Sygn. akt VI P 164/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 maja 2016 roku. Sąd Rejonowy Gdańsk- Południe w Gdańsku VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący : SSR Paula Markiewicz Ławnicy: Janina Dąbrowska, Hanna Zajączkowska Protokolant : st. sekr. sąd Barbara Marszewska po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2016 roku w Gdańsku sprawy z powództwa P. K.(PESEL (...)) przeciwko (...) (NIP (...)) o przywrócenie do pracy, wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy I. zasądza od pozwanego (...)na rzecz powoda P. K.kwotę 18.779,64 złotych (osiemnaście tysięcy siedemset siedemdziesiąt dziewięć złotych i 64/100) brutto tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę, II. w pozostałym zakresie oddala powództwo, III. zasądza od pozwanego (...) na rzecz powodaP. K.kwotę 60 złotych (sześćdziesiąt złotych i 00/100) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, IV. wyrokowi w punkcie I nadaje rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 6.259,88 złotych (sześć tysięcy dwieście pięćdziesiąt dziewięć złotych i 88/100) brutto, V. nakazuje ściągnąć od pozwanego (...) na rzecz Skarbu Państwa- Kasy Sądu Rejonowego (...) w G. kwotę 939 złotych (dziewięćset trzydzieści dziewięć złotych i 00/100) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych w sprawie. Sygn. akt VI P 164/15 UZASADNIENIE Powód P. K. pozwem z dnia 5 marca 2015 roku wniósł przeciwko pozwanemu (...) o uznanie wypowiedzenia umowy o pracę z dnia 26 lutego 2015 roku za bezskuteczne. W uzasadnieniu pozwu powód podał, iż począwszy od dnia 31 grudnia 2003 roku był zatrudniony u pozwanego na stanowisku księgowego. W dniu 26 lutego 2016 roku zostało mu doręczone oświadczenie pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę. W treści powyższego wskazano, iż przyczyną jest utrata zaufania do pracownika spowodowana faktem dokonywania przez niego przelewów bankowych drogą elektroniczną z pominięciem autoryzacji przez Dyrektora placówki, co naruszać miało zalecenia pokontrolne. Powód podał, iż przelewów w pozwanym (...) dokonywała kasjerka A. Ł., on zaś dokonał niniejszych jedynie w styczniu i lutym 2015 roku, co wykonał na polecenie dyrektora z uwagi na absencję chorobową kasjerki. Powód podał również, iż w jego ocenie przyczyna wypowiedzenia nie jest także konkretna. W świetle powyższego przywrócenie powoda do pracy jest celowe i zasadne. Po stronie powoda nie miały miejsca żadne działania bądź zaniechania, które mogłyby stanowić obiektywną przyczynę utraty zaufania do jego osoby. Powód podkreślił, iż jest wieloletnim pracownikiem pozwanego, dotąd pracodawca wysoko oceniał jego kwalifikacje oraz pracę, co znajdowało odzwierciedlenie w przyznawanych nagrodach finansowych. (k. 2-3v) Pozwany (...) wniósł o oddalenie powództwa. ( k. 62) Na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2015 roku powód sprecyzował, iż domaga się w niniejszym postępowaniu przywrócenia do pracy, jak również zasądzenia na jego rzecz od pozwanego wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia, zgodnie zaświadczeniem o zarobkach przedstawionym przez pozwanego . (k. 62) Sąd ustalił następujący stan faktyczny : Powód P. K. został zatrudniony u pozwanego (...) począwszy od dnia 31 grudnia 2003 roku, na stanowisku księgowego, w wymiarze ½ etatu. Począwszy od dnia 1 stycznia 2005 roku strony łączyła umowa o pracę na czas nieokreślony. W oparciu o powyższą powód wykonywał