treści art. 7 ust. 1 Pakietu w przypadku wypowiedzenia przez pracodawcę umowy o pracę w okresie gwarancji zatrudnienia z pracownikiem objętym postanowieniami niniejszego pakietu, tak w przypadku zwolnień indywidualnych jak i grupowych, z przyczyn niedotyczących pracownika oraz w przypadku rozwiązania umowy o pracę z innych przyczyn jeśli wskutek odwołania pracownika do sądu pracy zapadł prawomocny wyrok zasądzający odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę z tych innych przyczyn, pracodawca zobowiązuje się do wypłacenia odszkodowania w dniu rozwiązania umowy o pracę każdemu pracownikowi któremu wypowie umowę o pracę. Dotyczy to również tzw. wypowiedzenia zmieniającego warunki pracy i/lub płacy określonego w art. 42 k.p. z przyczyn niedotyczących pracownika, chyba że zaproponowane pracownikowi nowe warunki pracy i/lub płacy są równorzędne do dotychczasowych oraz uwzględniają wykształcenie pracownika, jego kwalifikacje, ustawowe uprawnienia do wykonywania zawodu i umiejętności niezbędne do wykonywania pracy na nowym stanowisku. W takim przypadku odszkodowanie pracownikowi nie przysługuje. Powyższe nie koliduje z zapisami art. (...) PGP.
ust. 2 pkt d z zastrzeżeniem ust. 5 odszkodowanie o którym mowa w ust. 1 wynosić będzie 24 – krotność miesięcznego wynagrodzenia pracownika, jeżeli jego staż pracy wynosi łącznie 30 lat lub więcej. Powódka w dacie wypowiedzenia miała ponad 30 letni staż pracy.
1 załącznika nr(...)do Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy Dla Pracowników (...) S.A. w przypadku wypowiedzenia przez pracodawcę umowy o pracę w okresie gwarancji zatrudnienia z pracownikiem objętym postanowieniami niniejszego pakietu, tak w przypadku zwolnień indywidualnych jak i grupowych, z przyczyn niedotyczących pracownika oraz w przypadku rozwiązania umowy o pracę z innych przyczyn, jeśli wskutek odwołania pracownika do sądu pracy zapadł prawomocny wyrok zasądzający odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę z tych innych przyczyn pracodawca zobowiązuje się do wypłacenia odszkodowania w dniu rozwiązania umowy o pracę każdemu pracownikowi któremu wypowie umowę o pracę. Dotyczy to również tzw. wypowiedzenia zmieniającego warunki pracy i/lub płacy określonego w art. 42 k.p. z przyczyn nie dotyczących pracownika chyba, że zaproponowane pracownikowi nowe warunki pracy i/lub płacy są równorzędne do dotychczasowych oraz uwzględniają wykształcenie pracownika, jego kwalifikacje, ustawowe uprawnienia do wykonywania zawodu i umiejętności niezbędne do wykonywania pracy na nowym stanowisku. W takim przypadku odszkodowanie pracownikowi nie przysługuje. Powyższe nie koliduje z zapisami art. 771 ZUZP. Stosownie zaś do ust. 2 pkt c § 2 z zastrzeżeniem ust. 5 wysokość odszkodowania o którym mowa w ust. 1 wynosić będzie w przypadku rozwiązania umowy o pracę w ciągu czwartego roku obowiązywania Okresu Gwarancji Zatrudnienia 24 – krotność miesięcznego wynagrodzenia pracownika jeżeli jego staż pracy wynosi łącznie 30 lat lub więcej. Sąd Okręgowy zważył, że poza sporem był staż pracy powódki, sposób rozwiązania umowy, przyczyna wypowiedzenia zmieniającego, treść Układu Zbiorowego Pracy i Pakietu Gwarancji Pracowniczych oraz fakt spełniania warunków do objęcia powódki ich postanowieniami co do zasady. W ocenie Sądu Okręgowego podnoszony przez pozwanego fakt, że powódka nie odwołała się od wypowiedzenia zmieniającego, nie ma znaczenia dla oceny prawa powódki do żądanego odszkodowania. Istotne jest natomiast ustalenie czy zaproponowane nowe warunki pracy są równorzędne do dotychczasowych oraz uwzględniają wykształcenie powódki, jej kwalifikacje i umiejętności niezbędne do wykonywania pracy na nowym stanowisku pracy. Umowa o pracę uległa rozwiązaniu na skutek odmowy przyjęcia przez powódkę, zaproponowanych w wypowiedzeniu zmieniającym, dokonanym z przyczyn leżących po stronie pozwanego pracodawcy, warunków pracy. Sporna między stronami była możliwość zastosowania art. 7 ust.1 Pakietu Gwarancji Pracowniczych, § 2 ust. 1 załącznika nr (...) do ZUZP i spełnienie przesłanek do nabycia prawa do odszkodowania oraz, okres wykonywania pracy planisty i sposób wyliczenia oraz wysokość wynagrodzenia powódki liczonego jak ekwiwalent za urlop. W ocenie Sądu Okręgowego zaproponowane powódce i jednocześnie powierzone na okres 3 miesięcy nowe warunki pracy różniły się zasadniczo od dotychczasowych. Na stanowisku planisty/księgowej nie występowały żadne czynniki szkodliwe. Spośród czynników uciążliwych temu stanowisku przypisywano jedynie niedogodności związane z pracą przy komputerze i monitorze ekranowym. Tymczasem wraz z rozpoczęciem pracy na stanowisku konserwatora antykorozyjnego warunki pracy powódki uległy drastycznemu pogorszeniu, gdyż praca ta wiązała się z oddziaływaniem dużej liczby czynników szkodliwych oraz większej ilości czynników uciążliwych. W ostatnich 3 miesiącach pracy powódka narażona była na bezpośredni kontakt przez całą zmianę roboczą z takimi czynnikami szkodliwymi jak znaczny hałas, czynniki toksyczne w postaci materiałów chemicznych, substancji szkodliwych przy wdychaniu, drażniących oczy i błony śluzowe oraz inne czynniki szkodliwe tj. łatwopalne i wysoce łatwopalne materiały chemiczne. Przez okres 38 lat pracy powódka zawsze pracowała na jedna zmianę w godzinach od 07:00 do 15:
1 pierwszego z powołanych rozporządzeń składniki wynagrodzenia przysługujące pracownikowi za okresy nie dłuższe niż 1 miesiąc, z wyjątkiem określonych w § 7, wypłacone w okresie 3 miesięcy bezpośrednio poprzedzających miesiąc nabycia prawa do ekwiwalentu, uwzględnia się przy ustalaniu ekwiwalentu w średniej wysokości z tego okresu. Poza sporem w rozpoznawanej sprawie pozostawała kwestia terminu rozwiązania z powódką stosunku pracy, co miało miejsce w dniu 30 listopada 2013 roku. Dzień ten
powszechnie przyjętego poglądu na gruncie przepisu art. 171 § 1 k.p. należy uznać za dzień nabycia prawa do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop w rozumieniu powołanego § 16 ust. 1 rozporządzenia. Tym samym okres 3 miesięcy poprzedzających nabycie prawa do ekwiwalentu to sierpień, wrzesień i październik 2013 roku. Jednakże w rozpoznawanej sprawie istotne z punktu widzenia ustalenia okresów i występujących w ich trakcie składników wynagrodzenia przysługujących pracownikowi za okresy nie dłuższe niż 1 miesiąc, znaczenie miało użyte w powołanym przepisie § 16 ust. 1 rozporządzenia określenie „wypłacone”. Z poczynionych ustaleń wynika, że stałe miesięczne wynagrodzenie powódki za okres od lipca do września 2013 roku wynosiło 3.415 złotych. W skład wynagrodzenia wchodziła również tzw. premia absencyjna za wszystkie 3 wskazane miesiące w kwocie po 125 złotych oraz dodatek za II zmianę w kwocie 20,52 złotych, wypłacony w październiku 2013 roku