226 § 1 kk w zw. z art.
kk na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 29 września 2015 r. sygnatura akt II K 563/15 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sygn.akt IV Ka 816 / 15 UZASADNIENIE Prokurator Rejonowy w Wałbrzychu oskarżył A. C. o to, że: I. w dniu 10 czerwca 2015 roku w W. woj. (...) działając publicznie i bez powodu będąc w stanie nietrzeźwości, stosując przemoc wobec interweniujących funkcjonariuszy Policji Komisariatu Policji I w W. polegającą na kopnięciu w nogi i brzuch oraz uderzeniu pięścią w głowę i twarz sierż. K. P. i post. A. K., oraz poprzez rzucanie w ich kierunku przedmiotami w postaci telefonu komórkowego i kluczy, grożąc przy tym pozbawieniem życia, która to groźba wzbudziła w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona zmuszał ich do zaniechania prawnej czynności służbowej związanej z legitymowaniem i zatrzymaniem okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego tj. o czyn z art. 224§2kk w zw. z art.
w dniu 10 czerwca 2015 roku w W. woj. (...) działając publicznie i bez powodu będąc w stanie nietrzeźwości, poprzez używanie słów wulgarnych uznanych powszechnie za obelżywe znieważył funkcjonariuszy Policji sierż. K. P. i post. A. K. podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego tj. o czyn z art. 226§1kk w zw. z art.
w dniu 10 czerwca 2015 roku w W. woj. (...) działając publicznie bez powodu będąc w stanie nietrzeźwości, poprzez używanie słów wulgarnych uznanych powszechnie za obelżywe znieważył funkcjonariuszy Policji sierż. D. R. i post. B. G. podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego tj. o czyn z art. 226§1kk w zw. z art.
C. bez przeprowadzenia rozprawy i wymierzenie mu kary: - za czyn I – 5 miesięcy pozbawienia wolności, - za czyn II i III, przy przyjęciu, że zostały popełnione w ramach ciągu przestępstw z art. 91§1 kk – 7 miesięcy pozbawienia wolności, - kara łączna – w oparciu o art. 91§2 kk – 7 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby lat dwóch, - grzywna w wymiarze 20 stawek dziennych po 50 złotych stawka - obowiązek pisemnego przeproszenia pokrzywdzonych. Sąd Rejonowy w Wałbrzychu wyrokiem z dnia 29 września 2015r. sygn. akt II K 563 /15: uwzględniając wniosek : I. Oskarżonego A. C. uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt. I zarzutów, tj. występku z art., 224§2kk w zw. z art.
224§2kk wymierza mu karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności; II. A. C. uznał za winnego popełnienia czynów opisanych w pkt II i III części wstępnej wyroku, to jest występków z art. 226§1kk w zw. z art.
k i za to, przy przyjęciu, że zostały one popełnione w warunkach ciągu przestępstw na podstawie art. 226§1kk w zw. z art. 91§1kk wymierzył mu karę 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności; III. na podstawie art. 91§2 k.k. połączył oskarżonemu jednostkowe kary pozbawienia wolności orzeczone w pkt I i II dyspozycji wyroku i orzekł karę łączną 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności; IV. na podstawie art. 69§1 kk i art. 70§1 kk warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby 2 (dwóch) lat; V. na podstawie art. 71§1 kk wymierzył A. C. karę grzywny w wymiarze 20 (dwudziestu) stawek dziennych z określeniem wysokości jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesiąt ) złotych ; VI. na podstawie art. 72§1 pkt 2 kk zobowiązał A. C. do pisemnego przeproszenia pokrzywdzonego K. P., A. K., D. R., B. G.; VII. na podstawie art. 63§1 kk zaliczył na poczet orzeczonej kary grzywny okres zatrzymania A. C. od dnia 10.06.2015r. do dnia 11.06.2015r. (jeden dzień); VIII. zwolnił oskarżonego od uiszczenia kosztów sądowych poniesionych w sprawie, wydatki zaliczając na rachunek Skarbu Państwa. Z wyrokiem tym w całości nie pogodził się prokurator, wnosząc apelację na niekorzyść oskarżonego. Apelujący powołując się na przepisu art. 427§1 i §2 kpk i art. 438 pkt 1 kpk wyrokowi temu zarzucił obrazę przepisów prawa karnego materialnego, tj. art.
