Sygn. akt XVII AmC 1502/09 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 października 2010r. Sąd Okręgowy w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w składzie: Przewodniczący: SSO Wanda

§1

k.c., a wobec tego w ocenie Sądu nie jest uzasadnione i prawidłowe dla trafności i prawidłowości wydawanych w takich sprawach rozstrzygnięć łączenie wielu żądań pozwu. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Stosownie do art.

§1k.c.

postanowienia umowy zawartej z konsumentem nie uzgodnione z nim indywidualnie nie wiążą go, jeżeli doszło do ukształtowania praw i obowiązków konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami rażąco naruszającymi jego interesów. Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Uznanie postanowienia umownego za niedozwolone i wyeliminowanie go z praktyki stosowania z konsumentami wymaga spełnienia łącznie następujących przesłanek:

1. nie zostało uzgodnione indywidualnie z konsumentem, czyli zostało narzucone konsumentowi,
2. nie dotyczy sformułowanych w sposób jednoznaczny głównych świadczeń stron.
3. ukształtowane w ten sposób prawa i obowiązki pozostają w sprzeczności z dobrymi obyczajami,
4. ukształtowane w ten sposób prawa i obowiązki rażąco naruszają interesy konsumenta. W sprawie niniejszej zostało ustalone, że Regulamin stanowi wzorzec umowy, a wobec tego należało przyjąć, że umowy zawierane na podstawie Regulaminu nie są indywidualnie uzgadniane z konsumentami, ich treść jest narzucana konsumentom. W umowach o świadczenie usług droga elektroniczną uiszczanie przez klienta Banku prowizji i opłat nie stanowi głównych świadczeń stron. Głównymi świadczeniami stron w umowach o świadczenie usług drogą elektroniczną są: ze strony Banku – świadczenie usługi droga elektroniczną, tj. wykonywanie usługi bez jednoczesnej obecności stron (na odległość) poprzez przekaz danych na indywidualne żądanie usługobiorcy, przesyłanej i otrzymywanej za pomocą urządzeń do elektronicznego przetwarzania i przekazywania, która jest w całości nadawana, odbierana lub transmitowana za pomocą sieci telekomunikacyjnych, ze strony usługobiorcy – korzystanie z usług świadczonych drogą elektroniczną. Treść umowy rachunku bankowego może wprowadzać dodatkowe prawa i obowiązki dla stron. Posiadacz rachunku bankowego może zatem zostać zobowiązany do uiszczania prowizji i opłat za czynności związane z prowadzeniem rachunku bankowego stosowanie do treści art. 54 ust 3 Prawa Bankowego. Takie świadczenie nie ma charakteru świadczenia głównego, a wobec tego postanowienie Regulaminu określające tego rodzaju świadczenia podlega kontroli w trybie art.

k.c. Art. 353 1 k.c. określając zasady wolności umów, podaje trzy granice tej wolności tj. natura stosunku, ustawa i zasady współżycia społecznego. Natura umowy i generowanego przez nią stosunku sprowadza się generalnie do tego, że wyraża ona i pozwala realizować interes każdej strony, ponieważ zaś interesy stron są przeciwstawne, to istotę umowy powinno stanowić uzgodnienie woli stron, wyrażającej ich interesy. Zgoda zatem jest oczywistym wymogiem zarówno przy zawieraniu umowy jak i przy zmianie jej treści. Stąd też nawet przy najdalej idących ułatwieniach w realizacji inicjatywy zmian (np. art.

§3k.c.) pozostawiona jest drugiej stronie możliwość odmowy zgody na zmiany umowy.

W zakwestionowanym postanowieniu pozwany ustalił, że „zmiana wysokości stawek prowizji i opłat nie stanowi zmiany warunków Umowy „ Prowizje i opłaty za świadczone usługi związane z prowadzeniem rachunku bankowego pobiera Bank od klienta. Są to zatem świadczenia stanowiące obciążenie finansowe klienta. Niewątpliwe jest, że ustalenie wysokości prowizji i opłat stanowią istotne warunki umowy. Z w/w względu za niedopuszczalne należało uznać aby o wysokości prowizji i opłat mógł decydować wyłącznie Bank w trakcie trwania umowy, a klienci byli pozbawieni możliwości wyrażenia swojej woli; tym bardziej, że bank będzie zawsze zainteresowany w najkorzystniejszym dla siebie ukształtowaniu regulacji masowo zawieranych umów. Postanowienie Regulaminu dopuszczające dokonywanie jednostronnej zmiany w dowolnym czasie tego rodzaju treści umów narusza zasadę słuszności kontraktowej w której realizowane byłyby interesy tylko jednej strony tj. banku z pokrzywdzeniem drugiej strony tj. konsumenta, a zatem rażąco narusza interesy konsumentów i jest sprzeczna z dobrymi obyczajami albowiem jest nierzetelna i nieuczciwa. Z tych względów i na podstawie art. 479 42 § 1 k.p.c. uwzględniono żądania pozwu. O kosztach postępowania postanowiono na podstawie art. 98 k.p.c. Publikację prawomocnego wyroku w Monitorze Sądowym i Gospodarczym zarządzono na podstawie art. 479