Oskarżonego J. Z. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu występku z tym ustaleniem, że w czasie czynu był prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości wyrokiem Sądu Rejonowego w G.z dnia 20 stycznia 2004 roku w sprawie o sygn. (...)oraz wyrokiem Sądu Rejonowego w G.z dnia 20 grudnia 2005 roku w sprawie o syg. (...), tj. występku z art.
kk i za to na podstawie art.
Na podstawie art. 42 § 3 kk orzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio
dowód: zapytanie o karalność (k. 9) Wyrokiem Sądu Rejonowego w Grudziądzu z dnia 20 stycznia 2004 r. J. Z. był skazany za przestępstwo z art.
na karę 1 roku pozbawienia wolności. J. Z. odbywał tę karę w okresie od 20 lutego 2007 r. do 20 lutego 2008 r. dowód: wyrok (k. 20 akt (...)obliczenie kary (k. 96 akt (...)), zawiadomienie o zwolnieniu ze sprawy Wyrokiem Sądu Rejonowego w G.z dnia 20 grudnia 2005 r. J. Z. był skazany za przestępstwo z art.
na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności. J. Z. odbywał tę karę w okresie od 20 lutego 2008 r. do 3 lipca 2008 r., gdyż wtedy został warunkowo przedterminowo zwolniony z odbycia reszty kary. dowód: wyrok (k. 30 akt (...)), obliczenie kary (k. 71 akt (...)), zawiadomienie o zwolnieniu ze sprawy W dniu 5 sierpnia 2015 r. od godziny 5-ej do 15-ej J. Z. pracował na budowie w D.. W tym czasie wypił trzy piwa 0,5 litra (...) i nic nie jadł, po czym wsiadł na skutera i pojechał nim do sklepu do Ł. po zakupy. dowód: wyjaśnienia oskarżonego J. Z. (k. 15) Na ulicy (...) w Ł. motorower marki F. o nr rej. (...) kierowany przez J. Z. został zatrzymany przez funkcjonariuszy policji. Po pierwszym zbadaniu funkcjonariusze zabrali J. Z. na posterunek policji w Ł., gdzie ponownie zbadano go na okoliczność zawartości alkoholu. dowód: wyjaśnienia oskarżonego J. Z. (k. 15), zeznania świadka Ł. M. (k. 33v.) O godzinie 16:46 J. Z. miał 0,75 mg/l, o godzinie 16:49 miał 0,75 mg/l, a o godzinie 17:01 miał 0,78 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. dowód: protokół badania (k. 2), świadectwo wzorcowania (k. 3) Oskarżony J. Z. w toku postępowania przygotowawczego przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu zabronionego (k. 15). Sąd dał wiarę tym wyjaśnieniom, gdyż były one zgodne z zeznaniami świadka Ł. M. (k. 33v.), a w ocenie Sądu zeznania tego świadka należy uznać za w pełni wiarygodne, gdyż odpowiadały treści wyników badań oskarżonego na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu (k. 2). Sąd dał wiarę temu dokumentowi, a także innym dokumentom zgromadzonym w niniejszej sprawie, których autentyczności ani prawdziwości żadna ze stron postępowania, ani też Sąd z urzędu nie zakwestionował. J. Z. został oskarżony o to, że w dniu 5 sierpnia 2015 o godz. 16:35 w Ł. na ul. (...), woj. (...)- (...), prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny tj. motorower F. o nr. rej. (...), będąc w stanie nietrzeźwości, mając o godz. 16:46 – 0,75 mg/l, o godz. 16:49 – 0,75 mg/l i o godz. 17:01 – 0,78 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. o czyn z art.
kk Oskarżony w swych wyjaśnieniach przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, a w ocenie Sądu w świetle pozostałego materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie jego wyjaśnienia nie budziły wątpliwości. Na tej podstawie należało uznać, że popełnienie przez oskarżonego J. Z. zarzucanego mu czynu przestępnego określonego w art.
nie ulegało wątpliwości. Oskarżony był wcześniej dwukrotnie skazany za przestępstwo z art.
na karę pozbawienia wolności, którą odbył. Z uwagi na treść art. 107 § 1 k.k. skazania za wymienione przestępstwa nie uległy zatarciu, bo w chwili czynu, jak również w chwili orzekania nie nastąpiło przedawnienie wykonania orzeczonych kar pozbawienia wolności. Dlatego też należało uzupełnić opis czynu przypisanego oskarżonemu o przesłanki określone w art.
oraz konsekwentnie zakwalifikować zachowanie oskarżonego jako występek z art.
