Sygn. akt I C 676/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 maja 2016 r. Sąd Rejonowy Gdańsk – Północ w Gdańsku I Wydział Cywilny w składzie : Przewodniczący : SSR Aleksandra Konkel Protoko

§ 1kc oraz art.709 15 kc w zw.

z OWUL. Stosownie do treści art. 709 1 kc przez umowę leasingu finansujący zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w tej umowie i oddać tę rzecz korzystającemu do używania albo używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić finansującemu w uzgodnionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego. Zgodnie z art.

§ 1i 2 kc korzystający obowiązany jest płacić raty w terminach umówionych.

Jeżeli korzystający dopuszcza się zwłoki z zapłatą co najmniej jednej raty, finansujący powinien wyznaczyć na piśmie korzystającemu odpowiedni termin dodatkowy do zapłacenia zaległości z zagrożeniem, że w razie bezskutecznego upływu wyznaczonego terminu może wypowiedzieć umowę leasingu ze skutkiem natychmiastowym, chyba że strony uzgodniły termin wypowiedzenia. Postanowienia umowne mniej korzystne dla korzystającego są nieważne. Zgodnie z art. 709 15 kc w razie wypowiedzenia przez finansującego umowy leasingu na skutek okoliczności, za które korzystający ponosi odpowiedzialność, finansujący może żądać od korzystającego natychmiastowego zapłacenia wszystkich przewidzianych w umowie a niezapłaconych rat, pomniejszonych o korzyści, jakie finansujący uzyskał wskutek ich zapłaty przed umówionym terminem i rozwiązania umowy leasingu. Tak przepis ustawy, jak również stanowiący właściwie jego powtórzenie zapis OWUL, które były integralną częścią umowy stron, zobowiązywały korzystającego do uiszczania raty leasingowych w terminach umówionych. Pozwani nie przeczyli opóźnieniu w płatności rat. Dlatego, w myśl art.

§2

kc, finansujący wezwał leasingobiorcę do zapłaty zaległych należności w wyznaczonym terminie, z zastrzeżeniem, że w razie bezskutecznego upływu wyznaczonego terminu wypowie umowę ze skutkiem natychmiastowym. Skoro więc korzystający w trakcie trwania umowy zalegał z zapłatą należności, to powód był uprawniony w oparciu o wskazane regulacje prawne, do wezwania go do zapłaty w terminie 7 dni pod rygorem wypowiedzenia umowy leasingu ze skutkiem natychmiastowym, co też finansujący uczynił wystosowując kilkukrotnie wezwania do zapłaty. Z treści Ogólnych Warunków Umowy Leasingu, stanowiących integralną jej część przyjętą do stosowania przez pozwanego, wynikało uprawnienie powoda do naliczania od opóźnionych rat, ale również innych płatności wynikających z zawartej między stronami umowy, w tym kosztów windykacji bez dodatkowego wezwania, odsetek za opóźnienie w wysokości nie przekraczającej odsetek maksymalnych w rozumieniu przepisu art. 359§2 1 kc. Pozwany mimo wezwania nie uregulował zaległości, dlatego umowa została mu wypowiedziana, przy czym skoro do wypowiedzenia doszło z uwagi na zwłokę w zapłacie rat leasingowych, to nie może być wątpliwości, że rozwiązanie umowy nastąpiło na skutek okoliczności, za które to korzystający ponosił odpowiedzialność. Pozwani nie wykazali, że opóźnienia w płatnościach nie wynikały z ich winy. Z tych względów finansujący mógł żądać od korzystającego natychmiastowego zapłacenia wszystkich przewidzianych w umowie a nie zapłaconych rat, pomniejszonych o korzyści, jakie finansujący uzyskał wskutek ich zapłaty przed umówionym terminem i rozwiązaniem umowy leasingu. Takie uprawnienie wynika wprost z art.709 15 kc, którego powtórzeniem jest wprowadzony do OWUL i zaakceptowany przez strony § 8 ust.

