Wyrokiem z dnia 4 lutego 2016 r., sygn. akt II K 692/15, Sąd Rejonowy w Siedlcach: I. oskarżonego S. R. uznał za winnego tego że w dniu 19 listopada 2015 roku w miejscowości S., gm. W. znajdując się w stanie nietrzeźwości (0,28 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu) prowadził samochód m-ki (...) nr rej. (...) w ruchu lądowym, będąc wcześniej dwukrotnie prawomocnie skazanym przez Sąd Rejonowy w Siedlcach za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości wyrokiem z dnia 19 marca 2008r. w sprawie VII K 233/08 oraz wyrokiem z dnia 20 maja 2010r. w sprawie II K 225/10, który to czyn wyczerpał dyspozycję art.
i za czyn ten na podstawie art.
w zw. z art. 37b k.k. skazał go na karę 1 miesiąca pozbawienia wolności oraz karę ograniczenia wolności w postaci obowiązku pozostawania w miejscu stałego pobytu z zastosowaniem systemu dozoru elektronicznego w wymiarze 10 miesięcy po 70 godzin tygodniowo i 10 godzin dziennie; II. na podstawie art. 42 § 3 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio; III. na podstawie art. 43a § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 10.000 złotych; IV. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 70 złotych tytułem zwrotu wydatków postępowania i zwolnił oskarżonego z ponoszenia opłaty. Apelację od zaprezentowanego wyżej wyroku wywiódł oskarżony S. R., zaskarżając go punkcie I., w części dotyczącej orzeczenia o karze, i podnosząc, że kara jednego miesiąca pozbawienia wolności wywrze negatywny wpływ na jego sytuację rodzinną i pracowniczą. W efekcie powyższego apelujący wniósł o zmianę zanegowanego wyroku przez orzeczenie w miejsce kary pozbawienia wolności kary ograniczenia wolności w postaci obowiązku pozostawania w miejscu stałego pobytu z zastosowaniem systemu dozoru elektronicznego. W toku rozprawy apelacyjnej oskarżony poparł apelację i wniósł o uchylenie wobec niego kary pozbawienia wolności z powodów podniesionych w środku odwoławczym. Prokurator wniósł o nieuwzględnienie apelacji i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja nie jest zasadna i jako taka na uwzględnienie nie zasługuje. W wyprzedzeniu zasadniczej części rozważań odnotować należy, że zarzut rażącej niewspółmierności kary może być zasadny tylko wtedy, gdyby na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez Sąd I instancji, a karą jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w art. 53 k.k. ( podobnie: wyrok Sądu Najwyższego z 14 listopada 1973 r., III KR 254/73, LEX nr 1674340). Miarą surowości kary nie jest przy tym ilościowe oznaczenie czasu pozbawienia wolności, ale stopień wykorzystania sankcji karnej przewidzianej za dane przestępstwo ( vide wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 6 listopada 2015 r., II AKa 321/15, LEX nr 1936791). Przenosząc powyższe na realia sprawy S. R., zaakcentować trzeba, że przypisany mu występek jest zagrożony karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat
k.k. ( karta karna- k. 22- 23), udowodnił, że dotychczas wymierzone kary grzywny okazały się bezskuteczne. Wcześniejsze łagodnie potraktowanie nie powstrzymało go od popełnienia ponownego przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a przeciwnie- skłoniło do nadużycia udzielonego mu zaufania. Nie sposób więc doszukać się jakiejkolwiek gwarancji, iż obecnie w wypadku zaniechania zastosowania kary pozbawienia wolności S. R. przestrzegałby porządku prawnego i nie dopuściłby się już kolejnego zamachu na tenże porządek. Wbrew zapatrywaniom skarżącego, na konieczność modyfikacji zastosowanej reakcji prawnokarnej nie pozwala samo tylko powołanie się na płynące z jej wykonania i bliżej niesprecyzowane konsekwencje w zakresie życia rodzinnego i zawodowego. Ograniczenie kontaktów rodzinnych oraz konieczność przerwania pracy zawodowej stanowią bowiem naturalny efekt orzeczenia kary o charakterze izolacyjnym. Nawiązując do kategorii sposobu życia sprawcy przed popełnieniem przestępstwa nie sposób nie zaznaczyć w tym kontekście, że S. R. w przeszłości nie wywiązywał się z nałożonych nań obowiązków, skoro wyrokiem Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt VII K 605/14, uznano go za winnego występku z art. 209 § 1 k.k., nie tylko wymierzając mu przy tym karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat, lecz również zobowiązując go do łożenia na utrzymanie dzieci ( karta karna- k. 22- 23). Zamykając rozważania w materii objętego punktem I. wyroku Sądu Rejonowego rozstrzygnięcia o karze, podkreślić trzeba, że przytoczony przepis art. 37b k.k. zawiera ustawową dyrektywę wymiaru kary, modyfikującą system sankcji występujących przy typach czynów zabronionych. Taki sposób ustawowego wprowadzenia tego rodzaju sankcji powoduje, że nie stosuje się do niej nie tylko nadzwyczajnego obostrzenia, lecz również złagodzenia kary ( vide M. Mozgawa, Komentarz do art. 37(b) Kodeksu karnego, [w:] M. Mozgawa (red.), Kodeks karny. Komentarz, WK 2015, teza 2.). W tym stanie rzeczy zupełnie bezcelowym jest prowadzenie jakichkolwiek rozważań w przedmiocie dalszego złagodzenia reakcji prawnokarnej na czyn przypisany S. R., zaś wywiedziony przezeń środek odwoławczy nie zasługiwał na jakiekolwiek uwzględnienie. Z tych wszystkich względów i przy braku przesłanek z art. 439 § 1 k.p.k. Sąd Okręgowy orzekł, jak w wyroku. Kierując się płynącą z art. 624 § 1 k.p.k. koniecznością uwzględnienia sytuacji rodzinnej i majątkowej oskarżonego, Sąd Okręgowy zwolnił go od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze stwierdzając, że wydatki tego postępowania ponosi Skarb Państwa.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.