z § 5 k.p.c. pominął dowód z wnioskowanej przez pozwaną opinii biegłego z zakresu księgowości. Zebrane w sprawie dowody także nie wskazują na to, że na skutek niezłożenia przez pozwaną wniosku o ogłoszenie upadłości (...) Spółki z o.o. w B. powód nie poniósł szkody. Sąd I instancji nie znalazł też podstaw do zmniejszenia odpowiedzialności pozwanej za zobowiązania (...) Spółki z o.o. w B. względem powoda do kwoty 30.000 złotych na podstawie art. 362 k.c. Zaznaczył, że art. 299 k.s.h. w sposób samodzielny i wyczerpujący reguluje odpowiedzialność członków zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za jej zobowiązania, zarówno pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym, stąd też, ze względu na art. 2 k.s.h., nie jest możliwe odpowiednie stosowanie art. 362 k.c. W konsekwencji Sąd Okręgowy oddalił wniosek pozwanej o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka D. T. na okoliczność przyczynienia się powoda do powstania szkody ponad kwotę 30.000 złotych. W konsekwencji Sąd Okręgowy uwzględnił powództwo w całości, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazując art. 299 k.s.h., a w zakresie odsetek art. 455 k.c. O kosztach procesu Sąd ten orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. i § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (j.t. Dz. U. z 2013 roku, poz. 490). Powyższy wyrok w całości zaskarżyła apelacją pozwana, zarzucając:
k.p.c., co polegało na przyjęciu przez Sąd I instancji, że złożony przez pełnomocnika pozwanej na rozprawie w dniu 15 września 2015 roku wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu księgowości należy pominąć, wobec uprzedniego nieuiszczenia przez pozwaną w wyznaczonym przez Sąd terminie zaliczki na poczet opinii biegłego z zakresu księgowości (stosowny wniosek dowodowy zawarty został w sprzeciwie od nakazu zapłaty), w sytuacji gdy wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego złożony na rozprawie powinien być potraktowany przez Sąd jako nowy wniosek dowodowy wobec jego zgłoszenia w reakcji na mającą miejsce po złożeniu sprzeciwu od nakazu zapłaty oraz po upływie terminu na uiszczenie zaliczki na poczet opinii biegłego czynność zakreślenia przez Sąd dla stron terminu na składanie wniosków dowodowych co w konsekwencji doprowadziło do pominięcia przez Sąd nowego wniosku dowodowego, nie mogącego być utożsamianym z zawartym w sprzeciwie od nakazu zapłaty i w następstwie – doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych – uznania, że niezłożenie w terminie przez pozwaną wniosku o ogłoszenie upadłości miało wpływ na możliwość zaspokojenia roszczeń powoda z majątku (...) Spółki z o.o. w B., poniesienie szkody przez powoda, b) art. 232 k.p.c. w zw. z art. 299 § 2 k.s.h. w zw. z art. 227 k.p.c. w zw. z art. 278 § 1 k.p.c. oraz art.
i art. 6 k.c. przez uznanie, że pozwana nie wykazała, iż niezłożenie wniosku o ogłoszenie upadłości (...) Spółki z o.o. w B. nie miało wpływu na możliwość zaspokojenia się powoda z majątku tej spółki i wysokość szkody powoda, w sytuacji gdy zmierzający do tego wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu księgowości złożony na rozprawie w dniu 15 września 2015 roku został przez Sąd bezzasadnie pominięty, 3. błąd w ustaleniach faktycznych przez uznanie, że:
k.p.c., który skarżąca wiązała z pominięciem przez Sąd I instancji zgłoszonego przez nią na rozprawie w dniu 15 września 2015 roku wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu księgowości. Dokonując oceny tego zarzutu należy mieć na uwadze, że art. 162 k.p.c. stanowi, iż strony mogą w toku posiedzenia, a jeżeli nie były obecne, na najbliższym posiedzeniu zwrócić uwagę sądu na uchybienia przepisom postępowania, wnosząc o wpisanie zastrzeżenia do protokołu, przy czym stronie, która zastrzeżenia nie zgłosiła, nie przysługuje prawo powoływania się na takie uchybienia w dalszym toku postępowania, chyba że chodzi o przepisy postępowania, których naruszenie sąd powinien wziąć pod rozwagę z urzędu, albo że strona uprawdopodobni, iż nie zgłosiła