł na pielgrzymkę, tylko pomagał siostrze w gospodarstwie rolnym w okolicach S. oraz że nie miał pieniędzy na bilet powrotny, musiał je zarobić. Do O. wrócił około 01.00 w nocy. Przenocował u konkubiny i rano pojechał do Zakładu Karnego. Na rozprawę nie stawił się. Sąd zważył, co następuje: Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonego za wiarygodne w całości, albowiem brak jest dowodów, które by im przeczyły, zaś w części znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Natomiast przyznanie się do winy oskarżonego budzi wątpliwości i należy je interpretować w ten sposób, iż oskarżony przyznał się do tego, że nie powrócił w wyznaczonym terminie do zakładu karnego, co nie jest równoznaczne z popełnieniem przestępstwa z art. 242 § 2 k.k. Sąd dał wiarę zeznaniom świadka K. G. w całości. W ocenie Sądu świadek ten zeznał to, co rzeczywiście było mu wiadomo. Relacjonował jedynie to, co wiedział lub zaobserwował, a gdy czegoś nie pamiętał mówił o tym zgodnie z prawdą. Zeznania świadka są logiczne, rzeczowe i spójne oraz znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Za wiarygodne i istotne dla ustalenia stanu faktycznego w sprawie należy uznać także dokumenty zgromadzone w sprawie, w szczególności: karty karne, odpisy orzeczeń, zaświadczenia, zezwolenie na opuszczenie zakładu karnego. Są to dokumenty wystawione przez uprawnione do tego organy, zaś ich treść nie pozostawia wątpliwości co do prawdziwości zawartych w nich informacji. Sąd uznał za wiarygodne również pozostałe dokumenty zgromadzone w sprawie. Zdaniem Sądu w świetle poczynionych ustaleń faktycznych, dokonanych na podstawie analizy materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, w rozpatrywanej sprawie brak jest znamion zarzucanego oskarżonemu czynu. A. K. został oskarżony o to, że: korzystając z zezwolenia na czasowe opuszczenie Zakładu Karnego w P. bez dozoru, bez usprawiedliwionej przyczyny nie powrócił najpóźniej w ciągu 3 dni po upływie wyznaczonego terminu tj. 19 sierpnia 2014 r. do godziny 23.00, tj. o czyn z art. 242 § 2 k.k. Zgodnie z treścią art. 242 § 2 k.k. odpowiedzialności karnej podlega ten, kto korzystając z zezwolenia na czasowe opuszczenie zakładu karnego lub aresztu śledczego bez dozoru albo zakładu psychiatrycznego dysponującego warunkami podstawowego zabezpieczenia, bez usprawiedliwionej przyczyny nie powróci najpóźniej w ciągu 3 dni po upływie wyznaczonego terminu. Analiza przepisu art. 242 § 2 k.k. prowadzi do wniosku, że karalne jest nie powrócenie do zakładu karnego lub zakładu psychiatrycznego, które trwało więcej niż trzy dni. Przestępstwo to ma charakter trwały i czas jego popełnienia zawiera się pomiędzy czwartym dniem od zakończenia dnia do którego udzielona była przepustka (zezwolenie), a dniem ponownego rozpoczęcia odbywania kary pozbawienia wolności. Takie stanowisko przedstawił Sąd Najwyższego w Postanowieniu z dnia 29 listopada 2006 roku sygn. akt IVK 417/2006, zgodnie z którym: „zachowaniem kryminalizowanym w art. 242 § 2 k.k. jest (…) cały czas bezprawnego pozostawania na wolności, a więc okres od czwartego dnia liczonego od upływu wyznaczonego terminu powrotu do chwili faktycznego powrotu do zakładu penitencjarnego (w wyniku zgłoszenia się lub zatrzymania)”, które Sąd podzielił w całości. W niniejszej sprawie ostatnim, trzecim dniem od dnia wyznaczonego terminu powrotu do zakładu karnego był 19 sierpnia 2014 roku godzina 23.
- Skoro przedmiotowe przestępstwo popełnione jest od czwartego dnia liczonego od upływu wyznaczonego terminu powrotu do chwili faktycznego powrotu do zakładu penitencjarnego, to w realiach niniejszej sprawy czwarty dzień liczony od upływu wyznaczonego terminu powrotu (czyli od dnia 16 sierpnia 2014 roku godzina 23.00), upływał wprawdzie 20 sierpnia 2014 roku, ale o godzinie 23.00, co wynika z zezwolenia na czasowe opuszczenie zakładu karnego oraz z zeznań świadka K. G.. Tymczasem oskarżony w tym właśnie dniu, ale o godzinie 11.20 (a zatem przed rozpoczęciem czwartego dnia) zgłosił się dobrowolnie do Zakładu Karnego w P.. Zatem w świetle przytoczonego wyżej orzeczenia Sądu Najwyższego w zachowaniu oskarżonego A. (...) w ocenie Sądu brak jest znamion czynu zabronionego stypizowanego w art. 242 § 2 k.k. Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie daje podstaw do uznania, że w sprawie wypełnione zostały znamiona wymienionego przestępstwa. Z tych też względów Sąd z mocy art. 414 § 1 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. uniewinnił oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu. Zgodnie z treścią art. 632 ust. 2 k.p.k. jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, w razie uniewinnienia oskarżonego lub umorzenia postępowania koszty procesu w sprawach z oskarżenia publicznego ponosi Skarb Państwa, z wyjątkiem należności z tytułu udziału adwokata lub radcy prawnego w charakterze pełnomocnika pokrzywdzonego, oskarżyciela posiłkowego albo innej osoby, a także z tytułu obrony oskarżonego w sprawie, w której oskarżony skierował przeciwko sobie podejrzenie popełnienia czynu zabronionego. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji.