Sygn. akt III AUa 33/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 października 2015 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie - Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSA Urszula Iwanowska Sędziowie: SSA Anna Polak SSA Zofia Rybicka - Szkibiel (spr.) Protokolant: St. sekr. sąd. Elżbieta Kamińska po rozpoznaniu w dniu 20 października 2015 r. w Szczecinie sprawy N. G. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. o wysokość świadczenia na skutek apelacji ubezpieczonej od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 października 2014 r. sygn. akt VI U 911/14 oddala apelację. SSA Anna Polak SSA Urszula Iwanowska SSA Zofia Rybicka - Szkibiel Sygn. akt III AUa 33/15 UZASADNIENIE Ubezpieczona N. G. odwołała się od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w S. z dnia 28 stycznia 2013 r., odmawiającej jej prawa do zaliczenia do stażu pracy okresu zatrudnienia w Biurze (...) w O., przyznania rekompensaty za niewypłacanie w okresie od 2 listopada 1981 r. do 31 grudnia 1990 r. 15% dodatku do emerytury z tytułu pracy w portach morskich oraz przeliczenia podstawy wymiaru świadczenia emerytalnego przy uwzględnieniu dodatku specjalnego za wysługę lat w pierwszej kategorii zatrudnienia w miesiącu kwietniu 1980 r. i marcu 1981 r. W uzasadnieniu ubezpieczona podniosła, iż organ rentowy niesłusznie nie uwzględnił, jako składkowego okresu zatrudnienia od 6 sierpnia 1957 r. do 1 marca 1959 r., zgodnie z nadal obowiązującym art. 4 umowy z dnia 25 marca 1957 r. między rządem Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej a rządem Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w sprawie terminu i trybu dalszej repatriacji z ZSRR osób narodowości polskiej (Dz.U. z 1957 r. N47poz. 222), która została ratyfikowana przez Radę Państwa w dniu 23 maja 1957 r. Zdaniem skarżącej od czasu wejścia w życie umowy repatriantom (a jeśli chodzi o uprawnienia rentowe również członkom ich rodzin), przyznano przywileje emerytalno-rentowe związane z uwzględnieniem czasu pracy za granicą do okresów zatrudnienia w Polsce. Odnosząc się do wniosku o uwzględnienie dodatku do emerytury w wysokości 15% (zamiast 10%), w związku z pracą w pierwszej kategorii zatrudnienia ubezpieczona podniosła, iż §10 uchwały nr 175/81 Rady Ministrów z dnia 24 sierpnia 1981 r. w sprawie szczególnych uprawnień dla pracowników branży portów morskich, w zakresie w jakim wymagał zarówno dla kobiet jak i dla mężczyzn 25 lat pracy w portach morskich, w tym 15 lat pracy na stanowiskach wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik do uchwały dyskryminował kobiety i był sprzeczny z wówczas obowiązująca Konstytucją PRL w powiązaniu z treścią art. 20 ustawy z dnia 23 stycznia 1968 r. o powszechnym zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz.U. z 1968 r. Nr 3 poz. 6 ze zm.). W kwestii żądania przeliczenia podstawy wymiaru świadczenia emerytalnego przy uwzględnieniu dodatku specjalnego za wysługę lat w pierwszej kategorii zatrudnienia w miesiącu kwietniu 1980 r. (1.125,00 zł) i w marcu 1981 r. (1.125,00 zł) znajduje uzasadnienie w treści § 5 ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 1981 r. w sprawie szczególnych zasad przechodzenia na emeryturę pracowników uspołecznionych zakładów pracy w okresie do dnia 31 grudnia 1981 r. (Dz.U. z 1981 r. Nr 19 poz. 95 ze zm.). W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jego odrzucenie na podstawie art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c., w uzasadnieniu wskazując, iż żądanie ubezpieczonej zaliczenia do stażu pracy okresu zatrudnienia od 6 sierpnia 1957 r. do 1 marca 1959 r. w Biurze (...) w O., przyznania rekompensaty za niewypłacenie w okresie od 2 listopada 1981 r. do 31 grudnia 1990 r. 15% dodatku do emerytury z tytułu pracy w (...) oraz