odwołania od decyzji organów rentowych wnosi się na piśmie do organu, który wydał decyzję, lub do protokołu sporządzonego przez ten organ, w terminie miesiąca od doręczenia odpisu decyzji. Odwołanie złożone po tym terminie podlega odrzuceniu z mocy art.
chyba, że przekroczenie terminu nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się. W zaistniałym stanie rzeczy, zdaniem Sądu Okręgowego odwołanie nie może być rozstrzygnięte, gdyż pomiędzy wydaniem decyzji a jej zaskarżeniem upłynął zbyt długi okres. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji rozważył, czy istnieją przesłanki do przywrócenia terminu do skutecznego wniesienia odwołania i podniósł, że treść art.
wskazuje dodatkowo na dwie okoliczności, które pomimo opóźnienia mogą spowodować merytoryczne rozpoznanie odwołania: po pierwsze przekroczenie winno być niewielkie, a po drugie niezawinione przez ubezpieczonego, przy czym obydwa warunki muszą wystąpić kumulatywnie. Sąd wskazał, że ubezpieczony nie powołał się na takie przesłanki. Stanowisko takie nie może, zdaniem tego Sądu, dziwić zważywszy, że jego roszczenia były wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć sądowych. Sąd meriti wskazał, że Sąd Okręgowy w Koszalinie wypowiedział się już w kwestii żądania zgłoszonego w niniejszej sprawie. Dokonał tego kontrolując zasadność decyzji ustalającej wysokość świadczenia emerytalnego W. W. w ramach postępowań o sygn. akt IV 1223/09 i IV U 1761/
k.p.c., który nakazuje odrzucenie odwołania w przypadku uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, a po drugie z powodu stanu rzeczy osądzonej. Stosownie bowiem do treści art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. Sąd odrzuci pozew jeżeli o to samo roszczenie pomiędzy tymi samymi stronami sprawa jest w toku albo została już prawomocnie osądzona. Powaga rzeczy osądzonej (res iudicata) zachodzi w każdym przypadku, gdy w sprawie uprzednio już osądzonej prawomocnym wyrokiem oraz w sprawie później wniesionej występuje tożsamość stron oraz identyczność przedmiotów rozstrzygnięcia w związku z podstawami obu powództw. Mając na uwadze przedstawione rozważania Sąd Okręgowy w Koszalinie orzekł jak w postanowieniu z dnia 21 września 2015 roku . Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się W. W. żądając kategorycznie rozpatrzenia odwołania złożonego 21 października 2005 r. od decyzji ZUS z 22 września 2009 roku oraz podnosząc, że Sąd w zaskarżonym postanowieniu nie wspomina daty odwołania z 21 października 2005 r. ani nie analizuje działań ZUS podjętych w tym okresie. W ocenie skarżącego rozpatrywane przez Sąd fakty zaistniałe po 2009 r. nie mają żadnego związku z odwołaniem z 21 października 2005 r. i pismem wszczynającym niniejszą sprawę z dnia 1 lutego 2015 r., stąd postanowienie nie dotyczy i nie ma związku ze sprawą IV U 196/15 i musi być ponownie rozpatrzone. Zdaniem W. W., rozpatrywana obecnie sprawa jest kontynuacją odwołania z 21 października 2005 r., które nie zostało rozpoznane w części dotyczącej stażu pracy od 16 grudnia 1960 roku do 31 stycznia 1963 roku oraz wynagrodzenia za okres od stycznia do września 1972 r. W dalszej części uzasadnienia ubezpieczony szczegółowo rozwinął podnoszone zarzuty wskazując jaki stan faktyczny sprawy Sąd Okręgowy winien był ustalić oraz jakie uchybienia ten Sąd popełnił (fałszowanie faktów i niewłaściwą ich ocenę np. 10 letni termin opóźnienia). Dokonał również oceny przedstawionego przez siebie stanu faktycznego uznając, że nie występuje powaga rzeczy osądzonej i art. 199 k.p.c. nie może zostać zastosowany. Wskazał również, które powołane przez Sad decyzje nie maja nic wspólnego ze sprawą a także wyznaczył Sądowi Apelacyjnemu termin do wydania orzeczenia (25 listopada 2015 r.). Sąd Apelacyjny zważył co następuje: Zażalenie ubezpieczonego okazało się nieuzasadnione. W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd Apelacyjny w pełni podziela interpretację przepisów stanowiących podstawę prawną wydania zaskarżonego postanowienia w przedmiocie odrzucenia odwołania. W ocenie Sądu drugiej instancji żaden z przedstawionych zarzutów nie podważył słuszności podjętego przez Sąd Okręgowy rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu Apelacyjnego w zażaleniu nie przestawiono żadnych argumentów, które skutkowałby podważeniem ustaleń Sądu Okręgowego w powyższym zakresie. Dokonana kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia doprowadziła do wniosku, że zapadłe rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego odpowiada prawu i zostało wydane zgodnie z przepisami obowiązującej procedury cywilnej. Zarówno ustalenia jak i rozważania Sądu pierwszej instancji Sąd Apelacyjny w całości podziela i przyjmuje za własne. W ocenie Sądu Apelacyjnego, Sąd orzekający dokonał trafnych ustaleń faktycznych i przyjął właściwą podstawę prawną rozstrzygnięcia. Ubezpieczony zdaje się nie dostrzegać uzasadnienia Sądu pierwszej instancji w części, w której Sąd ten powołuje się na ponad dziesięcioletnie przekroczenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 21 października 2005 r. W. W. nie powołuje się również na żadne okoliczności, które mogłyby skutkować przywróceniem terminu do wniesienia odwołania. Nie wskazuje również na żadne okoliczności, które mogłyby uzasadnić, że przekroczenie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się. Konieczność wskazania takich przyczyn jednoznacznie wynika z treści § 3 art.
