87 § 1 kw jest wniosek biegłego oparty na aktualnym stanie wiedzy oraz badaniach epidemiologicznych, zgodnie z którym jednoznacznie zaopiniował on, że amfetamina została zaliczona do grupy związków tzw. „wysokiego ryzyka”, co oznacza, że wywołuje zaburzenia psychomotoryczne skutkujące wzrostem ryzyka doznania ciężkich obrażeń ciała lub poniesieniem śmierci porównywalne do tego, które występuje podczas prowadzenia pojazdu pod wpływem alkoholu etylowego w zakresie stężeń 0,8 ‰ – 1,2 ‰. Opinie biegłego z (...) w K. pozwoliły więc Sądowi ustalić tak stężenie amfetaminy we krwi oskarżonego w momentach, kiedy został zatrzymany, a więc kiedy prowadził samochód oraz ocenić stopnia oddziaływania stwierdzonego stężenia amfetaminy we krwi na ośrodkowy układ nerwowy, co stało się podstawą poczynienia ustaleń w zakresie tego, że oskarżonemu należy przypisać sprawstwo dwóch występków z art. 178 § 1 kk, a nie dwóch wykroczeń z art. 87 § 1 kw. Opinie tę należy, więc wysoko ocenić przez pryzmat tego, że sporządził je wysokiej klasy fachowiec z Instytutu Ekspertyz Sądowych w K., posiadający dużą wiedzę w tym zakresie, a każdą z przyjętych przez siebie tez należycie i przekonująco uzasadnił. Dowody z zaświadczeń z Wojewódzkiego Ośrodka (...) w S. z dnia 17.04.2015 r. oraz z dnia 01.09.2015 r. (k. 58 i 84) okazały się miarodajne dla Sądu dla ustalenia, że oskarżony w związku ze swoimi problemami związanymi z zażywaniem amfetaminy w dniu 10.03.2015 r. zgłosił się od Przychodni (...) w T., gdzie w dniach 21.04.2015 r. do 01.09.2015 r. podjął leczenie odwykowe, które realizował w ramach Podstawowego Programu Psychoterapii Uzależnienia od Substancji Psychoaktywnych w (...) od Substancji Psychoaktywnych. Dowody te są przy tym logicznym potwierdzeniem wyjaśnień składanych w tym zakresie przez oskarżonego. Odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Tarnobrzegu z dnia 04.12.2015 r. w sprawie II K 561/15 (k. 135-136) pozwolił Sądowi na przyjęcie, że P. K. został uznany winnym popełnienia trzech przestępstw z 62 ust. 1 ustawy z dnia 29.
wyczerpał on znamiona przestępstwa z art.
kk, przy przyjęciu, że oba te przestępstwa zostały popełnione w ciągu przestępstw określonym w art. 91 § 1 kk. Przestępstwo określone w art.
kk jest przestępstwem formalnym i polega na samym już prowadzeniu pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego. Sam fakt prowadzenia pojazdu w takim stanie pociąga za sobą odpowiedzialność z tego przepisu, chociażby pojazd był prowadzony prawidłowo i kierujący nie sprowadziłby konkretnego niebezpieczeństwa (por. wyrok SN z 24.11.1960 r., VK 556/60 – nadal aktualny). Zachowanie przestępcze sprawcy polega na prowadzeniu pojazdu mechanicznego z stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, co oznacza m.in. kierowanie nim. Zgodnie zaś z jednolitym orzecznictwem Sądu Najwyższego (por. wyrok SN z 04.02.1993 r., III KRN 254/02) pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym jest każdy pojazd drogowy lub szynowy napędzany umieszczonym w nim silnikiem, jak również maszyna samobieżna i motorower – co nie budzi żadnej wątpliwości, że jest nim także samochód marki F. (...). Przestępstwo określone w art.
kk może być zaś popełnione w każdym miejscu gdzie odbywa się ruch pojazdów, a więc w jakiejkolwiek strefie ruchu. W tym miejscu należy jeszcze wyraźnie podkreślić, że w znaczeniu przepisu art.
