Sygn. akt II C 438/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 czerwca 2015 roku Sąd Okręgowy w Gliwicach II Wydział Cywilny Ośrodek (...) w R. w składzie: Przewodniczący SSO Katarzyna Banko Protokolant Bogumiła Brzezinka po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2015 roku w Rybniku sprawy z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej Centrum w R. przeciwko Skarbowi Państwa - Prezydentowi Miasta R. o zapłatę
(2)prowadzącymi działalność pod nazwą (...) spółka cywilna, umowa została zawarta na czas nieoznaczony od 4 września 2000 r.; - M. K. prowadzącym działalność pod nazwą Firma (...), umowa została zawarta na czas nieoznaczony od 4 września 2000 r.; - D. S. prowadzącym działalność pod nazwą (...) ”DAR PLUS”, umowa została zawarta na czas nieoznaczony od 15 lutego 2007 r.; - K. D. prowadzącą działalność pod nazwą Kwiaciarnia (...), umowa została zawarta na okres od 1 czerwca 2011 r. do 31 maja 2021 r. Najemcy, zgodnie z umowami najmu, są zobowiązani do zapłaty (oprócz opłaty czynszowej) kosztów związanych z eksploatacją, a w szczególności za: zimną wodę, odprowadzanie ścieków, centralne ogrzewanie, wywóz nieczystości, energię elektryczną. Dowód: umowy najmu lokalu użytkowego k. 91-
- Spółdzielnia Mieszkaniowa Centrum, działając poprzez radę nadzorczą, ustalała wysokość stawek opłat eksploatacyjnych oraz na fundusz remontowy poprzez podejmowanie stosownych uchwał. Powódka zawiadamiała podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 4 u.s.m., o zmianie wysokości stawek i jej przyczynach poprzez wywieszanie na budynkach stosownych zawiadomień. Dowód: uchwały rady nadzorczej z 29.12.1999 r. k. 203, z 19.12.2000 r. k. 20, z 11.12.2007 r. k. 28-29, 12.01.2010 r. k. 30-31, 21.09.2010 r. k. 31-32, 15.02.2011 r. k. 33-34, 14.02.2012 r. k. 35-36, 19.02.2013 r. k.37-38; zeznania strony powodowej- M. M. 00:05:02 protokół z dnia 19.05.2015 r. k. 231v. Strona powodowa przynajmniej od 2005 r. zwracała się do Prezydenta Miasta R. o zajęcie stanowiska w sprawie zarządu nieruchomością położoną w R. przy ul. (...) oraz z wnioskiem o partycypację w kosztach wykonanych remontów budynków mieszkalnych usytuowanych w tej nieruchomości. W roku 2012 Spółdzielnia Mieszkaniowa Centrum zwróciła się również do Wojewody (...) o partycypację w kosztach remontu elewacji przedmiotowego budynku mieszkalno-usługowego. Dowód: korespondencja SM Centrum i (...) w/s zajęcia stanowiska k. 215-223, 234-
- Następnie powódka wystawiła w dniu 22 lipca 2013 r. fakturę VAT nr (...) obejmującą opłaty, o których mowa w art. 4 ust 4 u.s.m. za okres od 01.07.2010 r. do 31.06.2013 r. określając termin płatności na 7 dni od dnia odbioru faktury tj. do dnia 29 lipca 2013 r. Pozwany nie zapłacił dochodzonych należności zwracając się jednocześnie o przesunięcie terminu zapłaty do dnia 30 września 2013 r. Prezydent Miasta R. uzasadnił to koniecznością analizy dokumentów oraz potrzebą zwiększenia dotacji celowej od Wojewody (...). Powódka nie wyraziła zgody na przesunięcie terminu płatności i zawezwała w dniu 30 lipca 2013 r. pozwaną do próby ugodowej. Posiedzenie Sądu odbyło się dnia 11 lutego 2014 r. i nie doszło do zawarcia ugody między stronami. Dowód: faktura VAT nr (...) z dnia 22.07.2013 r. k. 24; wezwanie do zapłaty z dnia 15.07.2013 r. k. 25-26; księgowe wyliczenie opłat należnych za okres 01.07.2010-30.06.2013 r. k. 27, k. 204; pismo UM R. z 06.08.2013 r. k. 39, z 05.09.2013 r. k. 42, z 09.01.2014 r. k. 46, z 24.07.2014 r. k. 154; pismo SM Centrum z 14.08.2013 r. k. 40-41, z 09.10.2013 r. k. 43-45, z 14.01.2014 r. k. 47-50, z 26.03.2014 r. k. 149-151, z 28.08.2014 r. k. 152-153; przedsądowe wezwanie do zapłaty z 09.07.2014 r. k. 51; zawezwanie do próby ugodowej z 30.07.2013 r. k. 52; zeznania świadka J. G. 00:17:43 protokół z dnia 24.03.2015 r. k. 206; zeznania świadka A. A. 00:28:02 protokół z dnia 24.03.2015 r. k. 206; zeznania strony powodowej- M. M. 00:05:02 protokół z dnia 19.05.2015 r. k. 231v. Powódka pismem z dnia 26 marca 2014 r. poinformowała pozwanego o zmianie wysokości opłat podając uzasadnienie i kalkulację stawki. Natomiast pismem z dnia 25 lipca 2014 r. pozwany skierował do powódki prośbę o wyszczególnienie, kwotowo lub procentowo, jakie koszty wchodzą w skład opłaty eksploatacyjnej ustalonej w wysokości łącznej 3,21 zł. W odpowiedzi spółdzielnia pismem z dnia 28 sierpnia 2014 r. poinformowała, iż wyszczególnienie wydatków objęte przepisem art. 14 ustawy o własności lokali nie ma zastosowania przy nieruchomości stanowiącej współwłasność spółdzielni wobec czego nie podała szczegółowej informacji w tym zakresie, poza wskazaniem treści przepisu art. 4 ust. 4 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. Dowód: pismo UM R. z 24.07.2014 r. k. 154; pismo SM Centrum z 26.03.2014 r. k. 149-151, z 28.08.2014 r. k. 152-153; faktury za opłatę abonamentową k. 125-140; zawiadomienia o zmianie wysokości opłat wraz z kalkulacją stawki eksploatacyjnej k. 155-159; faktury i potwierdzenia płatności za opłatę eksploatacyjną k. 190-193; zeznania świadka J. G. 00:17:43 protokół z dnia 24.03.2015 r. k. 206; zeznania świadka A. A. 00:28:02 protokół z dnia 24.03.2015 r. k. 206; zeznania świadka J. D. 00:40:35 protokół z dnia 24.03.2015 r. k. 206; zeznania strony powodowej- M. M. 00:05:02 protokół z dnia 19.05.2015 r. k. 231v. Przy ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie Sąd kierował się zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 233 § 1 kpc. Podejmując rozstrzygnięcie Sąd oparł się na dowodach z dokumentów oraz zeznaniach świadka i stron niniejszego postępowania. Przedstawionym dokumentom oraz informacjom w nich zawartym Sąd dał wiarę w całości, bowiem zgodność treści dokumentów z rzeczywistym stanem faktycznym nie została przez strony zakwestionowana w toku procesu. Sąd ustalił powyższy stan faktyczny również na podstawie zeznań stron oraz świadków: J. G., A. A. i J. D.. Zeznania świadków i przesłuchanie stron potwierdziły istotne okoliczności wynikające z dokumentów, zaś w pozostałym zakresie – zeznania te nie miały decydującego wpływu na rozstrzygnięcie, albowiem zgromadzone dowody (głównie z dokumentów) pozwoliły na wyjaśnienie sprawy. Sąd zważył, co następuje: Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 27 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych z dnia 15 grudnia 2000 r. (Dz. U. 2001, Nr 4, poz. 27), który wszedł w życie z dniem 24 kwietnia 2001 r., przewiduje w ust. 1 odpowiednie stosowanie, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, do prawa odrębnej własności lokalu przepisów ustawy o własności lokali z dnia 24 czerwca 1994 r. (Dz. U. Nr 85, poz. 388), jednakże z zastrzeżeniami wynikającymi z ust. 2 i
- W ust. 2 przewidziano, że zarząd nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni jest wykonywany przez spółdzielnię jak zarząd powierzony, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy o własności lokali, choćby właściciele lokali nie byli członkami spółdzielni, z zastrzeżeniem art. 24 1 i art. 26 oraz że przepisów ustawy o własności lokali o zarządzie nieruchomością wspólną nie stosuje się, z zastrzeżeniem art. 18 ust. 1 oraz art. 29 ust. 1 i 1a, które stosuje się odpowiednio. Z ust. 3 omawianego przepisu wynika zaś, że przepisów ustawy o własności lokali o wspólnocie mieszkaniowej i zebraniu właścicieli nie stosuje się, z zastrzeżeniem art. 24 1 oraz art.
- Z powyższych regulacji wynika jednoznacznie, że jeżeli nieruchomość stanowi współwłasność spółdzielni mieszkaniowej, to choćby pozostali współwłaściciele, a więc właściciele wyodrębnionych lokali nie byli członkami spółdzielni, to zarząd nieruchomością wspólną sprawuje spółdzielnia z mocy prawa i nie stosuje się przepisów ustawy o własności lokali o zarządzie nieruchomością wspólną ani o zebraniu właścicieli. Możliwe jest jedynie, zgodnie z art. 24 1 u.s.m., podjęcie przez większość właścicieli w budynku uchwały o poddaniu kwestii zarządu nieruchomością wspólną przepisom ustawy o własności lokali. Jeżeli taka uchwała nie została podjęta, zarząd sprawuje spółdzielnia według zasad art. 27 aż do chwili, gdy w budynku zostanie wyodrębniona własność wszystkich lokali, co skutkuje z mocy prawa stosowaniem przepisów ustawy o własności lokali, w tym o wspólnocie mieszkaniowej i zarządzie (vide uchwała Sądu Najwyższego z dnia 09.02.2012 r., III CZP 89/11). W niniejszej sprawie aktem notarialnym Rep. A nr (...) z dnia 29 czerwca 2000 r., (...) S. A. w R. zawarła ze Skarbem Państwa- reprezentowanym przez Prezydenta Miasta R. umowę przeniesienia własności nieruchomości. Przeniesienie dotyczyło odrębnej własności nieruchomości lokalowych wraz ze związanymi z własnością tych nieruchomości udziałami w prawie wieczystego użytkowania gruntu o pow. 2.214 m 2 oraz udziałami w częściach wspólnych budynku. Skarb Państwa posiada udział wynoszący łącznie 1.650/10.000 części w nieruchomości wspólnej, zaś powódka udział w wysokości 3.883/10.
- Pozostałe udziały wynoszące 4.467/10.000 posiadają pozostali współwłaściciele nieruchomości. Z powyższego wynika jednoznacznie, że na gruncie przepisu art. 27 ust. 2 u.s.m. zarząd przedmiotowymi nieruchomościami wspólnymi, z mocy ustawy, jest wykonywany przez Spółdzielnię Mieszkaniową Centrum. Na uwagę zasługuje tutaj fakt, że już w 2005 r. powódka kierowała pisma do pozwanego o zajęcie stanowiska w sprawie zarządu nieruchomością położoną w R. przy ul. (...), jednak pozwany nie uregulował wówczas tej kwestii ani nie zawarł, pomimo wniosku powódki, umowy w formie aktu notarialnego określającego sposób zarządu nieruchomością wspólną. Sąd Okręgowy wobec tego nie podzielił zarzutu pozwanego, że odrębna własność lokali użytkowych została ustanowiona na podstawie art. 7 ustawy o własności lokali i w związku z tym należy stosować do niniejszej spawy regulacje przewidziane w tej ustawie. Chybiony był też zarzut pozwanego przedawnienia roszczeń zgłoszonych w pozwie. Istota roszczeń majątkowych wyraża się m.in. w tym, że ulegają one przedawnieniu (art. 117 kc), co oznacza, że ten przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia (art. 117 § 2 kc). Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia, dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynosi 3 lata (art. 118 kc). Bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne (art. 120 § 1 zd. 1 kc). Zgodnie zaś art. 123 § 1 kc bieg przedawnienia przerywa się przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powoływanym do rozpoznawania lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju, przedsięwziętą bezpośrednio w celu m.in. zaspokojenia roszczenia. Istotne w niniejszej sprawie jest to, że powódka wniosła do Sądu Rejonowego w Rybniku dnia 30 lipca 2013 r. zawezwanie do próby ugodowej. Zatem bieg terminu przedawnienia biegł na nowo od dnia 11 lutego 2014 r., bowiem w tym dniu odbyło się posiedzenie Sądu, w trakcie którego nie doszło do zawarcia ugody