zastrzeżeń bez swojej winy. Przepis art. 162 k.p.c. ma zastosowanie do uchybień przy wydawaniu postanowień niezaskarżalnych i niewiążących sądu, który je wydał, czyli takich, które mogą być zmienione lub uchylone stosownie do okoliczności, a więc także do postanowień dowodowych. Nie jest przy tym wystarczające zgłoszenie przez stronę zastrzeżenia i wniesienie przez nią o wpisanie zastrzeżenia do protokołu, zastrzeżenie będzie skuteczne, jeżeli strona wskaże przepisy, które jej zdaniem naruszył sąd (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2013 roku, V CSK 644/12, LEX nr 1438426). Pozwana reprezentowana na rozprawie przed Sądem I instancji w dniu 15 września 2015 roku przez fachowego pełnomocnika nie zwróciła skutecznie uwagi Sądu na występujące w jej ocenie uchybienia przy pominięciu przez Sąd dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu księgowości. O ile bowiem pozwana, wniosła o wpisanie w trybie art. 162 k.p.c. zastrzeżenia do protokołu, to nie wskazała przepisów, które jej zdaniem naruszył Sąd Okręgowy pomijając dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu księgowości. Pozwana nie zachowała zatem uprawnienia do powoływania się na uchybienia przepisom postępowania przez Sąd I instancji przy pominięciu dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu księgowości. Pominięcie dowodu nie jest naruszeniem przepisów postępowania, które sąd powinien wziąć pod uwagę z urzędu, a w apelacji pozwana nawet nie podjęła próby uprawdopodobnienia, że bez swojej winy nie zgłosiła właściwie zastrzeżenia co do pominięcia przez Sąd Okręgowy dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu księgowości. Niezależnie od powyższego należy wskazać, że na rozprawie w dniu 15 września 2015 roku Sąd Okręgowy pominął dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu księgowości zgłoszony przez pozwaną w sprzeciwie od nakazu zapłaty, a nie – jak podnosiła pozwana – dowód z opinii biegłego z zakresu księgowości zgłoszony przez nią na rozprawie przed Sądem I instancji w dniu 15 września 2015 roku. Zgłoszony przez pozwaną w sprzeciwie od nakazu zapłaty wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu księgowości nie został rozpoznany przez Sąd I instancji do dnia tej rozprawy, a na rozprawie pozwana nie zgłosiła nowych wniosków dowodowych, w tym o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, a jedynie podtrzymała wnioski dowodowe dotychczas złożone. Nie budzi przy tym wątpliwości Sądu Apelacyjnego, że Sąd I instancji zasadnie pominął zgłoszony przez pozwaną w sprzeciwie od nakazu zapłaty dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu księgowości. Stosownie do art.
strona, która wnosi o podjęcie czynności połączonej z wydatkami, obowiązana jest uiścić zaliczkę na ich pokrycie w wysokości i terminie oznaczonym przez sąd, zaś § 5 stanowi, że w razie nieuiszczenia zaliczki sąd pominie czynność połączoną z wydatkami. Tymczasem pozwana, prawidłowo wezwana zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 7 kwietnia 2015 roku do uiszczenia w terminie 7 dni od otrzymania wezwania zaliczki na poczet wnioskowanego przez nią dowodu, pod rygorem jego pominięcia, zaliczki tej w zakreślonym terminie nie uiściła. Wobec tego, że termin do uiszczania zaliczki na poczet wydatków ma charakter instrukcyjny, pozwana mogła uiścić zaliczkę na poczet opinii biegłego także po jego upływie, czego jednak do rozprawy przed Sądem I instancji w dniu 15 września 2015 roku nie uczyniła. W tej sytuacji nie było podstawy do wyznaczania pozwanej nowego terminu do uiszczenia zaliczki na poczet zgłoszonego w sprzeciwie dowodu z opinii biegłego sądowego, ale należało dowód ten pominąć, co też Sąd Okręgowy uczynił. W konsekwencji, również Sąd Apelacyjny pominął, jako spóźniony, zgłoszony w apelacji wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego na te same okoliczności. Tym samym musiał upaść zarzut naruszenia art. 232 k.p.c. w zw. z art. 299 § 2 k.s.h. w zw. z art. 227 k.p.c. w zw. z art. 278 § 1 k.p.c. oraz art.