1. Nie ulega wątpliwości, iż to rzeczą pozwanych było udowodnić, że weksel został wypełniony niezgodnie z deklaracją wekslową. Pomimo pouczenia pozwanych o ciężarze dowodu, ograniczyli się oni do podniesienia zarzutów, nie oferując żadnych dowodów do wykazania zasadności swoich twierdzeń. Pozwani nie wykazali również, że należność wynikająca z weksla powinna zostać obniżona o kolejne kwoty (wartość rzeczy pozostawionych w samochodzie i inwestycji w samochód), ciężar dowodu zaś w tym zakresie spoczywał na nich. Stąd zarzuty te Sąd uznał za niezasadne. Za chybione Sąd uznał również zarzuty pozwanych odnośnie wypełnienia weksla. Wystawiony weksel, był bowiem wekslem in blanco, a więc celowo niewypełnionym całkowicie, bądź nieposiadającym niektórych cech, jakie prawo wekslowe wymaga dla ważności weksla. N. treści weksla nie może być jednak niezamierzona, a na dokumencie musi być umieszczony podpis któregokolwiek z dłużników; oba te warunki przedmiotowy weksel załączony do pozwu spełnia. Nadto z dołączonej do akt sprawy deklaracji wekslowej (k. 161) wynika wyraźnie, iż finansujący miał prawo opatrzyć weksel datą płatności według swojego uznania. Również więc te zarzuty pozwanych były niezasadne. Adnotacja o sumie wekslowej zawarta na formularzu weksla pozostaje bez znaczenia dla jego ważności. Tym niemniej, pozwani zarzucili, że wartość pojazdu została zaniżona, co miało przełożenie na kwotę, na jaką weksel wypełniono. Wskazali również, że samochód nie miał uszkodzeń w chwili jego przekazania finansującemu, generujących koszt naprawy wskazany przez stronę powodową. W oparciu o opinię biegłego L. A. Sąd ustalił, że koszt naprawy pojazdu netto wyraża się kwotą 4.159,92 zł (netto) i to tę kwotę, a nie 6.696,08 zł należało odjąć od kwoty 16.500 zł, ustalonej jako wartość katalogowa pojazdu. Zważywszy, że wyliczając wartość pojazdu podlegającą odjęciu od zdyskontowanych niezafakturowanych należności powód zastosował współczynnik 102,5%, Sąd zastosował tę samą metodę. Efektem wyliczeń jest wynik 12.648,58 zł (16.500 – 4.159,92 = 12.340,08) (12.340,08 x 102,5% = 12.648,58). Co więcej, wyliczenia powoda zdyskontowanej należności wynikające z rozliczenia umowy leasingu (k.157-158) zawierały błąd rachunkowy. Otóż powód, przeprowadzając wyliczenia, podstawiał do wzoru wskazanego w piśmie procesowym z dnia 5 czerwca 2015r. (k.142) zamiast numeru dyskontowanej raty (od 14 do 37) wskazaną w tabelce liczbę porządkową (od 1 do 24), co doprowadził do błędu w wyliczeniach. Wyliczenia, zgodnie ze wzorem powinny przedstawić się w sposób następujący: (...)= 3,96 Aby podstawić odpowiednie zmienne do wzoru: 1/(1+A)^nr dyskontowanej raty należy wyliczyć A, które wynosi współczynnik (...) A = 3,96/100/12 = 0, (...) = 0, (...) Dla wyliczenia zatem wartość dyskonta (...) przeprowadzamy działanie: 1/(1+0, (...))^ 14 = 1/(1, (...))^14 = 0, (...), nie zaś jak podano w rozliczeniu umowy leasingu (...). (...). Zdyskontowana rata nr 14 wynosi zatem(...) (...)) W taki sam sposób dokonano wyliczenia kolejnych rat, co przedstawia poniższa tabela. Lp nr raty wartość raty dyskonto kwota zdyskontowana 1 14 (...) 0, (...) 1 068,56 zł 2 15 (...) 0, (...) 1 065,04 zł 3 16 (...) 0, (...) 1 061,54 zł 4 17 (...) 0, (...) 1 058,05 zł 5 18 (...) 0, (...) 1 054,57 zł 6 19 (...) 0, (...) 1 051,10 zł 7 20 (...) 0, (...) 1 047,64 zł 8 21 (...) 0, (...) 1 044,20 zł 9 22 (...) 0, (...) 1 040,76 zł 10 23 (...) 0, (...) 1 037,34 zł 11 24 (...) 0, (...) 1 033,93 zł 12 25 (...) 0, (...) 1 030,53 zł 13 26 (...) 0, (...) 1 027,14 zł 14 27 (...) 0, (...) 1 023,76 zł 15 28 (...) 0, (...) 1 020,39 zł 16 29 (...) 0, (...) 1 017,04 zł 17 30 (...) 0, (...) 1 013,69 zł 18 31 (...) 0, (...) 1 010,36 zł 19 32 (...) 0, (...) 1 007,03 zł 20 33 (...) 0, (...) 1 003,72 zł 21 34 (...) 0, (...) 1 000,42 zł 22 35 (...) 0, (...) 997,13 zł 23 36 (...) 0, (...) 993,85 zł 24 37 (...),96 0, (...) 990,55 zł 24 698,35 zł Prawidłowa zatem wartość zdyskontowanej, niezapłaconej należności to 24.698,35 zł, a nie 25.779,14 zł, jak wskazał powód. Stąd, należność na rzecz powoda powinna składać się z następujących kwot: - 1.200 zł (faktura VAT nr (...)-refaktura za windykację), - 1.119,00 zł (faktura VAT nr (...)-nota obciążeniowa), - 1.119,00 zł (faktura VAT nr (...)-nota obciążeniowa), - 50,00 zł (faktura VAT nr (...)-nota obciążeniowa), - 12.049,77 zł (zdyskontowane niezapłacone należności pomniejszone o wartość pojazdu, czyli 24.698,35 zł – 12.648,58 zł). Łącza zatem kwota należna powodowi od pozwanych to 15.537,77 zł. Z przytoczonych względów Sąd na podstawie art. 496 kpc orzekł jak w punkcie
2. wyroku, utrzymując nakaz zapłaty z dnia 8 października 2012 r. co do kwoty 15.537,77 zł, w punkcie
3. uchylając nakaz zapłaty w pozostałym zakresie i oddalając powództwo. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 kpc w zw. z art.100 kpc i 108 kpc. Powód wygrał proces w 81%, ulegając co do dochodzonej sumy pozwanym jedynie w 19% - gdyż odzwierciedla to relację sumy dochodzonej pozwem do sumy wskazanej w pkt
4. wyroku. W związku z tym Sąd obciążył powoda kosztami procesu w 19 %, a pozwanych w 81 %, pozostawiając szczegółowe ich wyliczenie referendarzowi sądowemu. ZARZĄDZENIA
5. (...)
6. (...)
7. (...)