k.p.c. Słusznie zatem przyjął Sąd Okręgowy, że odwołanie powinno zostać odrzucone. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że ubezpieczony zdaje się zapominać, iż w dniu 21 września 2012 roku organ rentowy wydał decyzję, na mocy której uwzględnił do stażu pracy okres od 16 grudnia 1960 roku do 31 stycznia 1963 roku i w związku z tym przeliczył ubezpieczonemu emeryturę od 1 września 2012 r. tj. od miesiąca, w którym złożono wniosek. (k. 642 i642 akt rentowych). Decyzją z dnia 19 kwietnia 2013 roku organ rentowy przeliczył podstawę wymiaru emerytury z uwzględnieniem wynagrodzenia z okresu od 01 stycznia 1972 r. do 15 października 1972 r. na podstawie przedłożonego wraz z wnioskiem z dnia 12 grudnia 2012 r. zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu z dnia 25 października 2012 r. (k. 682 akt rentowych). Ubezpieczony zaskarżył obydwie decyzje, jednakże prawomocnym już wyrokiem wydanym w sprawie IV U 1761/13 Sąd Okręgowy w Koszalinie oddalił odwołania od powyższych decyzji (k. 688 akt rentowych). Wskazać zatem należy, że o powadze rzeczy osądzonej decyduje - poza identycznością stron podstawy sporu, także niezmieniony stan faktyczny (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 17.03.1950 r., WaC 339/49, OSN 1951 nr III, poz. 65, postanowienie z dnia 09.06.1971 r., II CZ 59/71, OSNCP 1971 nr 12, poz. 226). W niniejszej sprawie, niewątpliwie mamy do czynienia z tożsamością podmiotową i przedmiotową, ale również z niezmiennym stanem faktycznym. W niniejszej sprawie nie doszło do zmiany okoliczności faktycznych żądania, tak jak sugeruje to ubezpieczony w swoim zażaleniu. Zgodnie zaś z art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. Sąd odrzuci pozew jeżeli o to samo roszczenie pomiędzy tymi samymi stronami sprawa jest w toku albo jeżeli została już prawomocnie osądzona. Oznacza to, że po wytoczeniu powództwa nie można wystąpić z drugim pozwem o to samo roszczenie, nawet w innym trybie postępowania cywilnego. Stan sprawy w toku zachodzi wówczas, gdy występuje identyczność stron i roszczeń procesowych. Identyczność stron istnieje kiedy w obydwu sprawach uczestniczą te same strony, zaś z identycznością roszczeń mamy do czynienia kiedy żądania obydwu pozwów i ich podstawy faktyczne (okoliczności faktyczne uzasadniające żądanie) są takie same. Sąd bierze to pod rozwagę z urzędu w każdym stanie sprawy (art. 202 k.p.c.). Uwagi te mają zastosowanie w postępowaniu odrębnym w sprawach z ubezpieczenia społecznego, z tym zastrzeżeniem, że rolę pozwu spełnia tu odwołanie od decyzji organu rentowego. Dokonując zatem subsumcji wskazanych okoliczności z regulacją przepisu art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. Sąd Apelacyjny doszedł do przekonania, że tożsamość żądań ubezpieczonego, a w efekcie tożsamość przedmiotów postępowań – w uprzednio zawisłej sprawie przed Sądem, i w niniejszym postępowaniu przesądza o zaistnieniu stanu rzeczy osądzonej, co powoduje konieczność odrzucenia odwołania w niniejszej sprawie na zasadzie cytowanej regulacji. Z powyższych względów Sąd Apelacyjny uznając zaskarżone rozstrzygnięcie za prawidłowe, a wywiedzione zażalenie za niezasadne, na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c., orzekł jak w sentencji postanowienia. SSA Beata Górska SSA Urszula Iwanowska SSO (del) Gabriela Horodnicka- Stelmaszczuk
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.