między stronami. Co prawda okresem początkowy roszczenia, wynikającym z faktury VAT nr (...), są należności od dnia 01 lipca 2010 r., zaś wezwanie do próby ugodowej nadano w polskiej placówce operatora pocztowego dnia 30 lipca 2013 r. i w tym zakresie teoretycznie doszło do przedawnienia roszczenia (okres od 01.07.2013 r. do 29.07.2013 r.). Jednakże w praktyce fakt ten nie ma istotnego znaczenia w niniejszej sprawie, bowiem powództwo zostało oddalone z innej przyczyny. Sąd Okręgowy nie podzielił także stanowiska powódki, że ustalenie zasadności zmienionej wysokości opłat winno być rozpatrywane w odrębnym postępowaniu wytoczonym przez pozwanego, ewentualnie w niniejszym postępowaniu jako powództwo wzajemne. Przepisy art. 4 u.s.m. ustalają wzajemne relacje majątkowe w zakresie pokrywania kosztów związanych z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości, między spółdzielnią mieszkaniową a jej członkami, którym przysługują spółdzielcze własnościowe prawa do lokali albo innymi osobami posiadającym prawo odrębnej własności lokalu w budynku podlegającym zarządowi spółdzielczemu na podstawie tej ustawy. Przepis ten wprowadza w ust. 8 możliwość kwestionowania przez członków spółdzielni oraz właścicieli lokali bezpośrednio na drodze sądowej zasadności zmiany wysokości opłat eksploatacyjnych. W rezultacie art. 4 ust. 8 u.s.m. zawiera trzy istotne, częściowo od siebie niezależne unormowania. Po pierwsze, przesądza, że zmianę wysokości opłat można kwestionować bezpośrednio na drodze sądowej, niezależnie czy kwestionującym jest członek spółdzielni czy właściciel lokalu niebędący członkiem, co w praktyce oznacza, że nie wiążą w tym zakresie ewentualne uchwały organów spółdzielni. Po drugie, w razie wystąpienia na drogę sądową osoby kwestionujące wysokość zmiany ponoszą opłaty w dotychczasowej wysokości. Po trzecie, ciężar udowodnienia zasadności zmiany wysokości opłat spoczywa na spółdzielni. Na uwagę zasługuje to, że omawiany przepis nie rozstrzyga, w jakim terminie osoba uprawniona może zakwestionować zmianę opłaty. Ustawodawca nie wprowadził bowiem terminu na dochodzenie tego typu roszczeń. Zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem oraz poglądami doktryny uprawnienie wynikające z omawianego uregulowania można realizować zarówno w drodze zarzutu w procesie wytoczonym przez spółdzielnię o zasądzenie należności z tego tytułu, jak i w procesie wytoczonym spółdzielni przez uprawnionego o ustalenie, że określone zobowiązanie z tego tytułu nie istnieje, albo o zasądzenie zwrotu uiszczonej już należności. Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że jakkolwiek przepis art. 4 ust. 8 u.s.m. wprost odnosi się tylko do kwestionowania zasadności zmiany wysokości opłat, jednak niewątpliwie członek ma również prawo kwestionowania bezpośrednio na drodze sądowej ustalenia przez spółdzielnię jego zobowiązania z tytułu opłat. Podobnie jak przed wejściem w życie wskazanego przepisu, uprawnienie to nie jest uzależnione od uprzedniego uzyskania wyroku uchylającego uchwałę rady nadzorczej określającą zmianę wysokości opłat lub ustalającą ich wysokość, a można je realizować zarówno w drodze zarzutu w procesie wytoczonym przez spółdzielnię o zasądzenie należności z tego tytułu, jak i w procesie wytoczonym spółdzielni przez uprawnionego o zasądzenie zwrotu już uiszczonej należności albo w drodze powództwa o ustalenie, że określone zobowiązanie z tego tytułu nie istnieje, przy zachowaniu pozostałych wymogów art. 189 kpc (vide wyrok z dnia 8 