Sygn. akt II Ka 90/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 6 maja 2016 r. Sąd Okręgowy w Koninie Wydział II Karny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Waldemar Cytrowski Protokolant: st.

§ 1i 4 kk w zw.

z art. 64§1 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego w Kole z 14.01.2016 r. sygn. akt II K 665/15

1. Utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy.
2. Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym opłatę w kwocie 180 zł.
3. Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata A. R. kwotę 516,60 zł z tytułu nieopłaconej obrony udzielonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym. Waldemar Cytrowski UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 14 stycznia 2016 r. Sąd Rejonowy w Kole w sprawie o sygn. akt II K 665/15 oskarżonego J. T. uznał za winnego tego, że 16 sierpnia 2015 r. w B. gm. G. w woj. (...) prowadził pojazd mechaniczny w ruchu lądowym – kierował samochodem osobowym m-ki M. (...) o nr rej. (...) będąc w stanie nietrzeźwości 1,11 mg/dm 3 oraz w okresie obowiązywania łącznego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczonego wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Kole z dnia 25.10.2013 r. sygn. akt II K 781/13, a nadto będąc uprzednio skazanym za przestępstwa z art. 178 § 1 k.k. oraz z art. 178 § 1 i § 4 k.k., przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu kary łącznej 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwa podobne, którą odbywał w okresie od 25.11.2013r. do 16.07.2014r., to jest popełnienia przestępstwa z art. 178 § 1 i § 4 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art.

§ 4k.k.

skazał go na karę 1 roku pozbawienia wolności. Na podstawie art. 42 § 3 k.k. orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio. Na podstawie art. 43a § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 10.000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej. Apelację wniosła obrońca oskarżonego, która zarzuciła obrazę prawa materialnego, tj. art. 178 k.k. poprzez jego wadliwe zastosowanie i przyjcie błędnej kwalifikacji prawnej prawidłowo ustalonego czynu oraz wymierzenie kary na podstawie błędnego przepisu. Apelacja nie jest zasadna. Apelująca nie kwestionowała, iż Sąd „prawidłowo ustalił czyn przypisany oskarżonemu ”, a zatem przyznała, iż opis przypisanego oskarżonemu przestępstwa zawierał wszystkie znamiona przestępstwa z art.

§1i 4 kk.

Sąd I instancji zarówno w wersie 8 jak i 12 punktu 1. wyroku po art. 178 nie wpisał litery „a”. Z treści natomiast przypisanego oskarżonemu przestępstwa, którego opis w sposób oczywisty wskazuje na wystąpienie wszystkich znamion przestępstwa z art.

§1

i 4 kk oraz z podstawy wymiaru kary przypisanego przestępstwa - art.

§ 4k.k.

wprost jednak wynika, iż nie wpisanie litery „a” w ww. wersach stanowi oczywiste omyłki pisarskie. O oczywistości tych omyłek dodatkowo świadczy charakter prawny przepisu z art. 178§1 kk, który stanowi nadzwyczajne zaostrzenie kar wobec sprawców wskazanych w jego treści przestępstw oraz wprost treść tego przepisu i jego zawartość – brak § 4 . Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw do zakwalifikowania zachowania oskarżonego jako przestępstwa z art. 244 kk. Niewspółmierność kary jest pojęciem ocennym i z powodu niedookreśloności kryteriów „ współmierności” występuje często. Zmiana więc w zakresie wymiaru kary jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy jest on tak rażąco błędny, że nie może zostać utrzymany, a więc kiedy kara w powszechnym odczuciu jest karą niesprawiedliwą. Dlatego, aby orzekane kary były odbierane jako sprawiedliwe sąd powinien kierować się wskazaniami zawartymi w art. 53 kk, a w szczególności w § 2 tego przepisu. Takimi też wskazaniami kierował się Sąd I instancji skazując oskarżonego na karę 1 roku bezwzględnego pozbawienia wolności. Oskarżony jechał bowiem w stanie znacznej nietrzeźwości, a przestępstwo popełnił w warunkach recydywy specjalnej podstawowej. Z treści art. 69§4 kk wynika nadto, iż wobec sprawcy przestępstwa z art.

§4

kk sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary jedynie w szczególnie uzasadnionych wypadkach. Oczywistym natomiast jest, iż wobec oskarżonego taki wypadek nie zaistniał. O kosztach sadowych Sąd orzekł na podst. art. 636§1 kpk i art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych. SSO Waldemar Cytrowski