Sygn. akt II K 151/16 (PR 1 Ds 420.2016) WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Wrocław, dnia 08 czerwca 2016 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia–Śródmieścia we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie: Prz
§1k.k.
penalizuje prowadzenie pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym przez osobę, która znajduje się w stanie nietrzeźwości. Zgodnie z art. 115§16 k.k. stan nietrzeźwości zachodzi wtedy, gdy zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Prowadzeniem pojazdu w rozumieniu powyższej normy sankcjonowanej jest wprawienie go w ruch, tj. władanie mocą silnika w sposób umożliwiający nadanie temu pojazdowi ruchu i kierunku. Przestępstwo to, dla możliwości przypisania sprawcy odpowiedzialności za nie, musi być popełnione umyślnie. W realiach niniejszej sprawy, oskarżony, jak sam przyznał, spożywał alkohol, a następnie wsiadł do samochodu, uruchomił go i w dalszej kolejności nim kierował. Celem A. D.
(1), co zostało przez niego podkreślone, było tylko przeparkowanie pojazdu. W tym miejscu należy podnieść, że określona motywacja sprawcy nie może być czynnikiem zwalniającym go od odpowiedzialności za popełnione przestępstwo, jedynie może wpłynąć na określony wymiar kary. Dla przyjęcia sprawstwa A. D.
(1)w zakresie zarzucanego mu czynu wystarczającym było już ustalenie, że oskarżony pod wpływem alkoholu prowadził samochód, chociażby przejechał nim tylko kilka metrów. Jak jednak wynika z niebudzących wątpliwości okoliczności stanu faktycznego, oskarżony, w stanie nietrzeźwości z wynikiem w I badaniu - 0,90 mg/dm3 kierował pojazdem przez dłuższy odcinek drogi, tj. co najmniej 300-500 metrów, jak opisał to zeznający jako świadek funkcjonariusz policji. Powyższe tym bardziej wskazuje na winę i sprawstwo oskarżonego w zakresie czynu z art.
§1k.k.
Sąd wymierzył oskarżonemu w oparciu o dyspozycję art.
§1k.k., karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Sąd miał na względzie dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 i 55 k.k. W ocenie Sądu, popełniony przez oskarżonego czyn charakteryzował się znacznym stopniem społecznej szkodliwości – oskarżony wsiadł bowiem za kierownicę samochodu tuż po spożywaniu alkoholu, jednocześnie jadąc środkiem jezdni i stwarzając tym samym niebezpieczeństwo dla innych uczestników ruchu. Należy również podkreślić, że oskarżony kierował pojazdem w centrum miasta, na jednej z głównych jego ulic, co tym bardziej stwarzało ryzyko spowodowania wypadku z udziałem samochodu. Jak wynika z przeprowadzonego badania, A. D.
(1)o godzinie 23.30, tj. w około pół godziny po zaistnieniu inkryminowanego zachowania, miał wynik 0.90 mg/dm3alkoholu w wydychanym powietrzu – wskazujący już na znaczny poziom alkoholu u oskarżonego, co oznacza, że w trakcie popełniania przestępstwa mógł on być jeszcze większy. Powyższą okoliczność, Sąd potraktował na niekorzyść oskarżonego. Sąd jednocześnie miał na względzie wcześniejszą karalność oskarżonego, który to czynnik również wskazywał na konieczność wymierzenia oskarżonemu kary w jej surowszym wymiarze i postaci. Sąd miał również na uwadze sytuację życiową oskarżonego, w szczególności to, że na jego utrzymaniu pozostaje czwórka dzieci. Jednocześnie, jak wynika z akt sprawy, oskarżony pozostaje w związku małżeńskim, zaś troje dzieci oskarżonego jest w wieku dorosłym, umożliwiającym im podjęcie zatrudnienia. Tym samym nie zachodzi obawa, że nieobecność oskarżonego przyczyni się do pogorszenia ich sytuacji bytowej. W ocenie Sądu okoliczności popełnionego czynu przez oskarżonego, a także jego wcześniejsza karalność były czynnikami decydującymi dla potrzeby wymierzenia A. D.
(1)odpowiednio surowej kary w wysokości 6 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 42§2 k.k. Sąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 4 lat, biorąc pod uwagę wysokie stężenie alkoholu we krwi. Okoliczności popełnionego czynu spowodowały orzeczenie przez Sąd wymiaru tego środka w podanej wysokości. Na podstawie art. 63§1 k.k., na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności Sąd zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania w dniach od 6 października 2015 roku godz. 23.30 do 07 października godz. 01:00, przyjmując jeden dzień pozbawienia wolności za równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności. Na podstawie art. 624§1 k.p.k. zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, w tym opłaty, zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa.