Sygnatura akt IV P 39/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ O., dnia 16 czerwca 2016 r. Sąd Rejonowy w Ostródzie IV Wydział Pracy w następującym składzie: Przewodniczący: SSR Aleksandra Dąbrows

§ 1

kp pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową. Stosownie do art.77 2§2 kp, minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, wysokość oraz warunki ustalania należności przysługujących pracownikowi, zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju. Rozporządzenie powinno w szczególności określać wysokość diet, z uwzględnieniem czasu trwania podróży, a w przypadku podróży poza granicami kraju - walutę, w jakiej będzie ustalana dieta i limit na nocleg w poszczególnych państwach, a także warunki zwrotu kosztów przejazdów, noclegów i innych wydatków. Z kolei w myśl art.

§3

kp, warunki wypłacania należności z tytułu podróży służbowej pracownikowi zatrudnionemu u innego pracodawcy niż wymieniony w § 2 określa się w układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie wynagradzania albo w umowie o pracę, jeżeli pracodawca nie jest objęty układem zbiorowym pracy lub nie jest obowiązany do ustalenia regulaminu wynagradzania. Natomiast stosownie do treści art.

§5

kp, w przypadku gdy układ zbiorowy pracy, regulamin wynagradzania lub umowa o pracę nie zawiera postanowień, o których mowa w § 3, pracownikowi przysługują należności na pokrycie kosztów podróży służbowej odpowiednio według przepisów, o których mowa w §

1. W tym miejscu zauważyć należy, iż w spornym okresie kwestia należności z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju unormowana była przepisami Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 roku w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz.U. 2002.236.1991, ze zm.). Stosownie do treści §2 tegoż Rozporządzenia, z tytułu podróży, odbywanej w terminie i w państwie określonym przez pracodawcę, pracownikowi przysługują: 1)diety; 2)zwrot kosztów: a)przejazdów i dojazdów, b)noclegów, c)innych wydatków, określonych przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb. W myśl §9 ust.1 Rozporządzenia, za nocleg przysługuje pracownikowi zwrot kosztów w wysokości stwierdzonej rachunkiem hotelowym, w granicach ustalonego na ten cel limitu określonego w załączniku do rozporządzenia. Zgodnie z §9 ust.2 Rozporządzenia, w razie nieprzedłożenia rachunku za nocleg, pracownikowi przysługuje ryczałt w wysokości 25% limitu, o którym mowa w ust.
2. Ryczałt ten nie przysługuje za czas przejazdu. Stosownie do treści §9 ust.3 rozporządzenia, w uzasadnionych przypadkach pracodawca może wyrazić zgodę na zwrot kosztów za nocleg w hotelu, stwierdzonych rachunkiem, w wysokości przekraczającej limit, o którym mowa w ust.
3. Natomiast zgodnie z §9 ust.4 rozporządzenia, przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się, jeżeli pracodawca lub strona zagraniczna zapewnia pracownikowi bezpłatny nocleg. Przenosząc powyższe okoliczności faktyczne na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że w pozwanej obowiązywał Regulamin Wynagradzania, który określał zasady wypłaty diet i ryczałtów z tytułu delegacji. Zgodnie z Regulaminem wynagradzania kierowcy otrzymywali wynagrodzenie ryczałtowe w kwocie 1000-1200 euro, w którym mieściło się wynagrodzenie zasadnicze wynikające z umowy o pracę oraz kwota na pokrycie miesięcznych wydatków związanych z wyjazdami tj. ewentualnych noclegów, wyżywienia itp. Powód znał treść tego aktu. Sąd nie dał wiary twierdzeniom powoda, jakoby powód nie wiedział, że w pozwanej spółce istnieje regulaminu wynagradzania. Powyższemu przeczą przedłożone przez pozwaną dokumenty i zeznania świadków. Przeczą temu również zeznania samego powoda, który zeznał, że jego wynagrodzenie miesięczne wynosiło 1200 euro, z czego około 500-600 euro miesięcznie pokrywało koszt ewentualnych noclegów. Powód był zatem świadomy, że w skład jego wynagrodzenia wchodzi również ryczałt z tytułu noclegów. Kierowcy ( w tym powód) od samego początku mieli pełną świadomość jakie świadczenie i za co otrzymają. Nigdy nie zgłaszali pracodawcy z tego tytułu roszczeń, jak również nie kwestionowali przyjętych postanowień umownych, czy obowiązujących zapisów regulaminowych. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdził ponadto, że oprócz wypłacanego ryczałtu, pozwana zapewniła powodowi oraz innym pracownikom pokoje udostępnione nieodpłatnie w czasie odbywanych przez nich podróży służbowych. Powód w okresie zatrudnienia dysponował na własny użytek całkowicie nieodpłatnie pokojem, do którego miał klucze. W świetle powyższego, powód nie udowodnił, zgodnie z regułą wynikającą z art. 6 kc, że przysługuje mu ryczałt za noclegi w kabinie. Twierdzenia powoda, jakoby spędzał noclegi w kabinie są gołosłowne, nie poparte żadnymi dowodami. Z przeprowadzonego postępowania dowodowego wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że powód korzystał z mieszkania udostępnianego przez pozwanego. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd powództwo oddalił. O kosztach orzeczono po myśli art. 98 kpc. Na zasądzoną kwotę 2050 zł składało się wynagrodzenie pełnomocnika (1800 zł – ustalone w oparciu o § 11.1 pkt 2 w zw. z §6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu) oraz 250 zł tytułem dojazdów pełnomocnika na rozprawy (50 zł x 5 rozpraw).