wobec M. C. została orzeczona kara 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat, kara grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych po 10 zł każda stawka oraz orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat. Orzeczenie uprawomocniło się w dacie 28 lutego 2009 roku. Natomiast na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 29 lutego 2012 roku sygn. akt II K 535/11 za czyn z art.
w zb. z art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. wobec M. C. orzeczono karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, świadczenie pieniężne w wysokości 100 zł oraz kolejny zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat. Orzeczenie uprawomocniło się w dacie 08 marca 2012 roku. Na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 11 czerwca 2015 roku, sygn. akt II K 937/14 za czyn z art.
w zw. z art. 64 § 1 k.k. wobec M. C. orzeczono karę 1 roku pozbawienia wolności oraz kolejny zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat. Orzeczenie uprawomocniło się w dacie 19 czerwca 2015 r. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie następujących dowodów: zeznań świadków: J. Ł.
w zw. z art.
Według art. 115 § 16 pkt 2 k.k. stan nietrzeźwości w rozumieniu art.
zachodzi wtedy, gdy zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Zawartość alkoholu w powietrzu wydychanym przez oskarżonego M. C. bezpośrednio po zatrzymaniu go wynosiła odpowiednio przy pierwszym pomiarze – 0,95 mg/l, drugim – 0,88 mg/l, trzecim – 0,87 mg/l, czwartym – 0,86 mg/l. Okoliczność, że w chwili kierowania pojazdem oskarżony M. C. znajdował się w stanie nietrzeźwości była niewątpliwa. Kierowany przez oskarżonego samochód osobowy marki O. (...) o nr rej. (...) niewątpliwie kwalifikuje się jako pojazd mechaniczny w rozumieniu art.
Pojazdem takim jest bowiem każdy pojazd napędzany umieszczonym w nim silnikiem (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 października 2007 r., III KK 270/07, OSNwSK 2007/1/2320). Z kolei kierowanie samochodem osobowym przez oskarżonego M. C. niewątpliwie polegało na prowadzeniu tego pojazdu mechanicznego. Prowadzeniem pojazdu mechanicznego jest bowiem zgodne z jego konstrukcją wprawianie pojazdu w ruch, kierowanie nim, nadawanie prędkości i hamowanie. Znamieniem występku z art.
jest prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości m.in. w ruchu lądowym, zaś pojęcie ruchu lądowego obejmuje swoim zakresem przede wszystkim drogi publiczne i strefy zamieszkania, ale także wszelkie miejsca ogólnie dostępne, na których odbywa się rzeczywisty ruch pojazdów, w tym również drogi wewnętrzne (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 maja 2008 r., IV KK 29/08, OSNwSK 2008/1/1163). Kierowanie przez oskarżonego samochodem miało na drodze publicznej. Niewątpliwie miejsce to kwalifikuje się jako strefa ruchu lądowego, o której mowa w art.
Występek z art.
można popełnić jedynie umyślnie, to jest w zamiarze bezpośrednim, gdy sprawca chce jego popełnienia, albo w zamiarze ewentualnym, gdy przewidując możliwość jego popełnienia godzi się na to (art. 9 § 1 k.k.). Zamiarem swoim sprawca występku z art.