kk pojęcie „środki odurzające” należy rozumieć szeroko, albowiem określenie to obejmuje też substancje psychotropowe. Identycznie w tym zakresie wypowiedział się w jednym ze swoich orzeczeń Sąd Najwyższy (por. uchwała Sądu Najwyższego z 27.02.2007 r., I KZP 36/06). Ponieważ jednak ustawodawca nie posłużył się ostrym kryterium, co należy rozumieć poprzez prowadzanie pojazdu pod wpływem środków odurzających należy każdorazowo ustalić, czy środek ten miał realny wpływ na sprawność psychomotoryczną kierującego pojazdem w stopniu podobnym, jak w sytuacji znajdowania się w stanie nietrzeźwości. Stanem pod wpływem środka odurzającego jest więc taki stan, który wywołuje - w zakresie oddziaływania na ośrodkowy układ nerwowy, zwłaszcza zakłócenia czynności psychomotorycznych - takie same skutki jak spożycie alkoholu powodujące stan nietrzeźwości (por. wyrok Sądu Najwyższego z 07.02.2007r., V KK 128/06). Zważywszy więc na wysokie stężenie amfetaminy we krwi oskarżonego podkreślane w obu opiniach toksykologicznych biegłego z (...) w K. należy stwierdzić, że substancja ta zarówno w dniu 12.02.2015 r., jak i w dniu 27.02.2015 r. wywołały u oskarżonego zaburzenia psychosomatyczne porównywalne do tych, które występują podczas prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości o wartościach stężeń alkoholu we krwi w granicach 0,8 ‰– 1,2 ‰ (k. 33-34 i 39-40). Wnioski takie wypływają niezbicie z Opinii Instytutu Ekspertyz Sądowych w K. i zważywszy na wysokie kwalifikacje osób wydających opinię w imieniu Instytutu, doświadczenie i wiedzę Sąd nie znalazł podstaw, by wnioski te kwestionować. Zestawienie powyższych argumentów jednoznacznie w ocenie Sądu wskazuje natomiast na to, że oskarżony zarówno swym zachowaniem z dnia 12.02.2015 r., jak i z dnia 27.02.2015 r. wypełnił znamiona przestępstwa z art.
Do takich wniosków upoważnia również analiza zeznań policjantów wykonujących kontrole drogowe z udziałem, oskarżonego, co do których zgodnie relacjonowali oni, że zachowywał się on w ich trakcie bardzo nerwowo, miał nieskoordynowane ruchy i wymachiwał rękami nic przy tym nie mówiąc. W związku z powyższym oraz w świetle zgromadzonych dowodów uwzględniwszy, iż P. K. w dniu 12.02.2015 r. prowadził samochód marki F. (...) nr rej. (...), jadąc ulicą (...) w T. znajdując się pod wpływem środka odurzającego w postaci amfetaminy w stężeniu 730 ng/ml Sąd przyjął, że swoim zachowaniem zrealizował on wówczas znamiona przestępstwa stypizowanego w art.
Kolejnego identycznego w kwalifikacji prawnej przestępstwa, a stypizowanego w art.
kk oskarżony dopuścił się w dniu 27.02.2015 r., kiedy to prowadził samochód marki F. (...) nr rej. (...), jadąc ulicami (...), a następnie (...) w T. znajdując się pod wpływem środka odurzającego w postaci amfetaminy w stężeniu 987 ng/ml. Należy bowiem podkreślić, że po wnikliwej analizie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym zeznań świadków B. G. i R. M. posiadających istotne wiadomości w tej sprawie, jak i w oparciu o treść obu opinii toksykologicznych z dnia 15.07.2015 r. niepodobna wręcz zaprzeczyć, aby oskarżony nie zrealizował dwóch zarzucanego mu występków prowadzenia samochodu osobowego w ruchu lądowym pod wpływem środka odurzającego. Z uwagi na fakt, że przestępstwa z art.