obowiązki księgowego w wymiarze ¾ etatu. W dniu 21 marca 2006 roku strony zawarły kolejną umowę o pracę na czas nieokreślony. Na podstawie niniejszej powód został zatrudniony na stanowisku księgowego w pełnym wymiarze czasu pracy. Następnie w dniu 1 sierpnia 2008 roku strony zawarły kolejną umowę o pracę na czas nieokreślony, w oparciu o którą powodowi zostało powierzone stanowisko głównego księgowego, w pełnym wymiarze czasu pracy. (Dowód : umowy o pracę wraz z aneksami i porozumieniem zmieniającym- k. 19-25, 28-29, akta osobowe pracownika) Do obowiązków powoda zatrudnionego na stanowisku głównego księgowego należało między innymi: bieżące, terminowe i zgodne z przepisami wykonywanie przydzielonych zadań służbowych wynikających z zakresu czynności, jak i innych zleconych do wykonania przez Dyrektora (...), nadto sprawowanie nadzoru i kontroli w zakresie prawidłowości księgowania dokumentów, ponoszenie odpowiedzialności za prawidłowe i terminowe naliczenia wynagrodzeń pracowników zatrudnionych na umowę o pracę, przyjmowanie z kancelarii dokumentów obciążeniowych, opracowanie ich pod względem formalno-rachunkowym i uzyskanie akceptacji wydatków przez Dyrektora, prowadzenie kart podatkowych dla poszczególnych pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę i dokonywanie terminowych rozliczeń miesięcznych i rocznych podatku dla każdego pracownika indywidualnie, dokonywanie bieżących rozliczeń z kontrahentami na podstawie stosownych przelewów, opracowanie dokumentów księgowych, segregacja rodzajowa i opracowanie we właściwą dekretację zgodnie z ustawą o rachunkowości, nadto bieżące nanoszenie i księgowanie dokumentów w komputerowym programie księgowym (...), naliczanie miesięczne wynagrodzenia pracowników i sporządzanie stosownych list płac, terminowe dokonywanie przelewów dotyczących wynagrodzeń pracowników na właściwe konta bankowe, comiesięczne naliczanie składki do ZUS i przekazywanie drogą elektroniczną związanych z tym dokumentów, wystawianie dokumentów przychodów i rozchodów kasowych, naliczanie zasiłków rodzinnych i chorobowych oraz prowadzenie kartotek zasiłkowych, prowadzenie kasy (...) dokonywanie wszelkich wypłat i przyjmowanie wszystkich wpłat do kasy (...), rozliczanie kasjera sprzedającego bilety wstępu do (...) i sprzedającego wydawnictwa, dokonywanie rozliczeń zaliczek gotówkowych, miesięcznych rozliczeń biletów wstępu oraz rozliczeń delegacji krajowych i zagranicznych, bieżące sporządzanie i przekazywanie kontrahentom faktur z tytułu sprzedaży usług działalności pomocniczej, jednocześnie kontrolowanie płynności spływu należności, sporządzanie dla Urzędów Skarbowych miesięcznych deklaracji podatku od osób fizycznych i deklaracji podatku VAT oraz odpowiadanie za terminowe regulowanie zobowiązań z tych tytułów, sporządzenie kwartalne sprawozdań GUS z zatrudnienia i płac, odpowiadanie za prawidłowość wykonania całokształtu prac z zakresu rachunkowości i analiza wykorzystania środków finansowych, współuczestniczenie z dyrektorem instytucji w opracowaniu planów dochodów i wydatków na poszczególne lata, sporządzanie rocznego bilansu i rachunku wyników, terminowe składanie corocznie do Urzędu Skarbowego deklaracji CIT-8. (Dowód : zakres obowiązków- k. 26-27) U pozwanego przelewy bankowe były wykonywane przez kasjera- A. Ł.. Wyjątkowo powyższych dokonywał powód. Dyrektor pozwanej placówki nie dokonywał autoryzacji przelewów bankowych dokonywanych przez pracowników. W tym zakresie nie obowiązywały u pozwanego żadne regulacje wewnętrzne, które by do tego zobowiązywały. Obowiązek ten nie wynika również z powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Wprowadzenie niniejszego wymogu ma jedynie na celu zabezpieczenie prawidłowości wydatkowania środków i wzmożenie kontroli w tym zakresie. Powyższy stanowi kwestię wewnętrzną jednostki. Żadna z kontroli przeprowadzonych u pozwanego nie wykazała braku dwustopniowej autoryzacji jako uchybienia wymagającego korekty. (Dowód : zeznania świadka M. B.- k. 162-163 (nagranie 00:09:47-00:23:24), zeznania świadka A. Ł.- k. 163 (nagranie 00:23:35-00:33:50), zeznania świadka J. D.- k. 163v-164 (nagranie 00:34:24-01:01:21), zeznania świadka D. P. k. 189v-190 (nagranie 00:07:46- 00:24:45), zeznania powoda P. K. – k. 63 (nagranie 00:11:53-00:17:58) w zw. z k.190-91v (nagranie 00:25:14-00:26:58) Zgodnie z Regulaminem Organizacyjnym pozwanego wszelkie oświadczenia pozwanego w zakresie jego uprawnień i zobowiązań finansowych wymagają podpisu Dyrektora lub osób przez niego upoważnionych. (§ 6 powyższego) ( Dowód : Regulamin Organizacyjny- k. 204-207) Orzeczeniem Regionalnej Komisji Orzekającej w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych przy Regionalnej Izbie Obrachunkowej w G. z dnia 18 grudnia 2012 roku powód, jako główny księgowy pozwanego, został uznany odpowiedzialnym popełnienia naruszenia dyscypliny finansów publicznych polegającego na zaciągnięciu zobowiązań z naruszeniem przepisów dotyczących zaciągania zobowiązań w imieniu jednostki poprzez zawarcie w imieniu pozwanego z ówczesną dyrektor M. T. w dniach 1 lutego i 14 czerwca 2010 roku oraz 10 stycznia i 20 maja 2011 roku czterech umów o dzieło na łączną kwotę 11.350 złotych, co stanowiło naruszenie § 10 Statutu pozwanego w zw. z art. 46 ustawy o finansach publicznych, co wyczerpywało znamiona naruszenia dyscypliny finansów publicznych określone w art. 15 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych i na podstawie art. 31 ust 1 pkt 2 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych została mu wymierzona kara nagany. Zarządzeniem Przewodniczącego Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dniem 6 lutego 2015 roku zalecono usuniecie z rejestru prowadzonego przez Główną Komisję Orzekającą w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych, ze względu na zatarcie ukarania, wpisu dokonanego na podstawie powołanego wyżej orzeczenia. (Dowód : orzeczenie- 131-138, zawiadomienie – k. 139-144, zarządzenie – k. 161) W dniu 30 kwietnia 2015 roku została przeprowadzona przez J. D.- Audytora Wewnętrznego, kontrola doraźna, której podstawę stanowiło upoważnienie Prezydenta Miasta S. z dnia 29 kwietnia 2015 roku. Przedmiotem powyższej była kontrola dokumentacji związanej z najmem i dzierżawą lokalu użytkowego w (...) którego najemcą w okresie od dnia 19 sierpnia 2013 roku do dnia 6 marca 2015 roku była A. T. i rozliczeń finansowych pomiędzy najemczynią oraz pozwanym. W trakcie powyższej kontroli ustalono, iż brak było u pozwanego stosownej umowy pomiędzy ówczesną Dyrektor (...) a najemczynią dotyczącej lokalu użytkowego, określającej zakres prac remontowych wykonanych przez najemczynię i wzajemnych rozliczeń z tym związanych, nadto stwierdzono brak jakichkolwiek dokumentów potwierdzających akceptację Dyrektor (...)w zakresie planowanych prac remontowych przez najemczynię lokalu, nadto brak dokumentów w postaci np. protokołu odbioru