obejmować musi także stan nietrzeźwości, w którym się znajduje prowadząc pojazd mechaniczny m.in. w ruchu lądowym. W okolicznościach niniejszej sprawy, zważywszy na to, że zawartość alkoholu w wydychanym przez oskarżonego powietrzu bezpośrednio po zatrzymaniu wynosiła odpowiednio 0,95 mg/l oraz 0,88 mg/l, a więc blisko czterokrotnie przekraczała ustawowe kryterium stanu nietrzeźwości, należy przyjąć, że oskarżony M. C. dopuścił się zarzuconego mu występku w zamiarze bezpośrednim, w pełni uświadamiając sobie zachodzący u niego stan nietrzeźwości w chwili podejmowania decyzji o kierowaniu pojazdem. Z kolei odpowiedzialności za przestępstwo określone w art. 178 a § 4 k.k. podlega ten, kto prowadzi pojazd mechaniczny m. in. w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, w sytuacji m.in. gdy sprawca był wcześniej prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości. Oskarżony M. C. niewątpliwie prowadził pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości w sytuacji, gdy wobec niego dwukrotnie orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości – wyrokiem Sądu Rejonowego w Otwocku z dnia 20 lutego 2009 r. sygn. akt II K 1162/08 oraz wyrokiem Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 29 lutego 2012 r. sygn. akt II K 535/11. Przy wymiarze kary Sąd kierował się zasadami określonymi w art. 53 k.k., analizując zarówno elementy przedmiotowe, jak i podmiotowe czynu z dbałością, aby wymiar kary spełnił poczucie społecznej sprawiedliwości kary, był adekwatny do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, jak również osiągnął cele zapobiegawcze i wychowawcze. Jako okoliczność obciążającą Sąd uznał wysoki stopień winy oskarżonego. Oceniając go, Sąd przyjął, że popełniający występek M. C. działał umyślne, w zamiarze bezpośrednim. Kolejną okolicznością obciążającą było to, że M. C. był w przeszłości kilkukrotnie karany za popełnienie takich samych, ale również i innych czynów, co świadczy o rażąco lekceważącym stosunku do obowiązujących norm prawa. Mając na uwadze wiek oskarżonego (49 lat w chwili popełnienia czynu), należy przyjąć, że zdawał sobie sprawę z negatywnego działania alkoholu na organizm, a zwłaszcza potencjalnych skutków jazdy „pod wpływem” po drodze publicznej, a jednak podjął decyzję o prowadzeniu samochodu w stanie nietrzeźwości. Powyższe oznacza o braku poszanowania przezeń także norm społecznych, niedbanie o bezpieczeństwo na drodze nie tylko swoje ale i innych jej użytkowników, co także stanowi okoliczność obciążającą. Stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu M. C. należało określić jako znaczny. Oskarżony zachowaniem swoim naruszył kardynalną zasadę bezpieczeństwa w ruchu drogowym określoną w art. 45 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, lekceważąc w sposób rażący tę normę prawną, a ponadto działał w zamiarze bezpośrednim. Zawartość alkoholu w wydychanym przez oskarżonego powietrzu bezpośrednio po zatrzymaniu przekraczała blisko czterokrotnie ustawowe kryterium stanu nietrzeźwości i niewątpliwie ograniczała możliwość sprawnego reagowania przez oskarżonego na bieżącą sytuację drogową, tym samym stwarzał on realne zagrożenie dla życia i zdrowia innych uczestników ruchu. Oskarżony prowadził pojazd w stanie nietrzeźwości od P. do centrum W., po ulicach, na których nawet w porze nocnej odbywa się ruch pojazdów. Dlatego też ryzyko spowodowania przez niego poważnych konsekwencji należy uznać za wysokie. Wiedza o tym, jak niebezpieczne jest prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości i jak bardzo groźne są skutki osłabienia reakcji psychomotorycznych nietrzeźwego kierującego, ma charakter powszechny. Powszechnie wiadomo, iż spożycie alkoholu nie tylko prowadzi do upośledzenia narządów zmysłu oraz osłabienia koncentracji i wydłużenia czasu reakcji, ale przy określonych stanach nietrzeźwości wyklucza możliwość prawidłowego kierowania pojazdem. Zatem znaczny stopień społecznej szkodliwości zarzucanego