XVII AmE 146/11

Sygn. akt XVII AmE 146/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 listopada 2013 r. Sąd Okręgowy w Warszawie Wydział XVII Ochrony Konkurencji i Konsumentów w składzie: Przewodniczący: SSR /del./ Anna Szanciło Protokolant: Andrzej Tracz po rozpoznaniu w dniu 28 października 2013 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa B. Ż. przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki na skutek odwołania od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 7 czerwca 2011 r. o nałożenie kary pieniężnej oddala odwołanie. Sygn. akt XVII AmE 146/11 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 7 czerwca 2011 r. Prezes Urzędu Regulacji i Energetyki (zwany dalej „Prezes URE”) orzekł, iż B. Ż. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą (...) Przedsiębiorstwo (...) z siedzibą w P. (zwanym dalej „Przedsiębiorcą”) w okresie od 10 lutego 2009 r. do 2 lipca 2010 r. wytwarzał i sprzedawał ciepło z 33 źródeł ciepła wykreślonych z koncesji decyzją z 10 lutego 2009 r. nr (...). Prezes uznał, iż Przedsiębiorca naruszył warunki określone w koncesji na wytwarzanie ciepła, udzielonej decyzją z 24 sierpnia 2007 r. nr (...) ze zmianami, a także stosował ceny i taryfy, nie przestrzegając obowiązku ich przedstawienia Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki do zatwierdzenia oraz stosował taryfę niezgodnie z określonymi w niej warunkami. Prezes wymierzył karę pieniężną w kwocie 15.000,00 zł. Powód B. Ż. wniósł odwołanie od decyzji. Domagał się jej uchylenia z całości. Zarzucił, iż doszło do naruszenia art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo energetyczne przez nieuwzględnienie, iż umowa sprzedaży między przedsiębiorstwem energetycznym a odbiorcą winna zawierać cenę lub grupę taryfową stosowaną w rozliczeniach i warunki wprowadzania zmiany tej ceny i grupy taryfowej, jako przesłanki zwalniającej powoda z odpowiedzialności za stosowanie niezatwierdzonej taryfy. Zarzucił naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przedstawionych wyjaśnień z dokumentów w postaci specyfikacji przetargowej, w tym wzorca umowy sporządzonego przez odbiorcę oraz nie wyjaśnienie ani nie udzielenie wskazówek, co do uniknięcia naruszeń proceduralnych ustawy - Prawo energetyczne w przypadku udziału przedsiębiorców w przetargu publicznym. Powód wskazał na pominięcie w uzasadnieniu informacji o treści dokumentów przetargowych. Przyznał okoliczności faktyczne wskazane w uzasadnieniu dotyczące zawarcia przez niego w dniu 5 lutego 2009 r. umowy z Dyrekcją Zarządu Komunalnych Zasobów Lokalowych w P. oraz przejęcia do eksploatacji 35 źródeł ciepła od Miasta P.. Powód zarzucił, iż nie mając pewności, czy zostanie wybrana jego oferta nie mógł wystąpić do URE z wnioskiem o ustalenie taryfy dla ciepła, a po podpisaniu umowy musiał, pod rygorem roszczeń finansowych ze strony odbiorcy, dostosować się do zapisów umownych dotyczących ceny i taryfy. Powód zarzucił, iż wystąpił do Zachodniego Oddziału Terenowego URE o zatwierdzenie taryfy dla ciepła, stanowiącej załącznik do umowy sprzedaży, a decyzja Prezesa URE powinna uwzględniać w szczególności art. 7 k.p.a. wymagający między innymi dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz art. 9 kpa, co winno skutkować uznaniem, że przedsiębiorca nie ma prawa do udziału w przetargu, w którym obowiązuje wybór sprzedawcy według ceny wolnorynkowej. Prezes URE wniósł odwołanie od decyzji. Domagał się jej oddalenia. Zarzucił, iż nie sposób zgodzić się z powodem, iż konieczność dostosowania cen do wymagań postępowania Prawo zamówień publicznych jest przyczyną uzasadniającą niestosowanie przez niego stawek zawartych w zatwierdzonej taryfie na wytwarzanie ciepła. Prezes URE wskazał, iż projekt umowy jak również Specyfikacja Istotnych Warunków Zamówienia nie stanowią źródeł prawa wymienionych w art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a w szczególności nie mogą zostać uznane za nadrzędne w stosunku do ustawy - Prawo energetyczne. Prezes ocenił, iż nieuzasadnione jest stanowisko powoda, iż stosowanie stawek cen i opłat odmiennych od zawartych w zatwierdzonej taryfie uzasadnione jest równorzędnością ustaw Prawo energetyczne i Prawo zamówień publicznych, gdyż ustawa ta nie reguluje spornych kwestii. Uznał, iż § 5 umowy dopuszczający możliwość zatwierdzenia taryfy po roku jej stosowania jest niedopuszczalny, a powód jako przedsiębiorca prowadzący koncesjonowaną działalność gospodarczą powinien zdawać sobie z tego sprawę. Wskazał także, iż nieznajomość obowiązujących przepisów nie może stanowić przesłanki zwalniającej powoda z odpowiedzialności za naruszenie przepisów ustawy - Prawo energetyczne. Prezes wskazał także, iż chybiony jest argument podniesiony przez powoda, iż nie mając pewności czy zostanie wybrana jego oferta nie mógł wystąpić do URE z wnioskiem o ustalenie taryfy za ciepło, a po podpisaniu umowy musiał pod rygorem roszczeń finansowych ze strony odbiorcy dostosować się do zapisów umownych dotyczących ceny i taryfy. Podkreślił, iż udział w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego jest dobrowolny i nic nie zobowiązywało powoda do wzięcia udziału w postępowaniu, jak również do zaoferowania w postępowaniu stawek odmiennych, od zawartych w zatwierdzonej przez Prezesa URE taryfie. Dodatkowo podkreślił, iż zaoferowanie, w postępowaniu o udzielenia publicznego, stawek i cen określonych w zatwierdzonej taryfie nie wpłynęło by niekorzystnie na szanse powoda na uzyskanie zamówienia. Powód w piśmie procesowym z dnia 22 maja 2012 r. podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wskazał, na swoje prawo podmiotowe i konieczność gospodarczą, z których wnika branie udziału w przetargu. Na rozprawie strony podtrzymały swoje stanowiska w sprawie. Sąd Okręgowy ustalił, co następuje: B. Ż. posiadł koncesję na wytwarzanie ciepła udzieloną decyzją Prezesa URE z dnia 19 stycznia 1999 r. nr (...) ze zmianami,, przedłużoną decyzją z dnia 24 sierpnia 2007 r. (...) ze zmianami, obowiązującą do 31 grudnia 2025 r. oraz koncesję na przesyłanie i dystrybucję ciepła z 20 czerwca 2001 r. nr (...), której termin ważności został skrócony decyzją z 26 listopada 2010 r. nr (...) do 30 listopada 2010 r., a następnie decyzją z 26 listopada 2010 r. nr (...) udzielono Przedsiębiorcy nowej koncesji obowiązującej od 1 grudnia 2010 r. do 1 grudnia 2020 r. Przedsiębiorca pismem z dnia 31 grudnia 2008 r., uzupełnionym pismem z 13 stycznia 2009 r., skierowanym do Prezesa URE, zawnioskował o zmianę przedmiotu i zakresu działalności określonych w decyzji z 19 stycznia 1999 r. nr (...) ze zmianami, udzielającej koncesji na wytwarzanie ciepła, poprzez zmniejszenie ilości eksploatowanych źródeł ciepła. Zmiana ta dotyczyła wykreślenia 33 dotychczas eksploatowanych źródeł ciepła w związku z upływem w dniu 26 stycznia 2009 r. terminu ważności umowy sprzedaży ciepła z 26 stycznia 2006 r., nr (...) zawartej z Miastem P.. Prezes URE na wniosek zmienił decyzją z 10 lutego 2009 r. nr (...) decyzję z 19 stycznia 1999r. nr (...). Przedsiębiorca wziął udział w postępowaniu przetargowym na dostawę ciepła ogłoszonym przez Miasto P.. Kryterium oceny oferty była w 100% cena. Paragraf 5 ust. umowy sprzedaży ciepła o nr (...) stanowił, iż podstawę zapłaty za dostarczone ciepło stanowi faktura Vat wystawiona przez dostawcę w oparciu o ceny i stawki określone w obowiązującej „Taryfie dla ciepła”, po roku stosowania zatwierdzonej przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki W wyniku wygranego postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, w dniu 5 lutego 2009 r. zawarł umowę sprzedaży ciepła nr (...) z Dyrekcją Zarządu Komunalnych Zasobów Lokalowych w P. oraz przejął do eksploatacji 35 źródeł ciepła od Miasta P.. (bezsporne). Przedsiębiorca pismem z 19 marca 2010 r., uzupełnionym pismami: z 31 marca 2010 r., 14 kwietnia 2010 r., 10 maja 2010 r., 14 maja 2010 r. i 1 czerwca 2010 r., w związku ze zwiększeniem ilości eksploatowanych źródeł ciepła, wystąpił z wnioskiem o zmianę przedmiotu i zakresu działalności określonych w decyzji z 19 stycznia 1999 r. nr (...) ze zmianami. Zmiana ta dotyczyła dopisania 32 źródeł ciepła opalanych gazem ziemnym o łącznej zainstalowanej mocy cieplnej 4,473 MWt oraz 3 źródeł ciepła o łącznej zainstalowanej mocy cieplnej 0,140 MWt, w których ciepło pochodzi z przetwarzania ekogroszku, zlokalizowanych w P.. Źródła te zostały przyjęte do eksploatacji od Miasta P. reprezentowanego przez Dyrektora Zarządu Komunalnych Zasobów Lokalowych z siedzibą w P., w wyniku wygranego postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, zakończonego zawarciem w dniu 5 lutego 2009 r. umowy sprzedaży ciepła nr (...). Prezes URE na wniosek powoda, decyzją z 2 lipca 2010 r. nr (...) zmienił decyzję z dnia 19 stycznia 1999 r. nr (...) RW ze zmianami. Przedsiębiorca w okresie od 10 lutego 2009 r. do dnia 1 lipca 2010 r. prowadził działalność polegającą na wytwarzaniu i sprzedaży ciepła pochodzącego z 33 źródeł ciepła wykreślonych z koncesji. W okresie od 10 lutego 2009 r. do 2 lipca 2010 r. Przedsiębiorca stosował ceny i taryfy nie przestrzegając obowiązku ich przedstawienia Prezesowi URE do zatwierdzenia oraz stosował taryfę niezgodnie z określonymi w niej warunkami. W okresie od 10 lutego 2009 r. do 2 lipca 2010 r. Przedsiębiorca prowadził działalność polegającą na wytwarzaniu i sprzedaży ciepła w źródłach nieobjętych koncesją. W dacie wykreślenia z koncesji przedmiotowych źródeł obowiązywała VI taryfa dla ciepła zatwierdzona przez Prezesa URE w dniu 5 września 2008 r. decyzją nr (...) i wprowadzona do stosowania od 15 października 2008 r. (opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa (...) z 29 września 2008 r. Nr (...), poz. (...)), a następnie zmieniona decyzją z 17 listopada 2008 r. nr (...) wprowadzona do stosowania od 28 grudnia 2008 r. (publikacja w Dzienniku Urzędowym Województwa (...) z 1 grudnia 2008 r. Nr (...), poz. (...)). Kalkulacja cen i stawek opłat zawartych w VI taryfie dla ciepła ze zmianami uwzględniała wykreślone później źródła. Przedsiębiorca nie przedłożył informacji według jakich stawek i opłat lub cen przetargowych prowadzone były rozliczenia z odbiorcami zaopatrywanymi w ciepło w ww. źródeł. Po wykreśleniu przedmiotowych źródeł z koncesji, decyzją z 27 listopada 2009 r. nr (...) zatwierdzona została na okres do 31 stycznia 2011 r. VII taryfa dla ciepła, która 31 grudnia 2009 r. została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa (...) Nr (...), poz. (...). Natomiast 12 lipca 2010 r. decyzją nr (...)