kpc, w sprawie o świadczenie z ubezpieczeń społecznych, do którego prawo jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji, a podstawę do wydania decyzji stanowi orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych lub orzeczenie komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i odwołanie od decyzji opiera się wyłącznie na zarzutach dotyczących tego orzeczenia, sąd nie orzeka co do istoty sprawy na podstawie nowych okoliczności dotyczących stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji, które powstały po dniu złożenia odwołania od tej decyzji. W tym przypadku sąd uchyla decyzję, przekazuje sprawę do rozpoznania organowi rentowemu i umarza postępowanie. Jak wskazuje się w orzecznictwie (wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie III AUa 1141/13) "nowe okoliczności" w rozumieniu art.
kpc, to dla przykładu, schorzenia istniejące przed wydaniem decyzji, lecz wykazane przez ubezpieczonego dopiero po wniesieniu odwołania do sądu albo ujawnione na podstawie badań lekarskich w trakcie postępowania sądowego i których nie oceniał ani lekarz orzecznik, ani komisja lekarska organu rentowego. Ponadto, jak wskazał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 września 2014 r., I UK 181/14, postępowanie w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych ma charakter kontrolny, służy badaniu prawidłowości decyzji organu rentowego i nie może polegać na zastępowaniu tego organu w wydawaniu decyzji ustalających świadczenie z ubezpieczeń społecznych. Postępowanie dowodowe przed sądem jest postępowaniem sprawdzającym, weryfikującym ustalenia dokonane przez organ rentowy. Z tego powodu sąd co do zasady nie może we własnym zakresie ustalać prawa do świadczenia, a ujawniona w trakcie postępowania sądowego zmiana stanu zdrowia ubezpieczonego jako przesłanka niezdolności do pracy warunkująca prawo do renty, nie może prowadzić do uznania kontrolowanej decyzji za wadliwą i do jej zmiany. W postępowaniu odwoławczym od decyzji odmawiającej prawa do świadczenia sąd ubezpieczeń społecznych ocenia legalność decyzji według stanu rzeczy istniejącego w chwili jej wydania. W niniejszej sprawie zaistniała nowa okoliczność dotycząca stanu zdrowia P. B.. Na etapie postepowania przed organem rentowym ubezpieczony zgłaszał dolegliwości bólowe kolana prawego i złożył usg kolana prawego z lipca 2013 r., w którym uwidoczniono zwapnienia z przyczepie proksymalnym (...), poza tym nie stwierdzono innych odchyleń od normy: więzadła i inne struktury w normie (k. 7, 11 akt lekarskich organu rentowego). Po wniesieniu odwołania od zaskarżonej decyzji ubezpieczony był hospitalizowany od 25-30 czerwca 2014 r. i w dniu 26 czerwca 2014 r. wykonano u niego zabieg artroskopowy prawego stawu kolanowego, podczas tego zabiegu stwierdzono uszkodzenie rogu tylnego łąkotki przyśrodkowej i uszkodzenie więzadła krzyżowego przedniego kolana prawego. Po tym zabiegu nasiliły się dolegliwości bólowe prawego stawu kolanowego, utrzymuje się niewydolność statyczna i dynamiczna prawej kończyny dolnej, ubezpieczony porusza się przy pomocy kuli łokciowej. Stan zdrowia ubezpieczonego pogorszył się zatem od dnia wykonania zabiegu w dniu 26 czerwca 2014 r. co skutkowało uznaniem ubezpieczonego od wskazanej daty za częściowo niezdolnego do pracy. Zamiana okoliczności dotycząca stanu zdrowia ubezpieczonego, która nastąpiła po przebytym zabiegu operacyjnym prawego stawu kolanowego nie była oceniana przez Lekarza Orzecznika ani Komisję Lekarską ZUS. Tym samym organ rentowy nie mógł merytorycznie odnieść się, poprzez wydanie decyzji, do zaistniałych nowych okoliczności dotyczących stanu zdrowia ubezpieczonego. Powyższe okoliczności uzasadniają zastosowanie art.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art.
kpc orzekł jak w postanowieniu.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.