czerwca 2006 r., II CSK 37/06; uchwała SN z dnia 2 lutego 2007 r., III CZP 141/06; wyrok SN z dnia 15 lutego 2007 r., II CSK 439/06; wyrok SN z dnia 17 listopada 2004 r., IV CK 215/04). Wobec powyższego Sąd uznał, że pozwany skutecznie zakwestionował zasadność zmian wysokości opłat za eksploatację podstawową i fundusz remontowy. Sąd Okręgowy uwzględnił natomiast zarzut pozwanego, że Spółdzielnia Mieszkaniowa Centrum działała z naruszeniem przepisów ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, a w szczególności z treścią art. 4 ust. 7 poprzez brak informowania właściciela lokali użytkowych o wysokości opłat eksploatacyjnych, wysokości opłat na fundusz remontowy oraz ich zmianach. Zgodnie z art. 4 ust. 4 u.s.m. właściciele lokali niebędący członkami spółdzielni są obowiązani uczestniczyć w pokrywaniu kosztów związanych z eksploatacją i utrzymaniem ich lokali, eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości wspólnych. Są oni również obowiązani uczestniczyć w wydatkach związanych z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości stanowiących mienie spółdzielni, które są przeznaczone do wspólnego korzystania przez osoby zamieszkujące w określonych budynkach lub osiedlu. Obowiązki te wykonują przez uiszczanie opłat na takich samych zasadach, jak członkowie spółdzielni, z zastrzeżeniem art.
- Dalej, zgodnie z ust. 6 4 spółdzielnia jest obowiązana, na żądanie członka spółdzielni, właściciela lokalu niebędącego członkiem spółdzielni lub osoby niebędącej członkiem spółdzielni, której przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, przedstawić kalkulację wysokości opłat. Zaś ust. 7 stanowi, że o zmianie wysokości opłat spółdzielnia jest obowiązana zawiadomić osoby, o których mowa w ust. 1-2 i 4, co najmniej na 3 miesiące naprzód na koniec miesiąca kalendarzowego. Zmiana wysokości opłat wymaga uzasadnienia na piśmie. Spółdzielnia Mieszkaniowa Centrum, działając poprzez radę nadzorczą, ustalała wysokość stawek opłat eksploatacyjnych oraz na fundusz remontowy poprzez podejmowanie stosownych uchwał. Jednakże podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 4 u.s.m., zawiadamiała o zmianie wysokości stawek i jej przyczynach poprzez wywieszanie na budynkach stosownych zawiadomień. Zdaniem Sądu powódka nie uczyniła zadość wymaganiom ustawy poprzez brak należytego poinformowania właściciela lokalów użytkowych o wysokości opłat eksploatacyjnych, wysokości opłat na fundusz remontowy oraz ich zmianach. Wnioskując bowiem poprzez argumentację a maori ad minus, a więc z uzasadnienia silniejszego na słabsze, należy uznać, że skoro przepisy ustawy nakazują czynić coś więcej, to tym bardziej nakazują czynić to w mniejszym zakresie lub stopniu. Oznacza to, że jeśli ustawa o spółdzielniach mieszkaniowych w art. 4 ust. 7 wymaga, aby zmiana wysokości opłat była uzasadniana na piśmie, to tym bardziej wymaga żeby zawiadomienia o zmianie wysokości opłat były przez spółdzielnie również dokonywane pisemnie. W trakcie zeznań strona powodowa podniosła dodatkowo, że pozwany nie interesował się zmianą stawek, zaś spółdzielnia przynajmniej od 2005 r. zwracała się do Prezydenta Miasta R. o zajęcie stanowiska w sprawie zarządu nieruchomością położoną w R. przy ul. (...) oraz z wnioskiem o partycypację w kosztach wykonanych remontów budynków usytuowanych w tej nieruchomości. Zarzut ten jednak nie może zostać uwzględniony z kilku przyczyn. Po pierwsze, zgodnie z art. 4 ust. 7 u.s.m. to spółdzielnia jest obowiązana zawiadomić o zmianie wysokości