kk, polegającą na nie zastosowaniu tegoż przepisu, jako podstawy skazania oskarżonego A. K., za popełnienie czynu z art. 226 § 1 kk – czynu o charakterze chuligańskim; 2) obrazę przepisu prawa materialnego, określonego w art.
kk, polegającą na nie wymierzeniu oskarżonemu obligatoryjnej nawiązki na rzecz pokrzywdzonych, w związku z popełnieniem przez niego występku o charakterze chuligańskim. i wniósł o zmianę przedmiotowego wyroku poprzez: - zawarcie w wyroku, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu przestępstwa określonego w art. 226 § 1 kk w zw. z art.
kk; - orzeczenie na podstawie art.
kk obligatoryjnej nawiązki w wysokości po 200 złotych na rzecz każdego z pokrzywdzonych. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja okazała się zasadna. Pomimo, że sąd I instancji przypisał oskarżonemu występek o charakterze chuligańskim (co wynika z opisu czynu), sąd ten nie wskazał ani w podstawie prawnej skazania ani w podstawie wymiaru kary przepisu art.
Sąd ten, nie orzekł ponadto – z obrazą art.
W związku z powyższym wyrok podlegał zmianie w zakresie wnioskowanym w apelacji. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że wskazanie sądowi podstawy prawnej orzeczenia kary lub środka karnego, nie stanowi przedmiotu uzgodnień i nie jest elementem obligatoryjnym wniosku, o którym stanowi art. 335 § 1 kpk (np. wyrok SA w Lubinie z 7.11.2006 r., II Ka 294/06). Jako, że opis czynu zarzucanego i przypisanego zawiera wszystkie elementy występku o charakterze chuligańskim, przeto możliwa była zmiana wyroku poprzez przyjęcie kwalifikacji prawnej z art.
kk oraz orzeczenie nawiązki w oparciu o art.
Z tych względów orzeczono jak w wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.