kk poprzez jego niesłuszne niezastosowanie do czynów opisanych w pkt I,II i III części wstępnej wyroku w sytuacji, gdy czyny te wypełniają znamiona występku o charakterze chuligańskim, co winno uzasadniać orzeczenie środka kompensacyjnego w postaci nawiązki. W konsekwencji skarżący wniósł o zmianę wyroku poprzez zasądzenie od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonych K. P. i A. K. nawiązki w kwocie po 500 złotych oraz na rzecz D. R. i B. G. nawiązki w kwocie po 200 złotych. Na rozprawie odwoławczej prokurator zmienił wniosek apelacyjny - wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do jej ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył co następuje; Apelacja jest zasadna i niestety musi prowadzić do ostatecznie postulowanego rozstrzygnięcia kasatoryjnego. Jak to słusznie podniósł apelujący, w zaskarżonym wyroku nie zawarto rozstrzygnięcia o obligatoryjnych nawiązkach na rzecz pokrzywdzonych, które należało orzec w trybie art. 57 a § 2 kk, skoro wszystkie przypisane oskarżonemu czyny miały charakter występków chuligańskich. Zapomniał tu jednak apelujący, iż istotą wniosku o skazanie bez przeprowadzenia rozprawy w trybie art. 335 § 1 i 2 kpk jest dążenie do szybkiego zakończenia procesu, ale ustalone warunki skazania muszą uwzględniać także prawnie chronione interesy pokrzywdzonego. W realiach niniejszej sprawy warunek ten nie został spełniony, gdyż mimo obligatoryjności nawiązki wynikającej z art. 57 a § 2 kk prokurator i oskarżony w ogóle nie ustalili kwestii nawiązek ( łącznie 4), w tym ich wysokości na rzecz poszczególnych pokrzywdzonych. Wszak orzeczenie obligatoryjnych nawiązek podlega uzgodnieniom tak jak i pozostałe warunki skazania, musi być poprzedzone negocjacjami pomiędzy prokuratorem i oskarżonym co do konkretnych kwot nawiązek na rzecz poszczególnych pokrzywdzonych. Sąd I instancji – choć powinien - nie dostrzegł tego błędu wniosku o skazanie. Ów błąd sąd I instancji mógł korygować w trybie art. 343 § 3 kpk, po uprzednim wezwaniu zainteresowanych stron w trybie art. 343 § 5 kpk- zdanie drugie. O ile te czynności nie przyniosłyby korekty wniosku w zakresie obligatoryjnych nawiązek, to sąd I instancji powinien wniosku o skazanie nie uwzględnić i rozpoznać sprawę na zasadach ogólnych ( art. 343 § 7 kpk - zdanie drugie). Opisane błędy procedowania mają wpływ na treść zaskarżonego wyroku w rozumieniu art. 438 pkt 2 kpk i w konsekwencji skutkowały oczywistą obrazą prawa materialnego art. 57 a § 2 kk, podnoszoną w apelacji. Błędów tych Sąd Odwoławczy naprawić niestety nie może, gdyż stanowiłoby to nieuprawnioną ingerencję w warunki skazania, uzgadniane wcześniej pomiędzy prokuratorem i oskarżonym. Niezależnie od powyższego Sąd Odwoławczy z urzędu zauważa, iż także orzeczenie w pkt. IV dyspozycji wyroku o warunkowym zawieszeniu wykonania kary zapadło z obrazą prawa materialnego art. 69 § 4 kk przez jego niezastosowanie, który to przepis stanowi lex specjalis w przypadku orzekania probacji wobec sprawcy występku o charakterze chuligańskim. Z powyższych motywów Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.