K. w dniach 12.02.2015 r. oraz 27.02.2015 r. stwierdzić należy, że oskarżony dopuścił się ich na przestrzeni kilkunastu dni. Dwukrotne zachowanie oskarżonego polegające na prowadzeniu samochodu osobowego w ruchu lądowym pod wpływem środka odurzającego w identyczny sposób, pozwala więc na przyjęcie, że działał on w warunkach opisanych w art. 91 § 1 kk. Treść art. 91 § 1 kk nie wymagając bowiem jednego z góry powziętego zamiaru sprawcy sprawia, że każde z przestępstw może być realizowane w wyniku nowego zamiaru. Istotne natomiast jest by przestępstwa te były popełnione w podobny sposób i podlegały pod tą samą kwalifikację prawną. Przyjęcie więc, że oskarżony popełnił przestępstwa w dniach 12.02.2015 r. oraz 27.02.2015 r. z art.
kk i zrealizował je w podobny sposób pozwala uznać, że dopuścił się ich w ciągu przestępstw określonym w art. 91 § 1 kk. Takie zaś stanowisko pozwala w konsekwencji na orzeczenie wobec sprawcy jednej kary za oba kryminogenne zachowania. Uwzględniwszy całokształt powyższych ustaleń Sąd uznał winę oskarżonego co do obu występków stypizowanych w art.
kk, ale nie podzielił argumentów Prokuratora, co do kwalifikacji prawnej czynów zawartych w akcie oskarżenia. Przewód sądowy po pierwsze bezspornie bowiem wykazał, że oskarżony poprzez swoje zachowania w dniu 12.02.2015 r. oraz w dniu 27.02.2015 r. zrealizowali każdego dnia odrębny czyn zabroniony określony w art.
kk, a po drugie dopiero uznanie, że dwa czyny zabronione w postaci prowadzenia pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym pod wpływem środka odurzającego popełnione zostały w warunkach ciągu przestępstw, dało pełny obraz kryminogenny zachowania P. K.. W oparciu o powyższe Sąd przyjął, że oskarżony P. K. swoimi zachowaniami w dniu 12.02.2015 r. wyczerpał znamiona z art.
wyczerpał znamiona z art.
kk i oba te przestępstwa popełnił w warunkach ciągu przestępstw określonym w art. 91 § 1 kk. Przy wymiarze kary Sąd uwzględnił: Jako okoliczności obciążające Sąd wziął pod uwagę fakt, że oskarżony dopuścił się aż dwóch identycznych występków polegających na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym znajdując się pod wpływem środka odurzającego i uczynił to na przestrzeni bardzo krótkiego, bo dwutygodniowego odstępu czasu. Okolicznością szczególnie przemawiającą na niekorzyść oskarżonego jest i to, że po pierwszym zatrzymaniu do kontroli drogowej w dniu 12.02.2015 r. oskarżony mając wiedzę jakie konsekwencje wiążą się z prowadzeniem pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym pod wpływem środka oraz wiedząc, że ma już o taki czyn prowadzone postępowanie karne zlekceważył obowiązujący porządek prawny nie zawahał się ponownie w takim stanie wsiąść do samochodu i kierować nim kilkanaście dni później. W ocenie Sądu świadczy to o dalece posuniętej ignorancji oskarżonego wobec prawa, jak i lekceważącym stosunku wobec całego wymiaru sprawiedliwości. Ponadto okolicznością przemawiającą na niekorzyść oskarżonego jest i o to, że w obu przypadkach prowadzenia pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym pod wpływem środka odurzającego, jako kierowca znajdował się on w bardzo wysokim stężeniu amfetaminy wynoszącym 12.02.2015 r. – 730 ng/ml, a 27.02.2015 r. – 987 ng/ml, co plasuje go w górnym przedziale stopniowalnej okoliczności wynoszącym wg. Instytutu (...) w K. od 200 do 1.000 ng/ml (k. 33 i 39). Zażyta przez z niego uprzednio amfetamina osłabiła zaś procesy myślowe, refleks, obniżyła zdolności psychomotoryczne i rozluźnił hamulce moralne, powodując nieuzasadnioną pewność siebie w czasie dwukrotnego