oskarżonemu czynu stanowił również okoliczność obciążającą przy wymiarze kary, Sąd nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie okoliczności łagodzących. W przekonaniu Sądu orzeczona kara 10 miesięcy pozbawienia wolności jest więc adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu, zaś jej dolegliwość nie przekracza stopnia zawinienia oskarżonego. Jednocześnie kara spełni swe cele w zakresie prewencji generalnej i indywidualnej, a także będzie właściwie kształtować świadomość prawną społeczeństwa. Po przeanalizowaniu postawy oskarżonego, jego warunków i właściwości osobistych oraz dotychczasowego sposobu życia, w którym przed zdarzeniem miał konflikty z prawem, a także zachowanie się po popełnieniu przestępstwa, Sąd doszedł do przekonania, że nie ma podstaw do zastosowania wobec M. C. dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej względem niego kary pozbawienia wolności. Zdaniem Sądu niemożliwe będzie osiągnięcie celów tej kary bez skazania go na karę pozbawienia wolności w postaci bezwzględnej, bowiem wolnościowa jej postać nie zapobiegnie jego powrotowi do przestępczości. Zdaniem Sądu, tylko wymierzenie bezwzględnej kary w określonym wymiarze, będzie stanowiło dolegliwość, która wypełni funkcję prewencyjną tak indywidualną – co do osoby sprawcy, jak i generalną w stosunku do potencjalnych sprawców przestępstw. Kara wymierzona M. C. powinna wywoływać pozytywne skutki nie tylko w stosunku do oskarżonego, ale także innych potencjalnych sprawców, których powstrzyma przed dokonaniem przestępstwa albo przez fakt odstraszania, albo poprzez spowodowanie zmian w ich postawie, stwarzając przekonanie, iż osoba, która popełnia przestępstwo z art. 178 a § 4 k.k. nie może liczyć na pobłażliwość. W ocenie Sądu wymierzenie M. C. kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, nie tylko nie spełniłoby celów resocjalizacyjnych wobec oskarżonego, ale także stwarzałoby negatywne, demoralizujące skutki w zakresie oddziaływania społecznego. Wobec oskarżonego niemożliwe jest wysnucie pozytywnej prognozy kryminologicznej z uwagi na fakt, iż M. C. uprzednio był już karany sądownie – w tym za czyny podobne do obecnie zarzucanego. Czyn M. C. podważa zaufanie do oskarżonego jako odpowiedzialnego uczestnika ruchu drogowego, a ze skazaniem za przestępstwo z art.
wiąże się obligatoryjny obowiązek Sądu do orzeczenia środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Przy orzekaniu długości zakazu Sąd brał pod uwagę stopień upojenia alkoholowego oskarżonego oraz uprzednią kilkukrotną karalność za czyny podobne do obecnie zarzucanego. Zdaniem sądu pięcioletni okres stosowania wobec oskarżonego tego środka karnego osiągnie wobec niego zakładane przez prawo cele polityki karnej i jest adekwatną dolegliwością za przestępstwo, jakiego się oskarżony dopuścił. Oczywistym celem obligatoryjnego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów jest wyeliminowanie z ruchu drogowego na określony czas kierowcy, który naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Wobec oskarżonego Sąd na podstawie art. 4 § 1 k.k. stosował przepisy sprzed nowelizacji Kodeksu karnego ustawą z dnia 20 marca 2015 roku (Dz. U z dnia 17 kwietnia 2015 roku poz. 541), albowiem były one dla niego względniejsze jeśli chodzi o środek karny zakazu prowadzenia pojazdów, określony w art. 42 § 2 k.k. Wobec skazania oskarżonego Sąd uznał, że jego sytuacja majątkowa i rodzinna pozwala mu na zapłatę kosztów postępowania w kwocie 240 zł, w tym 180 zł z tytułu opłaty. Sąd wziął pod uwagę fakt, że oskarżony jest osobą osiągającą dochody z pracy dorywczej w kwocie 1200 zł miesięcznie i nie poniesie przy uiszczeniu kosztów sądowych uszczerbku dla kosztów niezbędnego utrzymania siebie i rodziny. Ponadto niezasadne byłoby obciążanie Skarbu Państwa, a co za tym idzie podatników, kosztami nagannego zachowania oskarżonego, którego z całą pewnością był świadomy.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.