i art. 6 k.c., w ramach którego skarżąca kwestionowała stanowisko Sądu I instancji, że pozwana nie wykazała, iż niezłożenie przez nią wniosku o ogłoszenie upadłości (...) Spółki z o.o. w B. nie miało wpływu na możliwość zaspokojenia się powoda z majątku tej spółki i wysokość szkody powoda. Pozwana, wbrew obowiązkowi z art. 6 k.c., nie zaoferowała dowodów, z których wynikałoby, że wskutek niezgłoszenia przez nią wniosku o ogłoszenie upadłości (...) Spółki z o.o. w B., powód nie poniósł szkody. Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 299 k.s.h. w zw. z art. 2 k.s.h. w zw. z art. 362 k.c. przez przyjęcie, że art. 299 k.s.h. w pełni samodzielnie i wyczerpująco określa przesłanki odpowiedzialności członka zarządu i tym samym wyłączone jest – za pośrednictwem art. 2 k.s.h. – zastosowanie art. 362 k.c. dla określenia (redukcji) wysokości odszkodowawczego roszczenia wierzyciela wobec członka zarządu spółki za jej zobowiązania, a w konsekwencji uznanie, że sprzedaż i wydanie przez powoda (...) Spółce z o.o. w B. towarów o wartości ponad 30.000 złotych, wyznaczającej limit kredytu kupieckiego z umowy pomiędzy powodem a (...) Spółką z o.o. w B., w czasie gdy spółka ta posiadała już względem powoda wymagalne, nieopłacone zobowiązania w kwocie równej i przekraczającej wysokość kredytu kupieckiego, nie uzasadnia obniżenia dochodzonego przez powoda odszkodowania. Wynikająca z art. 299 § 1 k.s.h. odpowiedzialność członków zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za jej zobowiązania, zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa Sądu Najwyższego, jest odpowiedzialnością deliktową, za zawinione przez członka zarządu niezgłoszenie w odpowiednim czasie wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego i doprowadzenie do takiej sytuacji, w której egzekucja z majątku spółki jest bezskuteczna, co w konsekwencji prowadzi do powstania szkody wierzyciela wynikającej z niemożności zaspokojenia swojej wierzytelności wobec spółki (por. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2008 roku, III CZP 72/08, LEX nr 460259; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 maja 2009 roku, II CSK 661/08, LEX nr 511995; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 2005 roku, IV CK 58/05, LEX nr 369409; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2004 roku, IV CK 148/04, niepubl.). Szkoda, o której mowa w art. 299 § 2 in fine k.s.h. odpowiada różnicy w potencjale majątkowym spółki, jaka wystąpiła, a do jakiej nie doszłoby, gdyby we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 4 lipa 1997 roku, III CZP 24/97, LEX nr 30898; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2007 roku, III CSK 227/06, LEX nr 303325). Powód nie mógł zatem przyczynić się do szkody w przytoczonym wyżej rozumieniu przez to, że sprzedawał i wydawał (...) Spółce z o.o. w B. towary o wartości ponad kwotę 30.000 złotych, stanowiącej limit kredytu kupieckiego z umowy pomiędzy powodem a (...) Spółką z o.o. w B., w czasie gdy (...) Spółka z o.o. posiadała już względem powoda wymagalne, nieopłacone zobowiązania przekraczające wysokość kredytu kupieckiego. Na takie przyczynienie się powoda do szkody pozwana powinna była wskazywać w procesie pomiędzy powodem a (...) Spółką z o.o., nie zaś w niniejszym postępowaniu, w którym Sąd związany jest wyrokiem Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 5 czerwca 2013 roku w sprawie VII GC 100/13 zasądzającym od (...) Spółki z o.o. w B. na rzecz powoda kwotę 116.909,06 złotych z odsetkami w wysokości 13% w stosunku rocznym od kwot i dat szczegółowo wskazanych w wyroku. Końcowo należy jeszcze wskazać, że nie był uzasadniony podniesiony przez pozwaną w sprzeciwie od nakazu zapłaty zarzut sprzeczności żądania powoda z zasadami współżycia społecznego z uwagi na to, że powód z naruszeniem umowy łączącej go z (...) Spółką z o.o. w B. wydawał towary osobom nieupoważnionym przez (...) Spółkę z o.o. w B.. W sprawach dotyczących odpowiedzialności członków zarządu na podstawie art. 299 k.s.h. nie wyklucza się zastosowania art. 5 k.c., ale uwzględnienie zarzutu nadużycia prawa podmiotowego może opierać się jedynie na okolicznościach występujących pomiędzy stronami sporu i odnoszących się do wykonywania prawa przysługującego powodowi na podstawie art. 299 k.s.h. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 marca 2010 roku, II CSK 506/09, LEX nr 584728). Tymczasem zarzut naruszenia art. 5 k.c. pozwana wiązała nie z okolicznościami występującymi pomiędzy stronami tego procesu, ale z okolicznościami występującymi pomiędzy powodem a (...) Spółką z o.o. w B.. Dlatego apelacja, jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c.. O kosztach procesu za drugą instancję orzeczono mając na uwadze wynik tego postępowania oraz treść art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. i art. 109 k.p.c. Pozwana, która przegrała sprawę w postępowaniu apelacyjnym powinna zwrócić powodowi poniesione przez niego w tym postępowaniu koszty procesu obejmujące wynagrodzenie reprezentującego go radcy prawnego w kwocie 2.700 złotych, ustalonej na podstawie § 6 pkt 6 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (j.t. Dz. U. z 2013 roku, poz. 490 z późn. zm.) w zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 roku, poz. 1804). (...)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.