w zw. z art.
I. uznaje oskarżonego J. T. za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie 1 części wstępnej wyroku, tj. występku z art. 224 § 2 k.k., art. 226 § 1 k.k. i art. 222 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za jego popełnienie, na podstawie art. 224 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. skazuje oskarżonego na karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności; II. uznaje oskarżonego J. T. za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie 2 części wstępnej wyroku, tj. występku z art.
w zw. z art.
i za jego popełnienie na podstawie art.
skazuje oskarżonego na karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności; III. na podstawie art. 42 § 3 k.k. w związku z popełnieniem występku opisanego w punkcie II wyroku orzeka wobec oskarżonego środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio; IV. na podstawie art. 43a § 2 k.k. w związku z popełnieniem występku opisanego w punkcie II wyroku orzeka od oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 10.000 zł (dziesięciu tysięcy złotych) na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej; V. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. łączy orzeczone wobec oskarżonego J. T. w punktach I i II wyroku jednostkowe kary pozbawienia wolności i w ich miejsce wymierza oskarżonemu karę łączną 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; VI. na podstawie art. 69 § 1, § 2 i § 4 k.k. i art. 70 § 1 k.k. wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego łącznej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby 3 (trzech) lat; VII. na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 k.k. – w okresie warunkowego zawieszenia wykonania łącznej kary pozbawienia wolności – zobowiązuje oskarżonego do informowania kuratora sądowego o przebiegu próby; VIII. na podstawie art. 73 § 1 k.k. oddaje oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego; IX. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych w całości. Sygn. akt XIV K 644/15 UZASADNIENIE Stosownie do treści art. 423 § 1a k.p.k. zakres uzasadnienia w sprawie ograniczono do części wyroku odnoszącej się do rozstrzygnięcia o karze. Sąd Rejonowy w Słupsku wyrokiem z dnia 15 czerwca 2016 roku uznał J. T. za winnego tego, że w dniu 24 września 2015 r. w S. przy ul. (...) używając pod adresem funkcjonariusza Policji kom. G. G.
w zw. z art.
Sąd zważył, co następuje: W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zarówno okoliczności popełnienia zarzucanych oskarżonemu czynów, jak i wina sprawcy nie budzą wątpliwości. Czyn przypisany oskarżonemu w punkcie I sentencji wyroku kwalifikować należy z art. 224 § 2 k.k. i art. 226 § 1 k.k. i art. 222 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k., zaś czyn przypisany oskarżonemu w punkcie II sentencji wyroku kwalifikować należy z art.
w zw. z art.
W tym ostatnim przypadku wskazać należy, że surowsza odpowiedzialność karna osoby kierującej samochodem osobowym w stanie nietrzeźwości określona w art.
wiąże się nierozerwalnie z sytuacją, w której oskarżony był wcześniej prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego. W przedmiotowej sprawie oskarżony J. T. wyrokiem Sądu Rejonowego w Słupsku z dnia 01 czerwca 2009 roku w sprawie o sygn.. akt XIII K 1367/08 skazany został na karę pozbawienia wolności w rozmiarze 3 miesięcy za popełnienie czynu z art.
288 § 1 k.k w zw. z art. 57a § 1 k.k. i z art. 224 § 2 k.k. w zw. z art. 226 § 1 k.k przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. do kary łącznej 10 miesięcy pozbawienia wolności. Karę łączną pozbawienia wolności warunkowo zawieszono na okres 3 lat próby, przy czym wymierzono J. T. także nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego W. H.. Jakkolwiek wyrok ów uprawomocnił się dnia 09 czerwca 2009 roku, a zatem okres próby upłynął skazanemu dnia 09 czerwca 2012 roku, to jednak skazanie wynikające z powyższego wyroku nie uległo zatarciu, a to wobec faktu, iż J. T. nie uiścił na rzecz pokrzywdzonego W. H. nawiązki (vide: oświadczenie k. 39). W tej sytuacji, zgodnie z dyspozycją art. 107 § 6 k.k., zatarcie skazania nie może nastąpić przed wykonaniem obowiązku zapłaty nawiązki jako środka karnego. W sposób oczywisty zatem czyn przypisany J. T. w punkcie 2 wyroku kwalifikować należy z art.
w zw. z art.
Sąd ustalił, iż stopień zawinienia J. T. w odniesieniu do obu przypisanych mu czynów jest znaczny, gdyż działał on z zamiarem bezpośrednim. Zachowania przypisane oskarżonemu J. T. Sąd ocenił nadto jako cechujące się znaczną społeczną szkodliwością. Przystępując do wymiaru kary, Sąd miał na względzie dyrektywy jej wymiaru opisane w art. 53 i 58 § 1 k.k., w tym przede wszystkim wychowawcze działanie kary oraz cele zapobiegawcze wyrażające się w dążeniu do wyeliminowania u oskarżonego zachowań godzących w przyjęty porządek prawny. Wymierzając karę, Sąd uwzględnił wszystkie okoliczności łagodzące i obciążające po stronie oskarżonego. Przede wszystkim jako okoliczność łagodzącą poczytać należy to, że J. T., poza skazaniem wyrokiem z dnia 01 czerwca 2009 roku nie popełnił innych czynów zabronionych. Jest osobą dojrzałą, prawidłowo wywiązującą się z ról społecznych, do których z racji płci i wieku został powołany, utrzymuje się z renty w wysokości 600 złotych, na utrzymaniu posiada małoletnie dzieci. Na korzyść oskarżonego poczytać należało także to, że oskarżony wyraził krytyczny stosunek do popełnionych przez siebie czynów, nie utrudniając postępowania karnego. Do okoliczności obciążających wobec J. T. Sąd zaliczył natomiast wysoki stopień winy oskarżonego, wysoki stopień społecznej szkodliwości czynów przez niego popełnionych, wskazujących na lekceważącą postawę oskarżonego wobec obowiązujących norm prawnych wyrażającą się w powtarzalności bezprawnych zachowań. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd: a/ uznając oskarżonego za winnego popełnienia czynu kwalifikowanego z art uznaje oskarżonego J. T. za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie 1 części wstępnej wyroku, tj. występku z art. 224 § 2 k.k., art. 226 § 1 k.k. i art. 222 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. – za jego popełnienie, na podstawie art. 224 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. skazał oskarżonego na karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności; b/ uznając zaś oskarżonego J. T. za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie 2 części wstępnej wyroku, tj. występku z art.
w zw. z art.
– za jego popełnienie na podstawie art.
skazał oskarżonego na karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. Sąd Rejonowy w Słupsku połączył orzeczone wobec oskarżonego J. T. w punktach I i II wyroku jednostkowe kary pozbawienia wolności i w ich miejsce wymierzył oskarżonemu karę łączną 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności. Sąd doszedł do przekonania, że wymierzone oskarżonemu kary jednostkowe, a w efekcie kara łączna 10 miesięcy pozbawienia wolności wymierzona na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k., są adekwatne do stopnia społecznej szkodliwości czynów oraz do stopnia zawinienia sprawcy. Wymierzając karę łączną Sąd zastosował zasadę tylko częściowej absorpcji, a to z uwagi na fakt, iż czyny przypisane oskarżonemu atakowały różne dobra chronione prawnie. Kara łączna powinna również odnieść pożądany skutek w zakresie wychowawczego i zapobiegawczego oddziaływania na oskarżonego oraz kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Orzeczona kara osiągnie przy tym pokładane w niej cele w zakresie oddziaływania społecznego i wpłynie wychowawczo i zapobiegawczo wobec oskarżonego na przyszłość, stanowiąc nadto czynnik kształtujący świadomość prawną społeczeństwa i informując o normach sankcjonowanych oraz karach orzekanych za ich naruszenie. Wymierzając karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, Sąd kierował się przy tym przede wszystkim tym, aby sprawcę wychować i uświadomić mu, że czyny bezprawne są wysoce naganne, piętnowane społecznie i prawnie, a przestępstwo nie popłaca. W ocenie sądu tak ukształtowana kara nie tylko osiągnie pokładane w niej cele, ale nadto istotnie zmobilizuje oskarżonego do unikania nagannych prawnie zachowań. Jednocześnie, kierując się dyrektywą z art. 58 § 1 k.k. Sąd stwierdził, że zachodzą przesłanki, aby skorzystać wobec oskarżonego z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności. Biorąc pod uwagę okoliczności sprawy i warunki leżące po stronie sprawcy, Sąd stwierdził, że powyższe zapewni osiągnięcie celów kary, w szczególności zapobiegnie powrotowi do przestępstwa. Zastosowanie dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonego stanowi realizację zasady humanitaryzmu z art. 3 k.k., według którego kary stosuje się z poszanowaniem godności człowieka. Ponadto Sąd uznał, że stosunkowo długi upływ czasu od daty skazania oskarżonego za czyn z art.
i pozytywna od owego momentu postawa oskarżonego, jak również warunki osobiste oskarżonego pozwalały uznać okoliczności sprawy za taki szczególnie uzasadniony wypadek, który uzasadniał zastosowanie wobec J. T. owego środka probacyjnego. W tej sytuacji, na podstawie art. 69 § 1, § 2 i § 4 k.k. i art. 70 § 1 k.k. Sąd wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego łącznej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby 3 (trzech) lat, a jednocześnie na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 k.k. – w okresie warunkowego zawieszenia wykonania łącznej kary pozbawienia wolności – zobowiązał oskarżonego do informowania kuratora sądowego o przebiegu próby i na podstawie art. 73 § 1 k.k. oddał oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego. Stosując wobec oskarżonego warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej wobec niego kary Sąd pominął jednak pełne brzmienie przepisu art. 69 § 1 k.k., zgodnie z którym Sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze nieprzekraczającym roku, tylko wtedy, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa nie był skazany na karę pozbawienia wolności i jest to wystarczające dla osiągnięcia wobec niego celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. J. T. w chwili popełnienia przestępstwa był osobą skazaną na karę pozbawienia wolności, co nie pozwalało Sądowi na zastosowanie wobec niego środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej w przedmiotowym postępowaniu. Wobec skazania za czyn z art. 178 a § 4 k.k. Sąd na podstawie na podstawie art. 42 § 3 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio. Zdaniem Sądu, zastosowanie powyższego środka karnego jest współmierne do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, jakiego dopuścił się oskarżony, zwłaszcza z uwagi na znaczną zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Dla wzmocnienia wychowawczego wydźwięku kary, na podstawie art. 43a § 2 k.k., Sąd wymierzył wobec oskarżonego także środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 10.000 zł (dziesięciu tysięcy złotych) na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Wymieniony środek karny sprzyja ukształtowaniu kary wymierzonej oskarżonemu jako dolegliwej i realnie odczuwalnej. O kosztach sądowych orzeczono na postawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach, zwalniając oskarżonego w całości od ich ponoszenia. Zachodziły bowiem podstawy do uznania, że ich uiszczenie – ze względu na sytuację materialną oskarżonego – byłoby zbyt uciążliwe dla niego. Oskarżony nie pracuje, utrzymuje się z renty i nie posiada majątku, który można by spieniężyć. S., dnia 27 czerwca 2016 r. Sędzia Sądu Rejonowego w Słupsku Joanna Hetnarowicz - Sikora S ygn. akt XIV K 644/15 UZASADNIENIE W związku z uprzednim złożeniem wniosku o uzasadnienie przez PR w S. i sporządzeniem uzasadnienia wyroku w zakresie odnoszącym się do wymiaru kary - S ąd uzupełnił sporządzone uprzednio uzasadnienie: Sąd ustalił następujący stan faktyczny: J. T. ma 65 lat, jest rozwiedziony, nie ma nikogo na utrzymaniu. Z zawodu jest on mechanikiem samochodowym, pobiera rentę, nie posiada majątku większej wartości. J. T. nie był leczony odwykowo ani psychiatrycznie. J. T. był w przeszłości karany sądownie. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Słupsku z dnia 01 czerwca 2009 roku w sprawie o sygn.. akt XIII K 1367/08 J. T. skazany został za popełnienie czynu z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k., czynu z art.
oraz czynu z art. 224 § 2 k.k. i art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. na karę łączną 10 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres próby 3 lat. W wyroku tym nałożono także na J. T. obowiązek zapłaty nawiązki na rzecz W. H.. Wyrok uprawomocnił się dnia 09 czerwca 2009 roku. Do dnia 28 grudnia 2015 roku J. T. nie uiścił na rzecz W. H. orzeczonej wyrokiem nawiązki w kwocie 600 zł (k. 8 akt) W dniu 24 września 2015 roku około godz. 18.00 w S. na ul. (...), będąc w stanie nietrzeźwości, prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny w postaci motoroweru marki K. o nr rej. (...). J. T. został zatrzymany przez będącego w tym czasie po służbie funkcjonariusza Policji G. G.
oraz przestępstwa stypizowanego w art. 224 § 2 k.k. i art. 226 § 1 k.k. i art. 222 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Ustalony w sprawie stan faktyczny wobec postawy oskarżonego przyznającego się do winy nie był w ogóle przedmiotem kontrowersji. Oskarżony M. R. przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i rzeczowo wyjaśnił okoliczności zdarzenia. W ocenie Sądu relacja oskarżonego nosi wszelkie cechy wypowiedzi prawdziwej, gdyż jest ona jasna i konsekwentna, a w połączeniu z pozostałym, zebranym w sprawie materiałem dowodowym, układa omawiane zdarzenia w spójną i logiczną całość, stanowiąc jego uzupełnienie i potwierdzenie. W tym stanie rzeczy sąd doszedł do wniosku, że brak jest jakichkolwiek podstaw, by zakwestionować wiarygodność wszystkich pozostałych powołanych dowodów. Powyższe rozważania zachowują swą pełną aktualność w zakresie oceny zeznań świadka G. G.
działa bezprawnie ten, kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi w ruchu lądowym pojazd mechaniczny. Oskarżony w swych wyjaśnieniach jednoznacznie potwierdził, iż kierował on na drodze publicznej, w ruchu lądowym, motorowerem marki K. o nr rej. (...). Z kolei badanie alkosensorem wykazało, iż poruszając się motorowerem J. T. znajdował się w stanie nietrzeźwości. Tym samym swoim zachowaniem wyczerpał on znamiona występku z art.
Zauważyć w tym miejscu trzeba, że szczególny rodzaj odpowiedzialności karnej wprowadza art.
k.k., w przypadku jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 był wcześniej prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo za przestępstwo określone w art. 173, 174, 177 lub art. 355 § 2 k.k. popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo dopuścił się czynu określonego w § 1 w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo. J. T. został uprzednio skazany za przestępstwo z art.
wyrokiem Sądu Rejonowego w Słupsku z dnia 01 czerwca 2009 roku w sprawie o sygn.. akt XIII K 1367/08, a skazanie tym wyrokiem – w związku z nieuiszczeniem nawiązki na rzecz pokrzywdzonego – nie uległo zatarciu do chwili zamknięcia przewodu sądowego w przedmiotowej sprawie. W tej sytuacji należało wskazać, iż J. T. dopuścił się czynu kwalifikowanego z art.
w zw. z art.
Sąd ustalił, iż stopień zawinienia sprawcy tego czynu jest znaczny, gdyż działał on z zamiarem bezpośrednim. J. T. – osoba dojrzała, sprawna intelektualnie i funkcjonująca samodzielnie w życiu codziennym – miał możność rozpoznania bezprawności swojego czynu. Jednak w czasie swego bezprawnego, karalnego i karygodnego działania nie dał on posłuchu obowiązującym normom prawnym, pomimo tego, że w ustalonych przez sąd konkretnych okolicznościach popełnienia obu czynów zachodziła pełna wymagalność zgodnego z prawem zachowania. Oskarżony miał przy tym świadomość, iż znajduje się w stanie nietrzeźwości, jako że świadomie spożywał alkohol. J. T. miał także świadomość swego uprzedniego skazania za czyn polegający na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości. Sąd nie dopatrzył się przy tym żadnych okoliczności umniejszających czy wyłączających zawinienie sprawcy. Zaznaczyć w tym miejscu należy, iż w żadnym stopniu winy oskarżonego nie umniejsza fakt spożywania alkoholu w dacie zdarzenia. Wprawiając się w stan odurzenia alkoholem oskarżony miał bowiem zdolność przewidzenia skutków działania alkoholu na jego organizm oraz powinien przewidzieć własne funkcjonowanie pod jego wpływem. Przypisany oskarżonemu czyn nacechowany jest nadto znacznym stopniem społecznej szkodliwości, a to z uwagi na fakt, iż oskarżony dopuścił się swego czynu działając umyślnie, łamiąc normy regulujące bezpieczeństwo i porządek na drogach, a także okazując wyjątkowe lekceważenie dla porządku prawnego i sprowadzając na innych uczestników ruchu drogowego znaczne niebezpieczeństwo w związku z poruszaniem się po drodze publicznej bez uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi. Na stopień społecznej szkodliwości czynu wpłynął również fakt działania sprawcy w warunkach uprzedniego skazania za czyny z art.
W odniesieniu do czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 1 części wstępnej wyroku, wskazać trzeba, że zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadka G. G.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.