potwierdzających wykonanie prac remontowo- dekoratorskich przez najemczynię w wynajmowanym lokalu, nadto brak dokumentu z posiedzenia Komisji z dnia 12 marca 2015 roku, która miała rozpatrzyć uznanie nakładów poniesionych przez najemczynię lokalu, które nie zostały udokumentowane, nadto stwierdzono występowanie rozbieżności pomiędzy fakturami VAT za najem i dzierżawę pomieszczeń, a zestawieniem konta rachunkowego dłużnika, określających termin zapłaty należności za wynajmowane powierzchnie, co skutkowało różnicami w określeniu ilości dni zwłoki i kwotą odsetek do zapłaty, wskazano nadto iż wystąpiły przypadki wystawiania faktur VAT za najem i dzierżawę po terminie płatności określonym w umowie najmu i dzierżawy z dnia 19 sierpnia 2013 roku, nadto w czterech przypadkach wystąpiła kompensata należności za najem i dzierżawę lokalu - wystawiono cztery faktury VAT, każda na kwotę 2.999,17 złotych, co dało łączną kwotę 11.996,68 złotych, bez zawarcia stosownej umowy w tym przedmiocie. W tym zakresie kontrolujący uznał, iż przedstawiona przez pozwanego dokumentacja w daje podstawę, aby podjąć kroki przez (...) w celu wyjaśnienia poniesionych przez najemcę nakładów finansowych na remont wynajmowanych pomieszczeń u pozwanego. Natomiast w związku z występującymi zaległościami w zapłacie czynszu najmu i dzierżawy na dzień 14 kwietnia 2015 roku w kwocie 39.192,74 złotych należy podjąć czynności windykacyjne zmierzające do uregulowania należności ze skierowaniem sprawy na drogę sądową. (Dowód : sprawozdanie wraz załącznikami– k. 76-95, zeznania świadka J. D.- k. 163v-164 (nagranie 00:34:24-01:01:21), zeznania za pozwanego M. L.- k. 211-212 (nagranie 00:07:18-00:21:42) W okresie od dnia 24 stycznia 2015 roku do dnia 27 lutego 2015 roku została również u pozwanego przeprowadzona kontrola przez pełnomocnika Prezydenta ds. Kontroli D. P. i Audytora Wewnętrznego J. D.. Podstawę powyższej stanowiły upoważnienia Prezydenta Miasta S. z dnia 8 stycznia 2015 roku, 10 lutego 2015 roku oraz 19 lutego 2015 roku. Celem tejże kontroli było sprawdzenie wykonywanych przez Dyrektora pozwanej jednostki zadań dotyczących prawidłowości prowadzenia gospodarki finasowej, dotyczącej wydatków w 2014 roku, w tym stosowanie przepisów obowiązujących przy udzielaniu zamówień publicznych, a także realizacja zadań w zakresie kontroli zarządczej. Kontrolą został objęty 2014 rok. Z dokonanych w trakcie kontroli ustaleń wynikało, iż w pozwanej placówce wystąpiły nieprawidłowości w zakresie prowadzonej gospodarki finansowo- księgowej oraz w zakresie realizacji zadań co do kontroli zarządczej. W tym zakresie stwierdzono, iż w 2014 roku nie przedłożono do wglądu dokumentacji z samooceny systemu kontroli zarządczej za rok 2013, pozwany nie posiada również dokumentu w postaci (...), pomimo iż jednostka przeprowadziła w 2013 roku Audyt (...), zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 12 kwietnia 2012 roku. Nadto wskazano, iż pomiędzy raportami kasowymi – bilansami zamknięcia, a bilansem otwarcia występuje znaczna różnica, stwierdzono w tym zakresie brak ciągłości zapisów pomiędzy raportami. Nadto stwierdzono występowanie częstych przypadków nieterminowego regulowania zobowiązań, jak również w zakresie zaliczek. W opinii kontrolujących zaliczki powinny przed wypłatą być podpisane przez osoby upoważnione i niezwłocznie rozliczone wraz z delegacją podróży służbowej. Na prośbę kontrolujących powód przedstawił z programu księgowego zestawienie