za miesiąc wrzesień 2013 roku. Mając na uwadze przepis § 16 ust. 2 rozporządzenia, zgodnie z którym jeżeli pracownik nie przepracował pełnego okresu, o którym mowa w ust. 1, wynagrodzenie faktycznie wypłacone mu w tym okresie dzieli się przez liczbę dni pracy, za które przysługiwało to wynagrodzenie, a otrzymany wynik mnoży się przez liczbę dni, jakie pracownik przepracowałby w ramach normalnego czasu pracy, zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu pracy, liczby dni przepracowanych przez powódkę w okresie od lipca 2013 roku do września 2013 roku oraz liczby dni pracy przypadających we wskazanym okresie nie były sporne. Powódka przepracowała we wskazanym okresie 55 dni, natomiast liczba dni pracy przypadających w tym okresie wynosi 65 dni. Mając na uwadze powyższe oraz treść powołanego § 16 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Sąd uznał za prawidłowe wyliczenia wysokości ekwiwalentu za urlop powódki dokonane przez pozwanego w następujący sposób: 3.415 zł + 125 zł x 3 + 20,52 zł /55 x 65 = 3.570,81 złotych. Pozwany pracodawca dokonał zaokrąglenia wskazanej kwoty do 3.571,46 złotych. Kwota w tej wysokości stanowiła podstawę dla zasądzenia odszkodowania
art. 7 ust. 1, ust. 2 pkt d Pakietu Gwarancji Pracowniczych oraz § 2 ust. 1 i ust. 2 pkt c załącznika nr (...) do Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy Dla Pracowników (...) S.A. W ocenie Sądu Okręgowego sposób interpretacji treści § 16 rozporządzenia zaprezentowany przez powódkę w ustalonym stanie faktycznym, na akceptację nie zasługuje, nie znajdując uzasadnienia w treści przepisu, który wyraźnie wskazuje jako podstawę wyliczeń wynagrodzenie wypłacone w danym okresie. Z tych względów Sąd Okręgowy uwzględnił powództwo i zasądził na rzecz L. Ł. kwotę 85.715,04 zł tytułem odszkodowania. O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 k.c. w zw. z art. 300 k.p. uznając, że roszczenie stało się wymagalne w dniu następującym po ustaniu stosunku pracy, tj. dnia 1 grudnia 2013 r. Rozstrzygnięcie w zakresie nadania wyrokowi w pkt I rygoru natychmiastowej wykonalności do kwoty 3.571,46 złotych uzasadnia treść przepisu art. 477 2 § 1 k.p.c. Brak jest podstaw do nadania wyrokowi rygoru w większym zakresie, o co wnosiła powódka. Orzeczenie w przedmiocie kosztów procesu, co do zasady ich poniesienia, uzasadnione jest treścią przepisu art. 98 § 1 i § 3 k.p.c. z związku z przepisem art. 99 k.p.c. oraz § 11 ust. 1 pkt 2 w związku z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 roku, poz. 490). Na zasądzoną kwotę 7.078 zł składało się wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika, ustalone przy zastosowaniu minimalnej stawki opłaty przy uwzględnieniu wartości przedmiotu sporu w wysokości 2.700 zł oraz uiszczona przez powódkę opłata od pozwu w kwocie 4.378 zł. Obowiązywanie przyjętej przez Sąd stawki minimalnej opłaty uzasadnia treść przepisu § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 lipca 2015 roku zmieniające rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2015 roku, poz. 1078). Niniejsza sprawa została bowiem wszczęta przed dniem wejścia w życie rozporządzenia z dnia 29 lipca 2015 roku, tj. przed 1 sierpnia 2015 roku. Odnosząc się do żądania zasądzenia stawki wynagrodzenia pełnomocnika przy zastosowaniu dwukrotności stawki minimalnej należy podnieść, że pełnomocnik powódki nie wykazał zaistnienia