stanowi, że pracodawca zawiera z pracownikiem podnoszącym kwalifikacje zawodowe umowę określającą wzajemne prawa i obowiązki stron. Umowę zawiera się na piśmie, a umowa ta nie może zawierać postanowień mniej korzystnych dla pracownika niż przepisy niniejszego rozdziału (§ 2). Nie ma obowiązku zawarcia umowy, o której mowa w § 1, jeżeli pracodawca nie zamierza zobowiązać pracownika do pozostawania w zatrudnieniu po ukończeniu podnoszenia kwalifikacji zawodowych (§ 3). Umowa o podnoszeniu kwalifikacji zawodowych może także zawierać jako element uzupełniający postanowienie, mocą którego pracodawca zobowiązuje pracownika do pozostawania w zatrudnieniu po ukończeniu podnoszenia kwalifikacji zawodowych (art.
Wymóg tej zgody konieczny jest również ze względu na wyrażoną w art. 10 k.p zasadę wolności pracy. Umowa o podnoszeniu kwalifikacji zawodowych stanowi umowę prawa pracy, związaną z umową o pracę, lecz od niej odrębną. Jest ona klauzulą autonomiczną. O odrębności tej umowy od umowy o pracę, a tym samym o odrębności wynikających z niej zobowiązań od praw i obowiązków stron stosunku pracy związanych ze świadczeniem pracy, należy wnosić z treści art.
k.p., który stanowi, że umowa ta nie może zawierać postanowień mniej korzystnych dla pracownika niż "przepisy niniejszego rozdziału". Podkreślić również należy, iż do zwrotu kosztów poniesionych przez pracodawcę w celu podnoszenia kwalifikacji zawodowych pracownika, pracownik zobowiązany jest w sytuacjach wskazanych w art. 103 5 k.p. zgodnie z którym pracownik podnoszący kwalifikacje zawodowe: 1/. który bez uzasadnionych przyczyn nie podejmie podnoszenia kwalifikacji zawodowych albo przerwie podnoszenie tych kwalifikacji, 2/. z którym pracodawca rozwiąże stosunek pracy bez wypowiedzenia z jego winy, w trakcie podnoszenia kwalifikacji zawodowych lub po jego ukończeniu, w terminie określonym w umowie, o której mowa w art.
Kodeksu pracy, nie dłuższym niż 3 lata, 3/. który w okresie wskazanym w pkt 2 rozwiąże stosunek pracy za wypowiedzeniem, z wyjątkiem wypowiedzenia umowy o pracę z przyczyn określonych w art. 94 3 kodeksu pracy, 4/. który w okresie wskazanym w pkt 2 rozwiąże stosunek pracy bez wypowiedzenia na podstawie art. 55 lub art. 94 3 kodeksu pracy, mimo braku przyczyn określonych w tych przepisach. Lista przypadków, w których pracownik jest obowiązany do zwrotu kosztów jest zamknięta i nie można rozszerzać jej o inne sytuacje. Byłoby to bowiem mniej korzystne dla pracownika niż wynika to z kodeksu pracy. W świetle powyższego stwierdzić zatem należy, iż w rozpoznawanej sprawie postanowienie umowy o szkolenie z dnia 02.02.2015r., zawartej pomiędzy stronami, na mocy której pracownik zobowiązuje się zwrócić pracodawcy koszty szkolenia również w sytuacji, gdy stosunek pracy zostanie rozwiązany za wypowiedzeniem przez pracodawcę jest nieważne jako, że stosownie do treści art.
k.p., umowa o podnoszenie kwalifikacji zawodowych nie może zawierać postanowień mniej korzystnych dla pracownika niż przepisy rozdziału III Kodeksu pracy, a przepisy art. 103 5 k.p. określające przypadki, w których pracownik jest zobowiązany do zwrotu kosztów szkolenia nie przewidują sytuacji, w której stosunek pracy zostanie rozwiązany za wypowiedzeniem przez pracodawcę. W świetle powyższego rację należy przyznać pozwanemu, iż zawarta umowa o szkolenie jest niezgodna z przepisami kodeksu pracy i nie może stanowić podstawy do zwrotu kosztów szkolenia. Zdaniem Sądu, pracownik zobowiązany jest do zwrotu kosztów poniesionych przez pracodawcę w celu podnoszenia kwalifikacji zawodowych pracownika w sytuacjach wskazanych w art. 103 5 k.p., a w okolicznościach przedmiotowej sprawy żadna z tych sytuacji nie wystąpiła. Z tych też względów, uznając żądanie pozwu za niezasadne, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, oddalając wniesione powództwo w całości.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.