prawa spółdzielczego. Przepis ten w § 1 stanowi, że zmiana statutu spółdzielni wymaga uchwały walnego zgromadzenia podjętej większością 2/3 głosów. Natomiast w myśl art.
prawa spółdzielczego zmiana statutu nie wywołuje skutków prawnych przed jej wpisaniem do Krajowego Rejestru Sądowego. Art. 35 § 4 prawa spółdzielczego przewiduje, że przy obliczaniu wymaganej większości głosów dla podjęcia uchwały przez organ spółdzielni uwzględnia się tylko głosy oddane za i przeciw uchwale, przy czym przepis ten nie ma charakteru bezwzględnie obowiązującego, albowiem pozostawia możliwość odrębnego ustalenia procedury głosowania nad projektami uchwał w drodze stosownych regulacji statutowych. Obowiązujący w pozwanej Spółdzielni statut powielił w § 20 ust. 4 przywołaną regulację ustawową. Oznacza to, że dla oceny skuteczności podjęcia uchwały przez organy strony pozwanej bierze się jedynie pod uwagę głosy popierające daną uchwałę bądź sprzeciwiające się jej podjęciu. Nie są uwzględniane natomiast przejawy opozycji biernej w postaci wstrzymania się od głosu. Bez znaczenia zatem dla rozstrzygnięcia głosowania nad uchwałą pozostaje okoliczność ewentualnego opuszczenia miejsca obrad przez członków spółdzielni we wcześniejszych etapach walnego zgromadzenia uczestniczących, niezależnie czy nieobecność ta ma charakter trwały (do końca walnego zgromadzenia), czy jedynie okresowy (np. jedynie na czas danego głosowania). Wyjątek od przywołanych reguł podejmowania uchwał przez walne zgromadzenie strony pozwanej przewiduje § 25 ust. 4 statutu. Podjęcie uchwał w przedmiocie zbycia nieruchomości, zbycia zakładu lub innej wyodrębnionej jednostki organizacyjnej, likwidacji Spółdzielni, przeznaczenia majątku pozostałego po zaspokojeniu zobowiązań likwidowanej Spółdzielni, odwołanie członka rady nadzorczej, odwołania członka zarządu w związku z nieudzieleniem mu absolutorium wymaga uzyskania kwalifikowanej większości ¾ głosów przy frekwencji uprawnionych do głosowania członków Spółdzielni wynoszącej przynajmniej 20 %. Jak wynika z treści zeznań słuchanych w sprawie świadków właśnie z uwagi na brak wymaganego kworum odstąpiono od głosowania nad uchwałą w przedmiocie odwołania członków Rady Nadzorczej spółdzielni. Mając więc na uwadze przywołane wyżej ustawowe i statutowe zasady podejmowania uchwał przez Walne Zgromadzenie pozwanej spółdzielni mieszkaniowej Sąd uznał, że prawidłowo komisja skrutacyjna w sprawie uchwał dotyczących zmian w statucie przeliczyła jedynie głosy oddane za i przeciw uchwałom. Stosunek głosów popierających do głosów sprzeciwu wynosił w przypadku uchwały nr (...) – 71 do 20, a w zakresie uchwały nr (...) – 79 do 4. Obie zaskarżone uchwały uzyskały zatem wymaganą przez art.
prawa spółdzielczego większość 2/3 głosów i w ocenie Sądu zostały podjęte zgodnie z obowiązującymi przepisami. Słusznie natomiast kwestionował powód poprawność § 2 każdej z zaskarżonych uchwał. Regulacje te stanowiły, iż każda z uchwał wchodziła w życie z dniem podjęcia, co stoi w oczywistej sprzeczności z treścią przywołanego już art.
prawa spółdzielczego, który uzależnia skuteczność zmian statutu spółdzielni (w tym spółdzielni mieszkaniowej) od dokonania wpisu dokonanych modyfikacji w Krajowym Rejestrze Sądowym. Dlatego też zawarte w § 2 uchwał walnego zgromadzenia pozwanej Spółdzielni nr (...)/(...) i (...) podjętych w dniu 26 czerwca 2015 r. zapisy należało uznać za nieważne. Żądanie ewentualne pozwu powód argumentował poprzez wskazanie, iż modyfikacja statutu spółdzielni mieszkaniowej dokonana w sposób niezgodny z prawem godzi w interesy jej członków. Skoro, jak ustalono wyżej, zaskarżone uchwały podjęte zostały w zgodzie z przepisami prawa oraz stwierdzona została nieważność zawartych w ich treściach niedozwolonych regulacji, Sąd nie znalazł podstaw do przychylenia się do tak uzasadnionego żądania ewentualnego. Mając powyższe na względzie orzeczono, jak w pkt I – III sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach zawarte w pkt IV wyroku wydano na podstawie art. 100 zd. 2 k.p.c. w zw. z § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (…) (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 490 z późn. zm.). Zgodnie z art. 100 zd. 2 k.p.c. Sąd może włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko w nieznacznej części swojego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu. Podstawowym zarzutem powoda był zarzut nieważności podjętych uchwał z uwagi oddanie zbyt małej ilości głosów na każdą z nich. Z tą tez okolicznością wiązało się żądanie ewentualne pozwu, że zaskarżone uchwały nie istnieją. To stanowisko powoda okazało się błędne. Uwzględnienie pozwu dotyczyło jedynie kwestii marginalnej w tym znaczeniu, że zapis § 2 każdej uchwał był sprzeczny z bezwzględnie obowiązującymi przepisami prawa regulującymi zasady wykonalności podejmowanych uchwał i nawet zawarcie w uchwałach zapisu, że uchwala wchodzi w życie z dniem podjęcia nie mógł stanowić podstawy obejścia obowiązku zgłoszenia zmian w statucie do Krajowego rejestru Sądowego. Z tych względów Sąd uznał, że strona pozwana ulegał jedynie w nieznacznej części swojego stanowiska i obciążył powoda obowiązkiem zwrotu w całości kosztów procesu, na które złożyły się koszty zastępstwa procesowego w łącznej kwocie 360 zł (2 x 180 zł). Połączenie spraw do wspólnego rozpoznania nie powoduje, że tracą one samodzielny byt.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.