244 kk w zw. z art. 11 § 2 kk orzeczono karę 2 lat pozbawienia wolności. Nadto wobec H. K.tamże został orzeczony środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i jednośladowych w ruchu lądowym na okres 6 lat /k.12-13/. H. K.m.in. został w przeszłości skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w D.z dnia 18 sierpnia 2004 r. wydanym w sprawie o sygn. akt (...)za występek z art. 244 kk na karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zostało przez Sąd zawieszone na okres próby wynoszący 2 lata. Wykonanie tej kary pozbawienia wolności zarządzono do wykonania, a skazany karę pozbawienia wolności odbył w okresach od 15.06.2007 r. do 23.11.2007 r. i od 24.11.2008 r. do 15.04.2009 r. /k.21/. Oskarżony H. K.jak wskazano i co wynika z wiarygodnych i stanowczych zeznań świadków S. S.
244 kk w zw. z art. 11 § 2 kk orzeczono karę 2 lat pozbawienia wolności a nadto orzeczony środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i jednośladowych w ruchu lądowym na okres 6 lat /k.12-13/. Ustalono, że w wykonaniu tego orzeczenia Sądu pismem 26 lutego 2007 r. Urząd Miejski w D.Wydział Komunikacji i Drogownictwa, wystosował do oskarżonego pismo ((...).5430.5.56.2007.DC), z treści którego wynika, iż informuje go o wykonaniu środka karnego w postaci zakazu prowadzenia przez niego pojazdów mechanicznych na okres 6 lat, w związku z ww. orzeczeniem. Okres zakazu został wówczas określony od dnia 6 lutego 2007 r. do 27 stycznia 2015 r. Urząd Miejski w D.obecnie już nie dysponuje potwierdzeniem, iż zawiadomienie to oskarżony otrzymał i zapoznał się z jego treścią. Następnie urząd ten wydał zawiadomienie datowane na 30 lipca 2013 r. o wykonaniu tego z mieniające obliczenie czasu trwania środka karnego w postaci orzeczonego zakazu, z uwagi na pobyt oskarżonego w jednostce penitencjarnej. W zawiadomieniu tym okres zakazu orzeczonego wobec oskarżonego został określony już na okres od 6 lutego 2007 r. do 27 stycznia 2016 r. Miało to miejsce w związku z powzięciem przez urząd informacji, że oskarżony przebywał w areszcie śledczym w okresach od 15 czerwca 2007 r. do 23 listopada 2007 r.; 24 listopada 2009 r. do 15 kwietnia 2009 r.; 12 października 2010 r. do 2 grudnia 2010 r. oraz, że przebywa on w areszcie od dnia 18 maja 2013 r., a jego planowane zakończenie izolacji przewidziane było na dzień 16 maja 2015 r. Z informacji Urzędu Miejskiego w D.wynika, że Urząd ten obecnie nie dysponuje potwierdzeniem doręczenia lub nadania do oskarżonego korespondencji w postaci zawiadomienia o wykonaniu środka karnego z dnia 26.02.2007 r., gdyż wówczas przesyłki taki nadawano zwykłym listem. Poczta Polska w odpowiedzi na zapytanie Sądu o doręczenie przesyłki do oskarżonego udzieliła informacji, że wszelka dokumentacja nadawczo-oddawcza jest przechowywani przez okres 12 miesięcy, potem jest niszczona. Na podstawie przeprowadzonych badań stanu psychicznego, biegli psychiatrzy O. O. i M. S. (k.63-65) a następnie O. O. i J. G. (k.338-340) nie stwierdzili u oskarżonego zaburzeń psychotycznych ani upośledzenia umysłowego, stwierdzono osobowość nieprawidłową oraz zespół zależności alkoholowej oraz zaburzenia adaptacyjne z mieszanymi zaburzeniami zachowania i emocji. Jednak biegli wskazali, że w czasie zarzucanego oskarżonemu czynu badany H. K. nie znajdował się w żadnym takim stanie zakłóceń sprawności funkcji psychicznych, które znosiłyby by lub w znacznym stopniu ograniczały jego zdolność do rozpoznania znaczenia czynu bądź kierowania swoim postępowaniem. Poczytalność oskarżonego w czasie zarzucanego mu czynu nie budzi wątpliwości w świetle przytoczonych opinii biegłych psychiatrów, a stan jego zdrowia pozwala na jego udział w czynnościach procesowych postępowania karnego (k.63-65, 338-340). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dowody wyżej wskazane a nadto na podstawie zeznań świadków S. S.
244 kk w zw. z art. 11 § 2 kk orzeczono karę 2 lat pozbawienia wolności. Nadto wobec H. K.tamże został orzeczony środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i jednośladowych w ruchu lądowym na okres 6 lat (k.12-13). H. K.m.in. został w przeszłości skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w D.z dnia 18 sierpnia 2004 r. wydanym w sprawie o sygn. akt(...)za występek z art. 244 kk na karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zostało przez Sąd zawieszone na okres próby wynoszący 2 lata. Wykonanie tej kary pozbawienia wolności zarządzono do wykonania, a skazany karę pozbawienia wolności odbył w okresach od 15.06.2007 r. do 23.11.2007 r. i od 24.11.2008 r. do 15.04.2009 r. (k.21). Analiza zebranego w postępowaniu, a przedstawionego powyżej, materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że oskarżony dopuścił się popełnienia przypisanego mu czynu zabronionego stanowiącego występek z art. 244 kk w zw. z art. 64 § 1 kk w brzmieniu tej ustawy obowiązującym w dniu 30.06.2015 r. w zw. z art. 4 § 1 kk, gdyż w dniu 22 kwietnia 2013 r. w D.prowadził pojazd mechaniczny marki M. (...)o nr rejestracyjnym (...)po drodze publicznej w ruchu lądowym, nie stosując się do orzeczonego przez Sąd Rejonowy w D.wyrokiem z dnia 29.01.2007 r. o sygnaturze akt (...)sześcioletniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazanym za przestępstwo podobne z art. 244 kk wyrokiem Sądu Rejonowego D.z dnia 18.08.2004r. o sygnaturze akt (...)na karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresach od 15.06.2007 r. do 23.11.2007 r. i od 24.11.2008 r. do 15.04.2009 r. Zgodnie z treścią art. 244 kk penalizacją objęty jest każdy czyn polegający na nie stosowaniu się do treści orzeczenia sądowego polegającego na orzeczeniu m.in. środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów. Skoro prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w D.z dnia 29 stycznia 2007 r., wydany w sprawie o sygn. akt (...)skazujący H. K.za czyn z art.
244 kk w zw. z art. 11 § 2 kk obejmował swym zakresem, także orzeczony środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i jednośladowych w ruchu lądowym na okres 6 lat (k.12-13), to oskarżony winien był powstrzymać się od tych czynności prowadzenia pojazdów mechanicznych jak i jednośladowych w sposób bezwzględny na drogach publicznych jak i poza nimi. Bez wątpliwości uznać należy, iż kierowanie samochodem osobowym po drodze publicznej jaką jest ul. (...) w D. stanowi, prowadzenie pojazdu mechanicznego, zaś prowadzenie pojazdu mechanicznego przez oskarżonego w dniu 22 kwietnia 2013 r. łamało bezwzględny zakaz nałożony na oskarżonego przez Sądy w przytoczonym prawomocnym wyroku. Odnosząc się do kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego jak wyżej wskazano H. K.wymienionego występku dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio skazanym za przestępstwo podobne z art. 244 kk wyrokiem Sądu Rejonowego D.z dnia 18.08.2004 r. o sygnaturze akt (...)na karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresach od 15.06.2007 r. do 23.11.2007 r. i od 24.11.2008 r. do 15.04.2009 r. Tym samym oskarżony dopuścił się swego występku przed upływem 5 lat od odbycia co najmniej niż 6 miesięcy kary pozbawienia wolności, orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne. Wobec istotnej zmiany kodeksu karnego z dniem 1 lipca 2015 r., w oparciu o art. 4 § 1 kk, orzekając w tym zakresie zastosowano przepisy ustawy karnej obowiązującej w dniu 30.06.2015 r., z uwagi na jej względniejszy charakter dla oskarżonego, przejawiający się w szczególności w możliwości rozważenia kwestii warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności, w przypadku orzeczenia kary pozbawienia wolności wobec sprawcy już uprzednio karanego na karę pozbawienia wolności (art. 69 § 1 kk), co zgodnie z brzmieniem ustawy Kodeks karny art. 69 § 1 kk obowiązującym od dnia 1.07.2015r. nie jest już możliwe. W świetle zgromadzonego w postępowaniu, a przedstawionego powyżej, materiału dowodowego fakt popełnienia przez H. K. czynu kwalifikowanego z art. z art. 244 kk w związku z art. 64 § 1 kk w brzmieniu tej ustawy obowiązującym w dniu 30.06.2015 r. w zw. z art. 4 § 1 kk oraz wina rozumiana jako możność zarzucenia oskarżonemu niewłaściwego zachowania nie budzą żadnych wątpliwości. Oskarżony miał pełną świadomość bezprawności swojego zachowania oraz całkowitą swobodę wyboru postępowania zgodnego z prawem. Co więcej wiedział on w chwili czynu o tym, że istnieje orzeczony wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów oraz zdawał sobie jakie w rzeczywiści spotkają go konsekwencje prawne ponownego złamania tego sądowego zakazu (por. zeznania świadków relacjonujące wypowiedzi oskarżonego k. 122, 123 oraz odpis kolejnego z wyroków k.14-15). Uznając oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i kierując się dyrektywami wymiaru kary wskazanymi przepisem art. 53 § 1 i 2 kk, Sąd, na mocy art. 244 kk, skazał oskarżonego na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności. Wymierzając karę w tej wysokości Sąd miał na uwadze okoliczności czynu sprawcy zachowanie przed i po przestępstwie w tym potwierdzenie faktu kierowania pojazdem mechanicznym oraz wskazanie faktu, że jechał on do apteki po lek dla dziecka co wpłynęło na redukcję kary. Oskarżony jednak nie działał, w stanie wyższej koniczności, gdyż życie i zdrowie dziecka nie było bezpośrednio zagrożone, nie wezwano służb ratunkowych ani nawet taksówki by dojechać do apteki, a okoliczności zdarzenia nie usprawiedliwiają faktu, że to oskarżony jadąc do apteki prowadził pojazd należący do konkubiny, a nie uczyniła tego jego konkubina, która mogła wyręczyć w tej czynności oskarżonego, posiadała prawo jazdy oraz umiejętność prowadzenia swego samochodu. Sąd wziął pod uwagę wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu H. K., który swoim zachowaniem po raz trzynasty popełnił przestępstwo, złamał umyślnie orzeczony wobec niego przez Sąd zakaz w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz jednośladowych, a tym samym ostentacyjnie ugodził w dobro wymiaru sprawiedliwości. Sąd miał na względzie również uprzednią karalność oskarżonego w szczególności za występki z art.
244 kk w zw. z art. 64 § 1 kk, z art. 244 kk i wymiar kar jakie wówczas wymierzono skazanemu (k. 332-335). Sąd uznał, że warunki osobiste i właściwości oskarżonego obecnie stanowczo nie pozwalają na przyjęcie istnienia po jego stronie pozytywnej prognozy kryminologicznej, a co za tym idzie zastosowania dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary, tym bardziej, że oskarżony będąc uprzednio skazanym za taki sam występek prawomocnym wyrokiem tutejszego Sądu sygn. akt (...)na karę z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, właśnie w okresie próby popełnił powyżej opisane przestępstwo dokonane dnia 22 kwietnia 2013 r. (por. k. 14-15). Zdaniem Sądu należy przyjąć jak wnioskował oskarżyciel publiczny, że jedynie orzeczona kara pozbawienia wolności spełni swoje cele i zapobiegnie ponownemu popełnieniu przez oskarżonego czynu zabronionego. Oczywista niepoprawność oskarżonego i uporczywe powracanie na drogę przestępstwa, pomimo uprzednio stosowanych wobec niego kar pozbawienia wolności, świadczy o demoralizacji H. K. i nie pozwala, w ocenie Sądu, na przyjęcie istnienia po jego stronie w żadnej mierze pozytywnej prognozy kryminologicznej, a co za tym idzie zastosowania dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary. Biorąc pod uwagę właściwości i warunki osobiste oskarżonego oraz jego dotychczasowy niepoprawny sposób życia, nie sposób doszukać się jakiegokolwiek argumentu przekonującego, że pomimo niewykonania czy zawieszenia na próbę, orzeczona kara spełni swoje cele i zapobiegnie ponownemu popełnieniu przez oskarżonego czynu zabronionego. W ocenie Sądu, ponowne wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania w niniejszej sprawie działałoby na sprawcę wręcz demoralizująco, umacniając w oskarżonym istniejące u niego dotychczas poczucie bezkarności, a ponadto mogłoby wykształcić w społeczeństwie przekonanie o możliwości wielokrotnego i uporczywego popełniania przestępstw na szkodę wymiaru sprawiedliwości bez ponoszenia adekwatnych dolegliwości. Zdaniem Sądu kara w wymierzonym rozmiarze 8 miesięcy pozbawienia wolności jest współmierna do stopnia winy oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości jego czynu, a nadto w takim rozmiarze winna ostatecznie przekonać oskarżonego o nieopłacalności popełniania przestępstw, zaspokajając jednocześnie społeczne poczucie sprawiedliwości. Na zasadzie art. 29 Ustawy prawo o adwokaturze zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adwokata P. P. kwotę 2479,68 zł tytułem zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w toku postępowania. Konsekwencją skazania jest obciążenie oskarżonego obowiązkiem poniesienia kosztów sądowych. Mając jednakże na uwadze, że oskarżonego skazano na karę pozbawienia wolności lecz w niskim jej wymiarze oraz uwzględniając jego sytuację majątkową dozwalającą na używanie alkoholu i korzystnie z różnych samochodów jak i znaczne potencjalne możliwości zarobkowe, mając na uwadze konieczność wyrobienia u oskarżonego przeświadczenia o ekonomicznej nieopłacalności popełniania przestępstw oraz fakt, iż to zachowania oskarżonego implikowały koniczność zasięgania opinii biegłych na mocy art. 627 kpk oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 Ustawy o opłatach w sprawach karnych zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa tytułem wydatków kwotę 3855,85 zł obejmującą koszty: danych o karalności ryczałt za doręczenia, doprowadzeń na rozprawę oraz koszt opinii biegłych oraz wydatki poniesione na obrońcę z urzędu oraz nadto obciążył oskarżonego opłatą w wysokości 180 (sto osiemdziesiąt) złotych.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.