rozrachunków nierozliczonych na dzień 31 grudnia 2014 roku wraz z saldem wynikającym z nierozliczonych należności na kwotę 602,34 złotych z powyższego tytułu. Nadto podano, iż wskazane w księgach rachunkowych odsetki w kwocie 15 złotych nie powinny wystąpić. Dodatkowo ujawniono nieprawidłowości w zakresie dokumentacji związanej z zamówieniami publicznymi, jak również stwierdzono, iż instrukcja kasowa przyjęta do stosowania u pozwanego, nie została zatwierdzona przez ówczesną Dyrektor placówki- M. T. (brak podpisu), oraz nie zawierała ona wszystkich zapisów dotyczących gospodarki kasowej. W trakcie kontroli stwierdzono również brak dokumentu określającego wysokość pogotowia kasowego, jak również brak wprowadzenia ewidencji druków ścisłego zarachowania pomimo zaleceń kontrolujących. W wyniku stwierdzonych uchybień wskazano na konieczność wykonania następujących zaleceń pokontrolnych: - opracować oraz wdrożyć Zarządzeniem Dyrektora (...), - prowadzić rzetelne raporty kasowe, z uwzględnieniem prawidłowego bilansu zamknięcia i otwarcia. Każdy raport kasowy winien być sprawdzony i zatwierdzony przez osoby do tego upoważnione, - terminowo regulować zobowiązania finansowe, zgodnie z datą zapłaty wskazaną na dokumencie, - wypłacane pracownikom zaliczki winny być niezwłocznie rozliczone wraz z poleceniem wyjazdu służbowego oraz powinny zawierać akceptację osób do tego upoważnionych, - wskazano, iż jeżeli występują odsetki, wynikające z zaniedbania przez pracownika, winny być przez niego uregulowane, - przy udzielaniu zamówień publicznych należy stosować obowiązujące w jednostce procedury, - uregulowania dotyczące gospodarki kasowej winny być uzupełnione i przyjęte przez obecną Dyrektor pozwanego, - należy ustalić przez Dyrektor pozwanego wysokość pogotowia kasowego i przyjąć stosownym zarządzeniem, - ponownie zalecono wprowadzenie w jednostce ewidencji druków ścisłego zarachowania. (Dowód : wystąpienie pokontrolne- k. 96-99, protokół- k. 100- 126, zeznania świadka J. D.- k. 163v-164 (nagranie 00:34:24-01:01:21), zeznania świadkaD. P. k. 189v-190 (nagranie 00:07:46- 00:24:45), zeznania za pozwanego M. L.- k. 211-212 (nagranie 00:07:18-00:21:42) Oświadczeniem z dnia 26 lutego 2015 roku pracodawca rozwiązał z powodem umowę o pracę z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, ze skutkiem rozwiązania umowy na dzień 31 maja 2015 roku. Jako przyczynę powyższego pracodawca podał utratę zaufania do pracownika zatrudnionego na stanowisku starszego/głównego księgowego w (...) gminnej jednostce kultury, albowiem mimo zaleceń pokontrolnych sporządzonych po audycie przeprowadzonym przez organizatora (...)– Gminę Miasta S., które to zalecenia wskazywały na nieprawidłową praktykę sposobu dokonywania przez powoda bankowych przelewów elektronicznych z pominięciem autoryzacji przelewów przez Dyrektora (...) pracownik nie podporządkował się tym zaleceniom i w 2015 roku nadal wykonywał elektroniczne przelewy bankowe z pominięciem autoryzacji Dyrektora (...), co zostało ujawnione przez kolejny bieżący audyt jako nieprawidłowość nieusuniętą. ( Dowód : wypowiedzenie umowy o pracę- k. 30, zeznania za pozwanego M. L.- k. 211-212 (nagranie 00:07:18-00:21:42) Po wypowiedzeniu umowy o pracę powodowi został u pozwanego wprowadzony obowiązek autoryzacji przelewów przez Dyrektora pozwanej placówki. (Dowód : zeznania powoda P. K.