okoliczności uzasadniających zastosowanie takiej zasady. Po pierwsze należy wskazać, że zasadą jest zasądzanie wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika w stawce minimalnej, natomiast możliwość zasądzenia takiego wynagrodzenia w oparciu o wielokrotność stawki minimalnej stanowi wyjątek od tej zasady. Apelację od powyższego wyroku złożył pozwany zaskarżając wyrok w punkcie I, III i IV i zarzucając: 1) naruszenie art. 217 § 2 i § 3 w zw. z art. 227 i art. 236 k.p.c. poprzez nierozpoznanie wniosku dowodowego, zgłoszonego w piśmie z dnia 3 lipca 2015 r. na okoliczność ilości osób, które zostały przeniesione na inne stanowisko pracy w wyniku restrukturyzacji przedsiębiorstwa w okresie od 1.04.2012 r. do 1.12.2013 r., co stanowiło istotną okoliczność dla rozstrzygnięcia sprawy; 2) naruszenie art. 217 §1 i § 2 w zw. z art. 227 poprzez niezasadne oddalenie wniosku o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania prezesa zarządu pozwanej spółki M. M.na okoliczność czy powódka otrzymała propozycję pracy, czy była możliwość zaproponowania jej innej pracy, co wskazywałoby na dobrą wolę pozwanego, w sytuacji gdy okoliczności te były istotne dla rozstrzygnięcia sprawy; 3) naruszenie art. 233 k.p.c. poprzez odmówienie wiarygodności zeznaniom świadka S. K., gdy znajdują one potwierdzenie w zeznaniach świadków Z. R. i K. G., które Sąd uznał za wiarygodne; 4) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym ustaleniu, że warunki pracy powódki w wyniku rozpoczęcia pracy na stanowisku konserwatora antykorozyjnego uległy drastycznemu pogorszeniu oraz nieuprawnionym przyjęciu, że rzeczywistym celem wypowiedzenia zmieniającego było doprowadzenie do definitywnego rozwiązania stosunku pracy, w sytuacji, gdy okoliczności te nie znajdują odzwierciedlenia w materiale dowodowym; 5) naruszenie prawa materialnego tj. art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt „d” Pakietu Gwarancji Pracowniczych oraz § 2 ust. 1 i ust. 2 pkt „c” załącznika nr(...)do Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy w zw. z art. 264 § 1 k.p. poprzez niezasadne zasądzenie na rzecz powódki odszkodowania w sytuacji braku przesłanek nabycia prawa do tego świadczenia. Wskazując na powyższe zarzuty apelujący wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów procesu za I instancję oraz kosztów postępowania apelacyjnego ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Lublinie. Pozwany wnosił nadto o dopuszczenie dowodu z dokumentu tj. wykazu pracowników przeniesionych w okresie od 1.04.2012 r. do 1.12.2013 r. ze stanowisk „umysłowych” na stanowiska pracy fizycznej na okoliczność ilości osób, które zostały przeniesione na inne stanowiska pracy w wyniku restrukturyzacji oraz o dopuszczenie dowodu z zeznań M. M. na okoliczność czy powódka otrzymała propozycję pracy, czy była możliwość zaproponowania jej innej pracy, co wskazywałoby na dobrą wolę spółki żeby powódka mogła dopracować do uzyskania uprawnień emerytalnych. W obszernym uzasadnieniu apelacji pozwany wywodził, że wyrok wydany przez Sąd Okręgowy wydany został z naruszeniem przepisów prawa wskazanych w zarzutach apelacji. Pozwany wskazał, że w przedmiocie wniosku dowodowego, istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy, w postaci wykazu pracowników przeniesionych w okresie od 1.04.2012 r. do 1.12.2013 r., Sąd Okręgowy nie podjął żadnej decyzji. Oddalenie