prowadzenia pojazdu mechanicznego. Jako okoliczności obciążające P. K. Sąd wziął pod uwagę także fakt, że dopuścił się on zarzucanych mu czynów w sposób niezwykle zuchwały. O zuchwałości w działaniu sprawcy i cechującej go pewności oraz poczuciu bezkarności świadczy dobitnie to, że oskarżony zarzucanych mu czynów dokonał w centrum T., jadąc bardzo uczęszczanymi ulicami tego miasta. Szczególnie uwidoczniło się to w dniu 27.02.2015 r. kiedy to oskarżony poruszał się jedną z głównych ulic (...) w bardzo statystycznie niebezpiecznej porze dnia jeśli chodzi o powstawanie wypadków komunikacyjnych tj. w godzinach południowych – w dzień powszedni (piątek), kiedy to na ulicach (...) panuje szczyt komunikacyjny. Okolicznością przemawiająca na niekorzyść oskarżonego jest także całkowity brak krytycyzmu ze strony P. K. wobec własnego zachowania, który bez względu na porę dnia, czy nocy, jak i tego jakie w najbliższej perspektywie czekają go obowiązki zawodowe lub rodzinne (12.02.2015 r. miał przecież iść do pracy, a 27.02.2015 r. planował szukać z żoną lokal do zorganizowania przyjęcia komunijnego swojego dziecka) zażywa amfetaminę, a następnie pozbawiony jakichkolwiek hamulców moralnych, czy wręcz instynktu samozachowawczego wsiada do samochodu decydując się na jego prowadzenie. Wreszcie na uwzględnienie zasługuje nagminność tego typu przestępstw, nie tylko na tutejszym terenie, ale w skali całego kraju. Mimo ciągłych apeli powielanych przez Sądy, policję i media w dalszym ciągu na polskich drogach jeździ wielu kierowców znajdujących się pod wpływem środka odurzającego, całkowicie bagatelizujących zakazy ustanawiane przez ustawodawcę i stwarzających swoim zachowaniem zagrożenie dla pozostałych uczestników ruchu. Jako okoliczności na korzyść oskarżonego Sąd wziął pod uwagę to, że w datach popełnianych czynów nie był on karany za przestępstwo (k. 52), choć Sąd dostrzega, że w dacie wyrokowania doszło już do skazania P. K. przez tut. Sad w sprawie II K 561/15 (k. 135-137). Okolicznością przemawiającą na korzyść oskarżonego jest również fakt, że ostatecznie w toku przewodu sądowego przyznał się on do popełnienia obu zarzucanych mu czynów i złożył szczere wyjaśnienia, przyczyniając się tym samym w znacznej mierze do ustalenia okoliczności popełnienia zarzucanych mu przestępstw. Ponadto oskarżony wykazał skruchę przed Sądem, żałując swojego zachowania (k. 138) dającym tym dowód, że zrozumiał naganność swojego postępowania. Na korzyść oskarżonego Sąd uwzględnił również i to, że w związku ze swoimi problemami zwianymi z zażywaniem amfetaminy zgłosił się od Przychodni (...) w T. gdzie w dniach 21.04.2015 r. do 01.09.2015 r. przeszedł leczenie odwykowe w ramach podstawowego programu psychoterapii, a obecnie kontynuuje tą terapie w ramach kolejnego programu, stroniąc przy tym od 27.02.2015 r. od narkotyków. Okolicznością przemawiającą na korzyść oskarżonego jest także fakt, że posiada on zgodną rodzinę, stara się należycie wychować dwoje małoletnich dzieci i prowadzi ustabilizowany tryb życia. Wreszcie na korzyść oskarżonego Sąd uwzględnił i to, że posiada on stałą pracę, z dochodów której zapewnia utrzymanie sobie oraz rodzinie, będąc z uwagi na pozostawanie żony bez pracy, jej jedynym żywicielem (k. 137 i 138). W tym miejscu należy zaznaczyć, że oskarżony zarzucanych mu występków dopuścił się w dniach: 12.02.2015 r. oraz 27.02.2015 r., a więc przed datą 18.05.2015 r., kiedy to w życie weszła ustawa z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, zasadniczo zaostrzająca politykę karania sprawców występków określonych w art.
