w zb. z art. 244 k.k. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres 3 lat próby, orzeczono wobec niego także m. in. środek karny w postaci zakazu prowadzenia rowerów po drogach publicznych na okres 7 lat. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 25.05.2009r. Wyrokiem z dnia 21 listopada 2008 r. w sprawie IIK 503/08 H. A. został skazany za dwa przestępstwa z art. 244 k.k. w zb. z art.
pozostające względem siebie w ciągu przestępstw na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres 3 lat próby. Orzeczono wobec niego także środek karny w postaci zakazu prowadzenia rowerów po drogach publicznych i strefach zamieszkania na okres 10 lat. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 28.11.2008r. Dowód: odpis wyroku k. 30a, odpis wyroku k. 31, karta karna k.14-15, wyjaśnienia oskarżonego k.18, k.32-33, Mimo orzeczonych prawomocnie wobec niego środków karnych, a opisanych powyżej, w dniu 21 września 2015 r. H. A. wsiadł na rower i jechał nim po drodze publicznej go miejscowości w P., wracając z zakupów z miejscowości P.. W P. został zatrzymany do kontroli drogowej przez funkcjonariuszy Policji i poddany badaniu na zawartość alkoholu w jego organizmie. Badanie wykonanie urządzeniem A. I. wykazało, iż był trzeźwy. Nadto po sprawdzeniu w policyjnej bazie danych okazało się, iż wobec oskarżonego orzeczono prawomocnie zakazy prowadzenia rowerów po drogach publicznych. Dowód: wyjaśnienia oskarżonego k.18, k.32-33, protokół użycia urządzenia kontrolno-pomiarowego do ilościowego oznaczania alkoholu w wydychanym powietrzu k.2, świadectwo wzorowania k.3, karta karna k.14-15, odpis wyroku k. 30a, odpis wyroku k.
w zb. z art. 244 k.k. i orzeczono wobec niego m. in. środek karny w postaci zakazu prowadzenia rowerów po drogach publicznych na okres 7 lat, zaś wyrokiem z dnia 21 listopada 2008 r. w sprawie IIK 503/08 H. A. został skazany za dwa przestępstwa z art. 244 k.k. w zb. z art.
pozostające względem siebie w ciągu przestępstw i orzeczono wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia rowerów po drogach publicznych i strefach zamieszkania na okres 10 lat. Oskarżony już ośmiokrotnie był karany za przestępstwa z art. 244 k.k., w tym ostatni raz już w warunkach recydyw. Oskarżony wreszcie odbywał część z orzeczonych wobec niego kar pozbawienia wolności, zatem oskarżony musiał mieć pełną świadomości, iż kierując rowerem po drodze publicznej w dniu 21 września 2015 r. w P. narusza zakazy sądowe. Bezsprzecznie oskarżony działał w ramach zamiaru bezpośredniego. Czynu tego oskarżony dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za podobne przestępstwo umyślne odbytej w okresie od 16 września 2010r. do 16 lipca 2012r. z wyroku łącznego sygn. akt II K 282/10. Wina oskarżonego nie budzi wątpliwości Sądu. Z tych względów Sąd uznał oskarżonego za winnego zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 244 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. skazał go, a na podstawie art. 244 k.k. wymierzył mu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności. W ocenie Sądu jest ona adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz do winy oskarżonego, pozostając również w odpowiedniej proporcji do granic ustawowego zagrożenia przewidzianego w art. 244 k.k. Kara ta zresztą została orzeczona z wykorzystaniem instytucji z art. 387 k.k. Przedstawiona propozycja co do kary przez oskarżonego nie spotkała się ze sprzeciwem Prokuratora, Sąd także w pełni ją zaakceptował. Sąd decydując w przedmiocie wymiaru kary wobec oskarżonego Sąd miał na względzie popełnienie czynu z zamiarem bezpośrednim. Sąd uwzględnił również fakt uprzedniej wielokrotnej karalności oskarżonego, działanie w ramach recydywy pojedynczej. Jako okoliczność łagodzą Sąd poczytał przyznanie się do winy oskarżonego. Kara wymierzona oskarżonemu we właściwy sposób spełni swoją rolę w zakresie celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie ma do spełnienia wobec niego. Stanowić będzie sprawiedliwą odpłatę za popełnione przez niego przestępstwo, uzmysłowi mu wagę i naganność jego czynu i zapobiegnie ponownemu naruszeniu przez niego porządku prawnego. Kara ta jest również odpowiednia ze względu na jej społeczne oddziaływania, bowiem wskaże na nieuchronność reakcji karnej, odpowiedniej do wagi przestępstwa. Potępienie czynu oskarżonego wyrażające się w wymierzonej mu karze uświadomi również środowisku, w którym żyje oskarżony, iż zachowanie takie jest naganne. W tym sensie kara zrealizuje swoje cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Zgodnie z treścią art. 69 § 1 k.k. Sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze do 1 roku pozbawienia wolności, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa nie był skazany na karę pozbawienia wolności i jest to wystarczające dla osiągniecia wobec niego celów kary… Oskarżony nie spełnia warunków formalnych do skorzystania z instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary. Na czas popełnienia przypisanego mu czynu, tj. 21 września 2015r., był siedmiokrotnie karany na kary pozbawiania wolności. Już poza tą przeszkodą natury formalnej, oceniając prognozę kryminologiczną wobec oskarżonego trudno uznać, iż w jego przypadku cele kary zostaną osiągnięte przy zastosowaniu instytucji probacyjnej opisanej w art. 69 k.k. Orzekane dotychczas wielokrotnie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania nie przyniosły oczekiwanego skutku. Nawet fakt odbycia w części orzeczonych wobec oskarżonego kar pozbawienia wolności nie przyniósł rezultatu. Warto podkreślić, iż przedostatnie skazanie oskarżonego na karę pozbawienia wolności nie było połączone z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary, a mimo to oskarżony wrócił na drogę przestępstwa, działając w warunkach recydywy. Z uwagi na trudną sytuację finansową oskarżonego, uzyskiwanie przez niego niskich dochodów, konieczności ponoszenia wydatków na utrzymanie, Sąd zwolnił go w całości z obowiązku zapłaty kosztów sądowych.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.