wniosku dowodowego o przesłuchanie w charakterze strony M. M. nie pozwoliło na ustalenie czy istniała możliwość powierzenia powódce innego stanowiska pracy. Wbrew ocenie dokonanej przez Sąd Okręgowy zeznania świadków S. K., którym Sąd odmówił wiary oraz zeznania Z. R. iK. G., które Sąd obdarzył wiarą, są zbieżne a wynika z nich, że na stanowisku planisty wymagane było minimum wykształcenie średnie i nie było specjalnych wymagań zaś na stanowisku konserwatora antykorozyjnego pracownicy mają wykształcenie zawodowe i średnie. Zeznania te wskazują na podobny poziom wykształcenia pracowników zajmujących obydwa stanowiska, który był adekwatny do poziomu wykształcenia powódki. Powyższe okoliczności wpływające na ocenę obydwu stanowisk mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Bezzasadnie Sąd Okręgowy wskazał na drastyczne pogorszenie warunków pracy powódki w sytuacji gdy oddziaływanie czynników szkodliwych było niwelowane odpowiednim zabezpieczeniem pracownika – wentylacja pomieszczeń, odzież ochronna. Nadto pracując na stanowisku planisty powódka nie miała zagwarantowanej pracy na jedną zmianę. Zachowanie przez powódkę dotychczasowego wynagrodzenia również nie przemawia za drastycznym pogorszeniem warunków pracy. Pozwana spółka zmierzała do kontynuowania z powódką dotychczasowego zatrudnienia do momentu uzyskania przez nią prawa do emerytury, zatem to nie spółka doprowadziła do definitywnego rozwiązania stosunku pracy. Wypowiedzenie zmieniające stanowiło realizację gwarancji zatrudnienia przewidzianej w Pakiecie. Powódka nie odwołała się od wypowiedzenia, przez co zamknęła sobie drogę do kwestionowania jego prawidłowości. Pozwany podnosił nadto, że wszystkie przesłanki pozbawiające pracownika prawa do odszkodowania zostały wyczerpane tj. równorzędność dotychczasowego i nowego stanowiska, uwzględnienie wykształcenia i kwalifikacji na nowym stanowisku, ustawowe uprawnienia do pracy na nowym stanowisku oraz umiejętności niezbędne do pracy na nowym stanowisku. Z tych wszystkich względów pozwany uznawał apelację za uzasadnioną. Apelujący wnosił o dopuszczenie dowodu z dokumentu tj. „wykazu pracowników przeniesionych w okresie od 01-04-2012 do 01-12-2013 ze stanowisk umysłowych na stanowiska pracy fizycznej” na okoliczność ilości osób, które zostały przeniesione na inne stanowiska w wyniku restrukturyzacji oraz przesłuchanie w charakterze strony M. M. na okoliczność czy powódka otrzymała propozycję pracy i czy była możliwość zaproponowania jej innej pracy, co miałoby wskazywać na dobrą wolę spółki, ażeby mogła dopracować do uzyskania uprawnień emerytalnych. W odpowiedzi na apelację pełnomocnik powódki wnosił o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego. Wywodził, że twierdzenia zawarte w apelacji sprowadzają się do polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu Okręgowego. W ocenie powódki prawdziwym celem wręczenia wypowiedzenia zmieniającego było doprowadzenie do rozwiązania stosunku pracy. Cytowane zeznania Z. R. i K. G.nie potwierdzają tego, że kwalifikacje powódki były odpowiednie do wykonywania pracy na stanowisku konserwatora antykorozyjnego, zatem słusznie Sąd Okręgowy przyjął, że zeznania S. K.jakoby kwalifikacje powódki były adekwatne do pracy na innym stanowisku, są odosobnione. Powódka nie kwestionuje prawdziwości przyczyny wypowiedzenia, dlatego też nie złożyła odwołania. Nie oznacza