Sygn. akt: X C 832/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 czerwca 2016 r. Sąd Rejonowy w Toruniu X Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Beata Kasprzyk Protokolant: sekr. sądowy Katarzyna Domańska po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2016 r. w Toruniu sprawy z powództwa M. C. przeciwko (...) Spółka Akcyjna w Ł. o zapłatę orzeka:
- zasądza od pozwanego (...) Spółka Akcyjna w Ł. na rzecz powoda M. C. kwotę 5854,49 zł (pięć tysięcy osiemset pięćdziesiąt cztery złote czterdzieści dziewięć groszy) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 18 kwietnia 2014r.; do dnia zapłaty;
- zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 450 zł (czterysta pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu;
- nakazuje pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Toruniu kwotę 271,88 zł (dwieście siedemdziesiąt jeden złotych osiemdziesiąt osiem groszy) tytułem kosztów opinii biegłego. UZASADNIENIE Powód M. C. wniósł o zasądzenie od (...) Spółka Akcyjna w Ł. kwoty 5854,49 zł wraz z ustawowymi odsetkami od tej kwoty od 18 kwietnia 2014 r. do dnia zapłaty wraz z kosztami procesu . W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że żądana kwota stanowi niewypłaconą przez powoda część kosztów z tytułu naprawy pojazdu , która wyniosła 10.000zł . Szkoda wg. kosztorysu została wyliczona na 9367,27zł , wypłacono odszkodowanie w kwocie 3512,78zł . Pozwany odmówił wypłaty odszkodowania w kwocie , której domagał się powód . W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości . Podniesiono , że powód nie przedłożył stosownych rachunków oraz faktur VAT , co spowodowało niemożność ustalenia wysokości odszkodowania w wariancie warsztatowym . Pozwana zgodnie z § 8 ust. 10 w zw. z § 8 ust. 10-11 OWU , ustaliła wysokość odszkodowania w wariancie kosztorysowym – tj. na podstawie sporządzonej przez ubezpieczyciela wyceny w oparciu o zasady w systemie A. lub E. . Sąd ustalił, co następuje : M. C. jest właścicielem samochodu marki S. (...) o nr rej. (...). 9 stycznia 2014 r. M. C. zawarł z (...) S.A. w Ł. umowę dobrowolnego ubezpieczenia komunikacyjnego autocasco na okres od 11 stycznia 2014 r. do 10 stycznia 2015 r. 18 marca 2014 r. doszło do zdarzenia komunikacyjnego w trakcie którego uszkodzeniu uległ samochód powoda . Powód wystąpił do pozwanego o wypłatę odszkodowania z tego tytułu . wyżej opisany pojazd, który był zaparkowany na parkingu, został najprawdopodobniej, na skutek manewru cofania, uszkodzony przez inny pojazd. Tego samego dnia powód poinformował pozwanego o zaistniałym zdarzeniu. W oparciu o kosztorys – E.’s nr 1910 z 25 marca 2014 r. koszt naprawy samochodu pozwany wyliczył na kwotę 3.512,78 zł. Powód nie przedłożył pozwanemu rachunków , ani faktur. Powód nie zaakceptował wysokości odszkodowania, przesłał ubezpieczycielowi sporządzony na jego zlecenie kosztorys szkody , na kwotę 9.367,27zł . Pismem z 19 listopada 2014 r. pozwany poinformował powoda , że wycena wysokości szkody została zgodnie z zaleceniami producenta pojazdu . Prosili o udokumentowanie , iż pozwany poniósł koszty naprawy . Powód nie przedstawił ubezpieczycielowi żądanych dokumentów . dowody: Polisa – k. 8-9 akt, Ogólne Warunki Ubezpieczenia (...) Casco– k. 10-17 akt, Protokół szkody - k. 43 akt, Decyzja wypłaty odszkodowania – k. 46akt, Kosztorys E.’s nr 1910 – k. 44-45akt, Kosztorys na zlecenie powoda – k.47-48 akt, Pisma pozwanego . – k. 49,50 akt, Opinia biegłego – k. 63-65 akt, Sąd zważył, co następuje: Przedstawiony stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dowody z dokumentów, dołączonych przez strony do akt sprawy. Sąd uznał te dowody za wiarygodne, bowiem żadna ze stron nie zakwestionowała ich wiarygodności i autentyczności. Bezspornym jest, że strony zawarły umowę dobrowolnego ubezpieczenia autocasco samochodu osobowego marki S. (...), a także to, że powód w tym czasie był właścicielem tego pojazdu. Bezspornym jest także okoliczność, że w okresie objętym wyżej wskazanym ubezpieczeniem, doszło do zdarzenia drogowego w wyniku którego ubezpieczony pojazd uległ uszkodzeniu. Żadna ze stron nie kwestionowała faktu, że pozwany był zobowiązany do wypłaty odszkodowania z tytułu autocasco, a także okoliczności, że pozwany wypłacił powodowi łącznie kwotę 3.512,78zł. Spornym pozostaje, czy pozwany zobowiązany jest do zapłaty na rzecz powoda żądanej kwoty , z uwagi na wypłatę odszkodowania w niepełnej wysokości . Bezspornym jest także to , że w umowie powód wybrał warsztatowy wariant rozliczenia szkody . W ocenie sądu żądanie powoda zasługuje na uwzględnienie w całości. Nie ulega żadnej wątpliwości, że celem umowy ubezpieczenia jest zapewnienie uprawnionemu ochrony w sytuacji wystąpienia, określonego w umowie tej zdarzenia. Uprawniony w zamian za tą ochronę jest zobowiązany do uiszczania określonych umową składek. Powód w dniu zdarzenia był objęty wskazaną wyżej ochroną. Pozwany w uzasadnieniu odpowiedzi na pozew wskazał, że wysokość przyznanego powodowi odszkodowania została ustalona na podstawie § 8 ust. 10 OWU w wariancie kosztorysowym . Uczynił to bowiem pozwany nie przedłożył ubezpieczycielowi rachunków , ani faktur VAT . Powyższe kwestie regulują Ogólne Warunki Ubezpieczenia (...) Casco (zwanego dalej o.w.u.). § 8 ust.5 -10 o.w.u. reguluje zagadnienia dotyczące odszkodowania w wariancie warsztatowym . Ust 10 stanowi , że w przypadku nie przedstawienia przez ubezpieczonego , który zawarł umowę w wariancie warsztatowym , rachunków lub faktur za naprawę pojazdu , (...) S.A. ustali wysokość odszkodowania na podstawie zasad określonych w ust. 11 do 12 . Ustęp 11-12 o.w.u. dotyczy odszkodowania w wariancie kosztorysowym. Zgodnie z treścią ust. 11 : „ w wariancie kosztorysowym , ustalenie rozmiaru szkody oraz wysokość odszkodowania w szkodzie częściowej następuje na podstawie wyceny sporządzonej przez (...) S.A. w oparciu o zasady zawarte w systemie A. lub E. . Ust 12 precyzuje szczegółowo sposób ustalenia odszkodowania . Bezspornym jest , że pozwany nie przedstawił rachunków , co za tym idzie , pozwany zasadnie ustalał wysokość odszkodowania w wariancie kosztorysowym . Dyskusyjna jest wysokość odszkodowania . Pozwany złożył wraz z pozwem prywatną wycenę szkody na kwotę 9.367,27zł . Powód zakwestionował ten dowód , uznając , iż została sporządzona na potrzeby procesu . W tej sytuacji sąd dopuścił dowód z opinii biegłego , na wniosek strony powodowej . Biegły w swojej opinii wskazał wysokość szkody ( na podstawie o.w.u )na kwotę 9.461,80zł . Strony nie wniosły uwag do sporządzonej opinii , nie domagały się wezwania biegłego na rozprawę , nie złożyły żadnych dodatkowych wniosków dowodowych . W ocenie sądu opinia jest logiczna , wewnętrznie niesprzeczna . Nie sposób nie zauważyć ,że kwota odszkodowania ustalona przez biegłego , jest prawie tożsama z kwotą , która wynika z wyceny sporządzonej na zlecenie powoda . Powód uczynił zadość obowiązkowi wynikającemu z art. 6 k.c. i 232 k.p.c. i udowodnił, że wysokość odszkodowania , które pozwany powinien mu wypłacić na podstawie umowy łączącej strony – została zaniżona przez pozwanego. Pozwany skupił się na niedostarczeniu rachunków przez powoda , co nie było kwestionowane , nie skutkuje to jednak obniżeniem odszkodowania , lecz obliczeniem go w inny sposób . Pozwany nie miał zastrzeżeń do opinii biegłego , nie wskazywał , że została zawyżona , w jakim ewentualnie zakresie . Odwracając sytuację , nie udowodnił , ze ustalona przez niego kwota odszkodowania jest prawidłowa . Wobec powyższych rozważań Sąd uznał roszczenie powoda za zasadne w całości w oparciu o treść art. 353 § 1 k.c. w zw. z art. 822§ 1 k.c. O kosztach Sąd orzekł w myśl art. 98 § 1 i 3 k.p.c.