kk w zakresie wydłużenia okresów na jakie orzeka się zakazy prowadzenia pojazdów, czy nakładająca konieczność obligatoryjnego orzeczenia świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej; oraz przed datą 01.07.2015 r., kiedy to w życie weszła ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, zaostrzająca politykę karania m.in. w zakresie możliwości warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności, czy podnosząca górną granicę wymiaru stawek dziennych grzywny wymierzanej sprawcy na podstawie art. 71 § 1 kk. Powyższe okoliczności spowodowały, że Sąd zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 4 § 1 kk z uwagi na to, że w czasie orzekania obowiązywała ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstw, w przedmiotowej sprawie w stosunku do oskarżonego, zdecydował się stosować przepisy ustawy z dnia 06.06.1997 r. Kodeks karny w brzmieniu obowiązującym w czasie popełnienia przez P. K. przestępstw, jako względniejsze dla sprawcy. Stosując w prawidłowy sposób art. 4 § 1 kk w postępowaniu jurysdykcyjnym, Sąd rozważając „względność” ustaw przy porównaniu stanu normatywnego z daty orzekania w przedmiocie wydania wyroku oraz stanu normatywnego z czasu popełnienia każdego z przestępstw wchodzących w skład zbiegu doszedł bowiem do przekonania, że przepisy ustawy z dnia 06.06.1997 r. Kodeks karny w brzmieniu obowiązującym w czasie popełnienia przez P. K. przestępstw są dla niego względniejsze. (...) ta znalazła zaś odzwierciedlenie w wyroku przy powoływaniu normy art. 4 § 1 kk w poszczególnych punktach wyrokach, albowiem Sąd w ten sposób dano wyraźny wyraz temu, że wobec oskarżonego stosowana jest ustawa obowiązująca poprzednio tj. w datach popełnienia przez niego czynów jako względniejsza dla sprawcy. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał oskarżonego winnym zarzucanych mu dwóch czynów stypizowanych w art.
z art. 91 § 1 kk i na podstawie art.
z art. 91 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności zawieszając warunkowo jej wykonanie na okres próby 3 lat, zaś na podstawie art. 71 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk orzekł wobec niego karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 zł. Sąd przy wymiarze kary, w oparciu o dyrektywy przewidziane w art. 53 kk, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu uznał, że cele kary w zakresie społecznego oddziaływania i cele zapobiegawcze wobec oskarżonego zostaną osiągnięte tylko przez wymierzenie mu 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem na okres próby 3 lat. Wymierzając taką karę Sąd miał na uwadze głównie cel wychowawczego oddziaływania wobec oskarżonego, w szczególności zaś fakt, iż kara ta spowoduje, że oskarżony w przyszłości nie dopuści się popełnienia przestępstwa. Porównanie okoliczności za i przeciw wskazuje większość okoliczności na niekorzyść oskarżonego. Uwzględniając to, Sąd wymierzył karę, która uwzględnia stopień winy i wysoki stopień społecznej szkodliwości czynów, o którym świadczy sposób i okoliczności popełniania przestępstw. Rodzaj i rozmiar orzeczonej kary spowoduje, iż kara ta wpłynie zapobiegawczo wobec oskarżonego. Kara ta powinna także czynić zadość prewencji ogólnej, a nadto nie przekracza ona pod względem swojej dolegliwości stopnia zawinienia. Nadto orzeczona kara ma na celu uświadomienie sobie przez oskarżonego swojego nagannego zachowania i zmuszenie go do refleksji nad dalszym korzystaniem z ruchu lądowego. W ocenie Sądu pomimo wymierzenia oskarżonemu kary pozbawienia wolności z równoczesnym jej zawieszeniem na okres próby, spełni wszelkie funkcje kary. Mimo przewagi okoliczności na niekorzyść oskarżonego Sąd wziął pod rozwagę jednak to, że dotychczas P. K. był osobą niekaraną i prowadził ustabilizowany tryb życia i dlatego wymierzył karę w dolnych granicach ustawowego zagrożenia przewidzianego za ten rodzaj przestępstw. W ocenie Sądu pomimo wymierzenia oskarżonemu tak niskiej kary z równoczesnym zawieszeniem jej na stosunkowo krótki okres próby, uwzględniając jego dotychczasową postawę życiową i moralną, spełni ona wszystkie funkcje kary. Z uwagi na zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności, aby zwiększyć dolegliwość kary, której wykonanie zawieszono i pozwolić pełniej osiągnąć cele kary, Sąd na mocy art. 71 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego grzywnę w wysokości 100 stawek dziennych. W oparciu zaś o ogólne zasady Sąd określił wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 zł, uwzględniając przy tym dochody sprawcy, jej warunki osobiste i rodzinne, stan majątkowy i możliwości zarobkowe. Przy wymiarze kary Sąd miał również na uwadze fakt, że oskarżony dwukrotnie kierował samochodem w bardzo wysokim stężeniu amfetaminy, czyniąc to w różnych porach dnia, w tym w porach kiedy ruchu samochodowy i pieszych jest wzmożony. W punkcie IV wyroku Sąd na mocy art. 42 § 2 kk w zw. z art. 43 § 1 kk w zw. z art. 91 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego obligatoryjny środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Ustawodawca kodyfikacją karną wprowadzoną w dniu 15 grudnia 2000 r. wyraźnie wypowiedział kategoryczną i bezwzględną walkę z nietrzeźwym kierowcom i kierowcom prowadzącym pojazdy mechaniczne pod wpływem środka odurzającego, w tym w postaci amfetaminy. Pomimo zwiększenia represji karnych za te czyny i wprowadzenia obligatoryjnych środków karnych, ilość przestępstw drogowych nie maleje. W świetle tych okoliczności i poczynionych ustaleń Sąd uznał, że tylko 3 letni okres zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych zrealizuje wymogi wychowawczego oddziaływania na oskarżonego, będąc odpowiednią przestrogą także w jego środowisku i spełni oczekiwania społeczeństwa na adekwatną reakcje wymiaru sprawiedliwości. Nadto 3 letni okres zakazu jest w pełni skorelowany z bardzo wysokim stężeniem amfetaminy (12.02.2015 r. – 730 ng/ml, a 25.02.2015 r. – 987 ng/ml), w jakim prowadził samochód osobowy oskarżony. Okres orzeczonego zakazu uwzględnia przy tym i to, że oskarżony występku z art.
91 § 1 kk. Zgodnie bowiem z jednolitym w tym zakresie orzecznictwem w razie skazania za przestępstwa składające się na ciąg przestępstw, przewidziany w art. 91 § 1 kk, zawarta w tym przepisie dyrektywa nakazująca wymierzenie jednej kary za te wszystkie przestępstwa ma odpowiednie zastosowanie do orzekania środków karnych tego samego rodzaju (por. uchwała Sądu Najwyższego z 26.09.2002 r., I KZP 21/02 oraz wyrok Sądu Apelacyjnego z Ł. z 18.11.2014 r., II AKa 246/14). Orzekając taki okres zakazu Sąd miał również na uwadze pory dnia tj. godz. 19:30 i 11:50, w jakich oskarżony prowadził samochód głównymi ulicami (...). Godziny, w których kierował on pojazdem, zwłaszcza 11:50 w dzień powszedni jest porą o szczególnie dużym natężeniu ruchu samochodów oraz pieszych. Doświadczenie życiowe wskazuje bowiem, że właśnie o tej porze dnia spora grupa dorosłych załatwia swoje sprawy zawodowe, czy osobiste, a młodzież wraca w tym czasie do domów z zajęć lekcyjnych. Jazda więc drogą publiczną o takiej porze dnia, w tak wysokim stanie odurzenia narkotycznego może okazać się brzemienna w skutkach. Podobnie należy ocenić kierowanie pojazdem w warunkach wieczornych o godzinie 19:30, kiedy to z uwagi na wcześnie zapadający w lutym zmrok kierowca zawsze ma utrudnianą obserwacje warunków drogowych. Przy uwzględnieniu tych okoliczność Sąd wymierzając 3 letni okres zakazu uczynił to poniżej środkowego przedziału przewidzianego przez ustawę. Przedmiotowy zakaz Sąd orzekł na wszelkie pojazdy mechaniczne, albowiem nie dopatrzył się w sytuacji zawodowej lub rodzinnej oskarżonego szczególnych okoliczności uzasadniających orzeczenie zakazu tylko określonego rodzaju pojazdów. Oskarżony dwukrotnie kierując pojazdem mechanicznym znajdując się pod wpływem środka odurzającego - amfetaminy w ocenie Sądu sam skutecznie wyeliminował się z grona kierowców jakichkolwiek pojazdów mechanicznych. Orzeczony zakaz musiał więc być orzeczony w takiej formie, aby wpłynąć na oskarżonego otrzeźwiająco i zmusić go w tym okresie do zdania sobie sprawy ze swojego niewłaściwego zachowania oraz skłonić do refleksji nad przyszłym postępowaniem w zakresie prowadzenia jakiegokolwiek pojazdu. Wreszcie odnośnie orzeczonych wobec oskarżonego kary, jak i środka karnego należy jeszcze podnieść, że praktyka orzecznicza wskazuje, iż to właśnie kierowcy będący pod wpływem środków odurzających w wielu przypadkach są sprawcami najpoważniejszych przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, w których życie tracą niewinne ofiary i skoro wprowadzenie do Kodeksu karnego występku określonego w art.