to jednak, że nie może skutecznie dochodzić odszkodowania, wynikającego z Pakietu Gwarancji Pracowniczych. Sąd Apelacyjny oddalił wnioski dowodowe zawarte w apelacji, gdyż zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na jej rozstrzygnięcie bez konieczności uzupełniania postępowania dowodowego. Opierając się na ustaleniach faktycznych jak i rozważaniach prawnych poczynionych przez Sąd I instancji Sąd Apelacyjny zważył co następuje: Apelacja jest bezzasadna i podlega oddaleniu. Sąd Okręgowy dokonał prawidłowych ustaleń i wydał trafne, odpowiadające prawu rozstrzygnięcie. Sąd Apelacyjny akceptuje w całości ustalenia faktyczne jak i rozważania prawne poczynione przez Sąd pierwszej instancji, zatem nie zachodzi konieczność ich powtarzania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 października 1998 r. II CKN 923/97, OSNC 1999/3/60). Zarzuty naruszenia prawa procesowego nie są trafne. Sąd Okręgowy nie rozpoznał wniosku dowodowego zamierzającego do wykazania ilości osób, które zostały przeniesione na inne stanowiska pracy w wyniku restrukturyzacji przedsiębiorstwa w okresie od 1.04.2012 r. do 1.12.2013 r. i jest to uchybienie procesowe ale pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Wbrew twierdzeniom apelującego nie jest to bowiem okoliczność istotna dla prawidłowego wyrokowania w niniejszej sprawie. Sąd Okręgowy oddalił wniosek o dopuszczenie dowodu z zeznań M. M. – prezesa zarządu spółki na okoliczność, czy powódka otrzymała propozycję pracy, czy była możliwość zaproponowania jej innej pracy, co wskazywałoby na dobrą wolę pozwanego. Sąd wskazał, że wniosek jest spóźniony i nieistotny. W ocenie Sądu Apelacyjnego rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego w przedmiocie wniosku jest trafne. Dowód z przesłuchania stron jest dowodem zamykającym postępowanie w sprawie i, jak wynika z treści art. 299 k.p.c. sąd może ten dowód przeprowadzić, jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub w ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Sądowi pozostawiona jest też decyzja czy przeprowadzić dowód z zeznań jednej czy obu stron procesu. W sprawie niniejszej przed zgłoszeniem wniosku o dopuszczenie dowodu z zeznań prezesa zarządu zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, zatem nie zachodziła konieczność przeprowadzania dodatkowego dowodu. Podstawą prawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest akt wewnątrzzakładowy tj. Pakiet Gwarancji Pracowniczych, będący, po myśli art. 9 k.p., źródłem prawa pracy. Istotą sprawy w niniejszym postępowaniu było ustalenie czy powódce przysługuje prawo do odszkodowania zagwarantowanego Pakietem – art. 7 ust. 1 i ust. 2 „d” Pakietu. Przepis ten stanowi, że w przypadku wypowiedzenia przez pracodawcę umowy o pracę w okresie gwarancji zatrudnienia z pracownikiem objętym postanowieniami Pakietu, tak w przypadku zwolnień indywidualnych jak i grupowych z przyczyn niedotyczących pracownika (…) pracodawca zobowiązuje się do wypłacenia odszkodowania w dniu rozwiązania umowy o pracę, każdemu pracownikowi któremu wypowie umowę o pracę. Dotyczy to również tzw. wypowiedzenia zmieniającego, określonego w art. 42 k.p. z przyczyn niedotyczących pracownika, chyba że zaproponowane pracownikowi nowe warunki pracy i/lub płacy są równorzędne do dotychczasowych oraz uwzględniają wykształcenie pracownika, jego kwalifikacje, ustawowe uprawnienia