opłat. Po drugie, zgodnie z art. 4 ust. 8 u.s.m. na spółdzielni spoczywa ciężar udowodnienia zasadności zmiany wysokości opłat. Po trzecie zaś nie można uwzględnić, że pisma kierowane przez powódkę od roku 2005 r. spełniały przesłanki wymagane ustawowo co do informowania o wysokości opłat, gdyż w swej treści zawierają tylko wnioski o zajęcie stanowiska w sprawie zarządu przedmiotową nieruchomością, zawarciem umowy w formie aktu notarialnego określającego sposób zarządu nieruchomością wspólną oraz partycypacją w kosztach remontu elewacji budynku. Pisma te bowiem nie określały ani stawek wysokości opłat, ani kalkulacji ich ustalenia, ani tym bardziej uzasadnienia. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że powódka nie przesyłała do pozwanego (czy też podmiotu mu podległego w zakresie zarządu nieruchomością wspólną dot. lokali użytkowych- Zarządu (...) w R.) wymaganych informacji, w tym informacji o podjętych uchwałach dotyczących zmiany wysokości stawki. Nie występowała też wcześniej z żądaniem zapłaty za podstawowe opłaty eksploatacyjne i fundusz remontowy. Nie można uznać, aby pisma wzywające do rozmów na temat zasad zarządu nieruchomością wspólną czyniły zadość wymaganiom ustawowym w tym zakresie. Dopiero pismem z dnia 15 lipca 2013 r. wezwała pozwanego do uiszczenia kwoty 123.320,66 zł za okres od 01.07.2010 r. do 31.06.2013 r. określając termin płatności na 7 dni od dnia odbioru faktury. Na uwagę zasługuje fakt, że dopiero wówczas spółdzielnia po raz pierwszy poinformowała pozwanego o konieczności płatności za opłaty eksploatacyjne i fundusz remontowy, załączając co prawda do pisma dotychczasowe uchwały rady nadzorczej i księgowe wyliczenie opłat należnych, jednak w dalszym ciągu nie przedstawiła uzasadnienia zmian wysokości poszczególnych opłat. Ponadto pozwany zwracał się do powódki o wyszczególnienie jakie koszty wchodzą w skład opłaty eksploatacyjnej. Powódka jeszcze pismem z dnia 28 września 2014 r. podnosiła, że nie ma obowiązku podania szczegółowej informacji w tym zakresie, odwołując się do przepisów art. 4 ust. 4 u.s.m. Sąd nie podziela tego stanowiska powódki. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 6 4 spółdzielnia jest obowiązana, na żądanie członka spółdzielni, właściciela lokalu niebędącego członkiem spółdzielni lub osoby niebędącej członkiem spółdzielni, której przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, przedstawić kalkulację wysokości opłat. Ponadto uprawniony może wystąpić do sądu o nakazanie przedstawienia takiej kalkulacji. Sama zaś kalkulacja powinna zawierać wskazanie sposobu obliczenia składników opłat, a także być rzeczowa, zrozumiała i wyczerpująca. W razie sporu ciężar przytoczenia i wykazania okoliczności uzasadniających wysokość opłat spoczywa na spółdzielni (vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 03.10.2014 r., V CNP 66/13). Mając powyższe wywody na względzie, zdaniem Sądu Okręgowego żądanie powódki zgłoszone w niniejszej sprawie jest bezpodstawne i nieudowodnione, zarówno co do zasady, jak i co do wysokości, i z tego powodu podlegało oddaleniu. O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 kpc. Sąd zasądził od powódki na rzecz Skarbu Państwa- Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 3.600 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego zgodnie z art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa w zw. z art. 99 kpc oraz § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. R., dnia 22 czerwca 2015r. SSO Katarzyna Banko