nie spowodowało zmniejszenia na polskich drogach liczby kierowców prowadzących pojazdy mechaniczne pod wpływem środków odurzających przez ponad 15 lat stosowania tego przepisu, a wręcz liczba takich kierowców wzrasta, to zdaniem Sądu tylko zdecydowana polityka karania sprawców występków z art.
kk i orzekanie wobec nich relatywnie dolegliwych zakazów prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych może doprowadzić do pożądanych efektów i wyeliminowania sprawców tych występków z ruchu lądowego. W innej bowiem sytuacji w dalszym ciągu przy okazji dni wolnych, a szczególnie tzw. „długich weekendów” polskie społeczeństwo będzie zasypywane zatrważającymi statystykami, co do liczby zatrzymanych nietrzeźwych kierowców lub osób kierujących pojazdami mechanicznymi pod wpływem środków odurzających oraz liczby spowodowanych przez nich wypadków komunikacyjnych i co najbardziej dotkliwe wysokiej liczby ofiar śmiertelnych będących konsekwencją tych wypadków. Z uwagi na fakt złożenia przez oskarżonego i jego obrońcę wniosku o wydanie wobec niego wyroku skazującego bez przeprowadzania postępowania dowodowego i uznania przez Sąd, że okoliczności popełnienia zarzucanych mu przestępstw i wina nie budzą wątpliwości zaś cele postępowania karnego zostaną osiągnięte mimo nieprzeprowadzania rozprawy w całości, Sąd wydał wyrok skazujący zgodnie z wnioskiem oskarżonego i jego obrońcy, tym bardziej, że obecny na rozprawie Prokurator nie sprzeciwił się temu wnioskowi. Wobec tego, że oskarżony ma zatrzymane prawo jazdy Sąd (k. 100) zaliczył mu na poczet orzeczonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych okres zatrzymania prawa jazdy począwszy od 06.11.2015 r. zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 63 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk – pkt. V wyroku. Zasądzenie od oskarżonego opłaty opiera się na ogólnej zasadzie, że każdy, kto przez swój czyn spowodował postępowanie karne zobowiązany jest do ponoszenia wszystkich wydatków z tym postępowaniem związanych i dlatego w oparciu o treść art. 626 § 1 kpk i art. 627 kpk oraz art. 2 ust 1 pkt 3 i art. 3 ust 2 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa tytułem opłaty kwotę 280 zł. Wobec tego, że w ocenie Sądu uiszczenie przez oskarżonego kosztów sądowych w całości byłoby jednak dla niego zbyt uciążliwe ze względu na jego ciężką sytuację materialną, osobistą i rodzinną – jedyny żywiciel rodziny posiadający na utrzymaniu bezrobotną żonę oraz dwoje małoletnich dzieci w wieku szkolnym i przedszkolnym, a nadto uwzględniając, że osiąga on stosunkowo niewysokie zarobki w kwocie 1.700 zł. (k. 137), a także biorąc pod uwagę jego postawę w toku całego postępowania, Sąd w oparciu o dyspozycję i dobrodziejstwo art. 624 § 1 kpk w tym konkretnym przypadku wydatkami wyłożonymi w toku postępowania karnego obciążył Skarb Państwa. Powyższe okoliczności sprawiły, bowiem, że oskarżony w ocenie Sądu nie ma środków finansowych pozwalających na realizację w całości należności sądowych i w związku z tym w oparciu o zasadę słuszności zasługuje na dobrodziejstwo przewidziane w art. 624 § 1 kpk w części dotyczącej wydatków poniesionych przez Skarb Państwa - pkt. VI wyroku. Przewodniczący: SSR Maciej Olechowski. ZARZĄDZENIE 1. odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć obrońcy oskarżonego adw. K. H.. 2. odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć oskarżonemu P. K.. Sędzia:
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.