do wykonywania zawodu i umiejętności niezbędne do wykonywania pracy na nowym stanowisku pracy. W takim przypadku odszkodowanie pracownikowi nie przysługuje. Bezspornym jest, że powódka otrzymała wypowiedzenie warunków pracy w okresie gwarancji zatrudnienia i jest pracownikiem objętym postanowieniami Pakietu. Dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy o odszkodowanie zagwarantowane Pakietem konieczne było zbadanie dwóch przesłanek: 1) czy wypowiedzenie warunków pracy nastąpiło z przyczyn niedotyczących powódki oraz 2) czy zaproponowane powódce nowe warunki pracy są równorzędne do dotychczasowych oraz uwzględniają jej wykształcenie, kwalifikacje, ustawowe uprawnienia do wykonywania zawodu i umiejętności niezbędne do wykonywania pracy na nowym stanowisku pracy. Bez znaczenia pozostaje zatem okoliczność dotycząca ilości osób, które zostały przeniesione na inne stanowisko pracy w wyniku restrukturyzacji przedsiębiorstwa w okresie od 1.04.2012 r. do 1.12.2013 r. jak i fakt czy powódka otrzymała propozycję pracy, czy była możliwość zaproponowania jej innej pracy, co wskazywałoby na dobrą wolę pozwanego. Powódka nie dowodzi, że wypowiedzenie jest przejawem szykanowania jej w miejscu pracy czy też dyskryminowania, zatem badanie dobrej woli pracodawcy i przesłuchiwanie na tę okoliczność prezesa zarządu spółki jest zbędne. W tym kontekście bez znaczenia pozostają też rozważania stron jak i wywody Sądu Okręgowego co do faktycznego celu wypowiedzenia zmieniającego jakim miałoby być (lub nie) doprowadzenie do rozwiązania stosunku pracy a nie kontynuowana zatrudnienia w nowych, zaproponowanych przez pracodawcę warunkach pracy. W ocenie Sądu Apelacyjnego nietrafny jest zarzut pozwanego naruszenia art. 233 § 1 k.p.c., zgodnie z którym Sąd ocenia wiarogodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Dokonana przez Sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona tylko wówczas, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie sądu nie znajduje oparcia w zasadach doświadczenia życiowego. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje. Sąd nie obdarzył wiarą zeznań świadka S. K.we fragmencie w jakim zeznał, że kwalifikacje powódki były adekwatne do stanowiska konserwatora antykorozyjnego, uznając że zeznania te są odosobnione na tle pozostałego materiału dowodowego i są subiektywną oceną świadka. Argumentacja Sądu jest trafna, zważywszy, że świadek Z. R. w sposób spójny charakteryzuje poprzednio zajmowane przez powódkę stanowisko pracy, wskazując, że poprzednie i nowe stanowiska pracy do dwa różne rodzaje prac zaś świadekK. G.zeznaje, że wiedza księgowa i planistyczna jest zbędna do wykonywania pracy konserwatora, przy której konieczne są jedynie zdolności manualne. Trafna ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd Okręgowy nie pozwala na uwzględnienie zarzutu o błędnym ustaleniu stanu faktycznego, który znajduje oparcie w dowodach obdarzonych przez Sąd wiarą. W ocenie Sądu Apelacyjnego Sąd Okręgowy nie dopuścił się naruszenia postanowień Pakietu, wskazanych w apelacji. Przyczyną wypowiedzenia powódce warunków pracy była konieczność zmniejszenia zatrudnienia w grupie pracowników pośredniej produkcji, wynikająca z budżetu na rok 2013. Jest to przyczyna leżąca po stronie pracodawcy, zatem pierwsza przesłanka nabycia prawa do odszkodowania zagwarantowanego w Pakiecie została spełniona. Pozostaje