Występek przewidziany w art.
jest zagrożony karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Rozważając w tych ramach wymiar kary wobec oskarżonego Sąd uwzględnił następujące okoliczności. Sąd, uwzględniając dyrektywę proporcjonalności kary do stopnia społecznej szkodliwości czynu przestępnego, na niekorzyść oskarżonego potraktował dość znaczny stopień nietrzeźwości, z jakim oskarżony kierował pojazd na drodze publicznej. Stopień nietrzeźwości oskarżonego, w jakim poruszał się on motorowerem blisko trzykrotnie przekraczał dopuszczalną normę w świetle przepisów prawa karnego. W ramach tej samej dyrektywy, na korzyść oskarżonego, Sąd wziął pod uwagę miejsce zachowania oskarżonego, gdyż była to ulica w miejscowości Ł., gdzie jak uczy doświadczenie życiowe i procesowe natężenie ruchu nie jest porównywalne do miast takich, jak G., czy T.. W ramach oceny zachowania oskarżonego z punktu widzenia dyrektywy proporcjonalności kary do stopnia winy sprawcy Sąd na niekorzyść oskarżonego potraktował brak uzasadnionych przyczyn, z powodu których oskarżony zdecydował się poruszać motorowerem w stanie nietrzeźwości. Mając na względzie wszystkie powyżej opisane okoliczności Sąd uznał, że należało wymierzyć wobec oskarżonego na podstawie art.
karę 4 miesięcy pozbawienia wolności. W ocenie Sądu kara ta jest adekwatna do niezbyt znacznego stopnia społecznej szkodliwości czynu przestępnego. W ocenie Sądu kara ta nie przekracza również stopnia winy oskarżonego, który należy z kolei uznać za dość znaczny. Sąd wymierzając karę pozbawienia wolności w tym wymiarze wyszedł z przekonania, że jej rodzaj i wysokość odpowiadają dyrektywie prewencji indywidualnej. Zdaniem Sądu poprzednia karalność oskarżonego za przestępstwa określone w art.
przemawia za tym, że czyn, który popełnił oskarżony nie miał charakteru wyjątkowego i stanowił wyraz tendencji oskarżonego do lekceważenia reguł ruchu drogowego. W świetle tych okoliczności nie ulega zatem wątpliwości, że dla powstrzymania oskarżonego przed popełnieniem innego lub podobnego przestępstwa za konieczne należy uznać wymierzenie kary pozbawienia wolności. W ocenie Sądu kara ta zdaje się wreszcie czynić zadość wskazaniom prewencji ogólnej, a mianowicie uzmysławia ona społeczeństwu, że prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości spotyka się z natychmiastową reakcją organów wymiaru sprawiedliwości. Z tych wszystkich względów orzeczono jak w punkcie 1-szym sentencji wyroku. Zdaniem Sądu wykonanie tej kary wobec oskarżonego jawiło się w momencie orzekania jako bezwzględnie konieczne, gdyż nie zasługiwał on na zastosowanie dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary. Jak wynika z wyroków Sądu Rejonowego w G.w sprawie o sygn. (...)oraz (...)oskarżony w chwili popełnienia czynu oraz w chwili orzekania był osobą skazaną za przestępstwo na karę pozbawienia wolności, co w świetle art. 69 § 1 k.k. uniemożliwiało warunkowe zawieszenie mu orzeczonej kary. Oskarżony został skazany za popełnienie przestępstwa przewidzianego w art.
W związku z tym Sąd orzekł wobec niego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio. Sąd nie dopatrzył się żadnych okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do przyjęcia oceny, że w przypadku oskarżonego zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami umożliwiający orzeczenie zakazu terminowego, od 3 do 15 lat. W szczególności okoliczności brane pod uwagę przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu takie, jak stężenie alkoholu, z którym poruszał się oskarżony, a także brak uzasadnionych obiektywnie przyczyn, z powodu których oskarżony poruszał się motorowerem w tym stanie, sprzeciwiały się uznaniu w tej sprawie, że mamy do czynienia z wyjątkowym wypadkiem, o którym mowa w art. 42 § 3 k.k. Z tych też względów orzeczono jak w punkcie 2-gim sentencji wyroku, przy czym nieprawidłowa podstawa prawna tego orzeczenia została sprostowana postanowieniem wydanym po wydaniu wyroku (k. 37). W ocenie Sądu wychowawczą rolę w kształtowaniu świadomości prawnej oskarżonego może spełnić świadczenie pieniężne w kwocie 10.000 złotych, gdyż jest to minimalna kwota w razie skazania za przestępstwo z art.
Dlatego też orzeczono w tym zakresie na podstawie art. 43a § 2 k.k. jak w punkcie 3-cim sentencji wyroku. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. oraz art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. z 1983 r. Dz. U. Nr 49, poz. 223 ze zm.) w zw. z art. 624 § 1 k.p.k. Sąd w punkcie 4-tym wyroku zwolnił oskarżonego w całości od obowiązku uiszczenia opłaty, zwolnił także go od obowiązku uiszczenia wydatków postępowania w części go obciążającej, którymi obciążył Skarb Państwa. Podejmując takie rozstrzygnięcie Sąd miał na względzie okoliczność, że obecnie oskarżony ma na utrzymaniu dwójkę dzieci w wieku 18 i 20 lat (k. 10).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.