– k. 63 (nagranie 00:11:53-00:17:58) w zw. z k.190-91v (nagranie 00:25:14-00:26:58) Miesięczne wynagrodzenie powoda obliczone, jak ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy wynosiło kwotę 6.259,88 złotych brutto. (Dowód : zaświadczenie o wynagrodzeniu – k. 53) Sąd zważył co następuje: Sąd dokonując ustaleń faktycznych w sprawie oparł się na zeznaniach powoda P. K., przesłuchanej za pozwanego M. L. oraz zeznaniach świadków w osobach M. B., A. Ł., J. D., jak również D. P., które to dowody uznał za wiarygodne, w takim zakresie w jakim powyższe stanowiły podstawę ustaleń faktycznych w sprawie. Świadkowie przesłuchani w niniejszym postępowaniu, jak również strony postępowania potwierdzili, iż w istocie u pozwanego nie obowiązywały jakiekolwiek regulacje wewnętrzne dotyczące konieczności autoryzacji przelewów przez dyrektora placówki, bądź też inną osobę do tego upoważnioną. Okoliczność ta była również bezsporna pomiędzy stronami. W tym zakresie dodatkowo świadkowie J. D. oraz D. P. osoby dokonujące kontroli placówki z ramienia Urzędu Miasta S. wskazali również, iż kwestia autoryzacji przelewów przez inną osobą nie wynika z powszechnie obowiązujących przepisów prawa, jest to wyłączne sfera wewnętrznego i całkowicie swobodnego określenia powyższego wymogu przez daną placówkę. Powyższa autoryzacja co do zasady służyć winna jedynie wzmożonej kontroli w zakresie przelewanych środków i związana jest jedynie z kwestią ograniczonego zaufania w przypadku dokonywania przelewów bez jakiejkolwiek kontroli drugiej osoby. Świadkowie J. D. oraz D. P. wskazali nadto, iż kwestia braku dwustopniowej autoryzacji przelewów w pozwanej palcówce została stwierdzona w trakcie kontroli, przeprowadzonej przez nich w 2015 roku. Świadek D. P. podkreślił jednak, iż powyższe nie zostało ujęte w protokole pokontrolnym, jak również nie zostało sformułowane na piśmie jako uchybienie w działalności pracy jednostki i jej służb, albowiem niniejszy brak nie stanowił w żadnej mierze nieprawidłowości. Jak podkreślił świadek powyższe stanowiło jedynie sugestię z jego strony, mającą służyć wyeliminowaniu ryzyka jakichkolwiek nieprawidłowości, zwłaszcza mając na uwadze fakt, iż aktualny dyrektor placówki objął swoje stanowisko niedawno, nie znając doborze podległych mu pracowników. Podstawę ustaleń Sądu stanowiły również dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, jak również w aktach osobowych pracownika, których prawdziwości ani autentyczności żadna ze stron nie kwestionowała. Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2016 roku ( k. 189v) Sąd na mocy art. 214 § 1 kpc a contrario oddalił wniosek strony pozwanej o ponowne przesłuchanie świadka D. P.. W tym zakresie Sąd nie podzielił argumentacji strony pozwanej, zawartej w piśmie z dnia 7 kwietnia 2016 roku (k. 202-203), iż konieczność ponownego przesłuchania w/w świadka wynika z faktu, iż strona pozwana – dyrektor pozwanego nie była obecna w trakcie przesłuchania świadka w dniu 24 marca 2016 roku, a co za tym idzie nie miała możliwości osobistego zadawania pytań świadkowi, powyższe zaś wynikało z faktu późnego powiadomienia o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 24 marca 2016 roku tj. w czasie krótszym niż 7 dni przed terminem posiedzenia. W tym przedmiocie Sąd miał na uwadze, iż na posiedzeniu w dniu 24 marca 2016 roku bezsprzecznie uczestniczył pełnomocnik procesowy (radca prawny)- reprezentujący pozwanego, a zatem strona pozwana była należycie reprezentowana na tymże posiedzeniu, a co za tym idzie brak podstaw do