zatem ocenić czy Sąd Okręgowy prawidłowo wywiódł, że zaproponowane powódce stanowisko pracy nie jest równorzędne do dotychczasowego, nie uwzględnia wykształcenia powódki jej kwalifikacji, ustawowych uprawnień do wykonywania zawodu i umiejętności niezbędnych do wykonywania pracy na nowym stanowisku pracy. W aktach prawnych z zakresu prawa pracy ustawodawca posługuje się pojęciem „równorzędności” stanowiska pracy ale go nie definiuje – por. art. 186 4 k.p. Sąd Apelacyjny podziela w pełni pogląd Sądu Najwyższego, w świetle którego za równorzędne stanowisko można uznać takie, które gwarantuje wynagrodzenie na dotychczasowym poziomie i zapewnia dotychczasową pozycję zawodową oraz możliwości awansowe nie mniejsze od posiadanych poprzednio (uchwała z dnia 27 września 1979 r., I PZP 37/79, OSN 1980/2/22). Powódka przez okres ponad 30 lat pracy zawodowej wykonywała obowiązki księgowej i planisty. Na tym stanowisku podwyższała swoje kwalifikacje, kończąc kursy i szkolenia a jej praca była doceniana przez pracodawcę (dowody w aktach osobowych). Stanowisko konserwatora antykorozyjnego nie jest stanowiskiem równorzędnym do uprzednio zajmowanego. Nie jest to praca koncepcyjna, wymagająca wysiłku umysłowego, wiąże się z wykonywaniem bardzo prostych czynności. Nie gwarantuje zatem dotychczasowej pozycji zawodowej, rozwoju zawodowego i możliwości awansowych – w przeciwieństwie do poprzednio zajmowanego stanowiska. Proponowana praca w żadnym stopniu nie uwzględnia wykształcenia powódki, uzupełnianego w czasie pracy zawodowej, jak również jej kwalifikacji i umiejętności niezbędnych do wykonywania tej pracy. Kwalifikacje pracownika to nie tylko zdobyte wykształcenie ale też nabyte wskutek doświadczenia zawodowego umiejętności wykonywania określonego rodzaju pracy. Uwzględnienie kwalifikacji powódki nie może sprowadzać się do powierzenia jej jakiejkolwiek pracy, niewymagającej żadnych kwalifikacji. Gdyby taka była wola stron zawierających Pakiet, to nie znalazłoby się w nim w ogóle odesłanie do kwalifikacji pracownika. W ocenie Sądu Apelacyjnego Sąd Okręgowy prawidłowo zważył, że zaproponowane powódce stanowisko pracy nie jest stanowiskiem równorzędnym do dotychczasowego, nie uwzględnia wykształcenia powódki, jej kwalifikacji i umiejętności niezbędnych do wykonywania pracy na nowym stanowisku pracy. Tym samym słusznie Sąd Okręgowy zważył, że powódka nabyła prawo do odszkodowania zagwarantowanego w Pakiecie. W ocenie Sądu Apelacyjnego Sąd Okręgowy wydał trafny i zgodny z przepisami wyrok, zaś apelacja polemizująca jedynie z prawidłowymi ustaleniami i wywodami Sądu jako bezzasadna podlega oddaleniu w trybie art. 385 k.p.c. Rozstrzygając o kosztach procesu Sąd Apelacyjny miał na uwadze treść art. 98 § 1 k.p.c. oraz przepisy rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804). W świetle § 2 pkt 6 w zw. z § 9 ust. 1 pkt 2 cyt. rozporządzenia stawka minimalna wynosi przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 50 000 zł do 200 000 zł - 7200 zł i ulega pomniejszeniu o 75%, czyli do kwoty 5.700 zł.
1 pkt 2 cyt. rozporządzenia stawki minimalne za prowadzenie sprawy w postępowaniu apelacyjnym przed sądem apelacyjnym wynoszą 75% stawki minimalnej, jeżeli w pierwszej instancji prowadził sprawę ten sam radca prawny. Tym samym należne powódce koszty stanowią kwotę 4.050 zł.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.