uznania, iż pozwany nie mógł aktywnie uczestniczyć w czynności przesłuchania świadka, a co za tym idzie nastąpiło pozbawienie strony możliwości obrony. Ponadto wbrew twierdzeniom pozwanego dyrektor pozwanej placówki została wezwana na termin rozprawy wyznaczony na dzień 24 marca 2016 roku, zgodnie z treścią art. 149 § 2 kpc tj. z tygodniowym wyprzedzeniem, a mianowicie w dniu 16 marca 2016 roku (EPO k. 186), a zatem nie polegają na prawdzie twierdzenia podnoszone w tym zakresie przez stronę pozwaną, iż powyższy termin nie został zachowany. Podobnie pełnomocnik pozwanego wiedzę w przedmiocie terminu kolejnego posiedzenia uzyskał już w dniu 15 marca 2016 roku ( telefonicznie- k. 179), a następnie listownie w dniu 16 marca 2016 roku, a więc również zgodnie z treścią art. 149 § 2 kpc. Nadto niestawiennictwo strony pozwanej- dyrektora placówki stanowiło podstawę odroczenia tejże rozprawy na dzień 26 kwietnia 2016 roku, w trakcie którego nastąpiło przesłuchanie strony pozwanej. Podkreślić należy, iż nawet naruszenie art. 149 § 2 kpc przez niezachowanie określonego w nim terminu nie pozbawia zawiadomienia skuteczności, ani nie jest jednoznaczne automatycznie z pozbawieniem strony możności działania (innymi słowy - z pozbawieniem strony możności obrony swych praw). Może co najwyżej stanowić uchybienie mające wpływ na wynik sprawy lub okoliczność uzasadniającą odroczenie rozprawy, jeżeli strona z powodu opóźnienia w doręczeniu zawiadomienia nie mogła się należycie przygotować do rozprawy. ( postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 stycznia 2013 r., IV CZ 155/12). Nadto treść art. 214 § 1 kpc nie pozostawia wątpliwości, iż okoliczności uzasadniające odroczenie rozprawy muszą mieć charakter wyjątkowy, nadzwyczajny. Obowiązek wykazania, iż tego rodzaju okoliczności występują obciąża stronę, która się na nie powołuje. Niewykazanie tego rodzaju przeszkód lub powołanie się na okoliczności typowe, nie mające charakteru wyjątkowego, jako przyczynę uzasadniającą wniosek o odroczenie rozprawy, winno skutkować jego oddaleniem. (wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 10 kwietnia 2014 roku, V ACa 137/14) Nadto w wyroku z dnia 7 maja 2015 roku Sąd Apelacyjny w Warszawie ( VI ACa 767/14) wskazał, iż nieważność postępowania określona w przepisie art. 379 pkt 5 kpc występuje wtedy, gdy strona postępowania wbrew swej woli zostaje faktycznie pozbawiona możności działania w postępowaniu lub jego istotnej części. Stwierdzenie czy taki stan nastąpił, wymaga rozważenia czy w konkretnej sprawie nastąpiło naruszenie przepisów procesowych, czy uchybienie to miało wpływ na możność działania strony oraz, czy pomimo zaistnienia tych dwóch przesłanek, strona mogła bronić swoich praw. Tylko przy kumulatywnym spełnieniu tych wszystkich przesłanek można mówić o skutkującym nieważnością postępowania pozbawieniu strony możliwości obrony swoich praw ( art. 379 pkt 5 kpc). Nie każde zatem naruszenie przepisów proceduralnych może być w ten sposób traktowane. Trzeba też zwrócić uwagę, że uczestnictwo w procesie, podejmowanie czynności procesowych, udział w rozprawach i innych czynnościach jest prawem, nie zaś obowiązkiem strony (chyba że co innego wynika z przepisów) i nie musi ona z tego przywileju korzystać, obowiązkiem sądu jest natomiast zapewnienie jej takiej możliwości. W tym miejscu jednak ponownie wskazać należy, iż na posiedzeniu w dniu 24 marca 2016 roku, w trakcie którego nastąpiło przesłuchanie świadka D. P., strona pozwana była należycie reprezentowana –przez zawodowego pełnomocnika. Rozważania prawne należy rozpocząć od generalnego stwierdzenia, że stosunek pracy, jak niemal wszystkie stosunki prawne, jest z natury swej rozwiązywalny. Przepisy prawa pracy poręczają wprawdzie wzmożoną ochronę pracownika, nakładając na pracodawcę obowiązek uzasadnienia decyzji o wypowiedzeniu umowy o pracę. Niemniej jednak wypowiedzenie jest normalnym i - przy spełnieniu rygorów ustawowych - w pełni przez prawo dopuszczalnym sposobem zwolnienia pracownika. Dlatego zasadność wypowiedzenia przez pracodawcę umowy o pracę na czas nieokreślony powinna być oceniana w płaszczyźnie stwierdzenia, że jest to zwykły sposób rozwiązywania umowy o pracę (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 października 1996 r., I PRN 69/96, OSNAP z 1997, Nr 10, poz. 163). W wyroku zaś z dnia 23 października 2015 roku ( I ACa 535/15) Sąd Apelacyjny w Łodzi podkreślił, iż przy ocenie, czy doszło do pozbawienia strony możności działania, trzeba najpierw rozważyć, czy nastąpiło naruszenie przepisów procesowych, następnie zbadać, czy uchybienie to wpłynęło na możność strony do działania w postępowaniu, wreszcie - ocenić, czy pomimo zaistnienia tych przesłanek strona mogła bronić swych praw w procesie. Dopiero w razie kumulatywnego spełnienia wszystkich tych warunków, można uznać, że strona została pozbawiona możności działania. Przedmiotem sporu w niniejszym postępowaniu była zatem ocena złożonego powodowi wypowiedzenia umowy o pracę, w szczególności przyczyn wskazanych przez pozwanego w jego treści, które w ocenie pracodawcy uzasadniały podjętą w tym zakresie decyzję. Rozpoznając powództwo z art. 45 § 1 kp, Sąd bada po pierwsze to, czy wypowiedzenie jest zgodne z prawem, czyli czy spełniono wymogi formalne. Dopiero wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że wypowiedzenie było poprawne od strony formalnej, aktualizuje się konieczność badania tego, czy wypowiedzenie było uzasadnione. Stylistyka cytowanego przepisu wskazuje, że ustawodawca formułuje to nawet mniej rygorystycznie - Sąd uwzględnia odwołanie pracownika jedynie wówczas, gdy wypowiedzenie „jest nieuzasadnione". Podstawowe wymogi formalne wypowiedzenia określa art. 30 § 3, 4, 5 kp. Wypowiedzenie umowy o pracę na czas nieokreślony dokonywane przez pracodawcę powinno zatem : mieć formę pisemną oraz wskazywać przyczynę wypowiedzenia: konkretną, prawdziwą, rzeczywistą oraz zawierać pouczenie o prawie odwołania do sądu pracy. Należy również zaznaczyć, iż ocena zasadności wypowiedzenia umowy o pracę powinna być dokonywana przez Sąd w granicach przyczyn podanych pracownikowi przez pracodawcę (art. 30 § 4 k.p.) (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 listopada 1998 roku, I PKN 434/98, OSNAP z 1999, Nr 21, poz. 688) Wymóg „konkretności" wypowiedzenia był wielokrotnie analizowany w orzecznictwie Sądu Najwyższego. I tak stwierdza się, iż naruszenie art. 30 § 4 kp ma miejsce wówczas, gdy pracodawca nie wskazuje w ogóle przyczyny wypowiedzenia bądź gdy wskazana przez niego przyczyna jest niedostatecznie konkretna, a przez to niezrozumiała dla pracownika (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2000 r., I PKN 641/99, OSNAP z 2001, Nr 20, poz. 618). Podkreśla się, że konkretność wskazania przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie umowy o pracę (art. 30 § 4
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.