przeliczenia podstawy wymiaru świadczenia emerytalnego przy uwzględnieniu dodatku specjalnego za wysługę lat w pierwszej kategorii zatrudnienia w miesiącu kwietniu 1980 r. i marcu 1981 r. były już przedmiotem postępowań zakończonych prawomocnymi wyrokami sądu. Wyrokiem z dnia 28 października 2014 r. Sąd Okręgowy w Szczecinie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił odwołanie. Sąd I instancji ustalił, że ubezpieczona N. G. urodziła się (...) na terenie byłego ZSRR w I.. Tam też w dniu 4 stycznia 1958 r. zawarła związek małżeński z J. G. urodzonym w (...) r. Ubezpieczona była wtedy obywatelką ZSRR. W 1958 r. przybyła do Polski. W okresie od 6 sierpnia 1957 r. do 1 marca 1959 r. N. G. była zatrudniona w Biurze (...) w O.. Decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 9 czerwca 1983 r. - wydaną w wykonaniu wyroku Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 23 grudnia 1982 r. (sygn. akt U 642/82) – N. G. nabyła prawo do wcześniejszej emerytury od dnia 2 listopada 1981 r. Decyzją z dnia 17 października 1983 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych ustalił podstawę wymiaru emerytury na kwotę 13.473,83 zł, ustalając, iż do emerytury przysługują wzrosty 2 % podstawy wymiaru z tytułu ponad 20 letniego okresu zatrudnienia w Polsce Ludowej, 10% podstawy wymiaru z tytułu wykonywania prac w szczególnych warunkach. Orzeczeniem z dnia 21 marca 1984 r. Rada Nadzorcza Zakładu Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu odwołania N. G. z dnia 5 listopada 1983 r. od decyzji ZUS z 17 października 1983 r. zatwierdziła zaskarżoną decyzję w zakresie w jakim ZUS przyjął wzrost emerytury w wysokości 2% podstawy wymiaru z tytułu zatrudnienia w Polsce Ludowej, wzrost emerytury w wysokości 10 % podstawy wymiaru z tytułu pracy w szczególnych warunkach, z tym że zaleciła organowi rentowemu rozpatrzenie wniosku o przyjęcie nowej podstawy emerytury. W odwołaniu z dnia 8 maja 1984 r. wnioskodawczyni domagała się zaliczenia do stażu pracy okresu zatrudnienia od 6 sierpnia 1957 r. do 1 marca 1959 r. w Biurze (...) w O. oraz przyznania 15% wzrostu emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach. Wyrokiem z dnia 26 listopada 1984 r. wydanym w sprawie o sygn. akt U 990/84 Okręgowy Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Szczecinie po rozpoznaniu odwołania wnioskodawczyni od orzeczenia Rady Nadzorczej Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w S. z dnia 21 marca 1984 r. oddalił odwołanie wnioskodawczyni. W uzasadnieniu w oparciu o brzmienie art. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin Sąd wskazał, iż zatrudnienie w ZSRR w okresie od 6 sierpnia 1957 r. do 1 marca 1959 r. nie podlega zaliczeniu do wysługi emerytalnej. Sąd wskazał również, iż przyznany wnioskodawczyni, a wynoszący 10% wzrost podstawy wymiaru emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach opiera się na § 16 oraz pozycji 24, działu XIV, wykazu A rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, ponieważ wnioskodawczyni przepracowała więcej niż 15 lat na wymienionym w wykazie stanowisku. Jak wskazał Sąd żądanie wzrostu w wysokości 15% podstawy wymiaru emerytury nie mogło zostać uwzględnione, gdyż przepis § 18 rozporządzenia wymaga przepracowania w portach morskich co najmniej 25 lat, nie zaś jak w przypadku wnioskodawczyni 22 lat. Orzeczeniem z dnia 6 marca 1985 r. Rada Nadzorcza Zakładu Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu odwołania N. G.od decyzji ZUS z 31 stycznia 1985 r. zmieniła decyzję w ten sposób, że podstawę wymiaru świadczenia skarżącej ustaliła w oparciu o przepis § 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 1981 r. (Dz.U. Nr 19, poz. 95 ze zm.). Wyrokiem z dnia 15 kwietnia 1985 r. (wydanym w sprawie o sygn. akt U 517/85) po rozpoznaniu odwołania od orzeczenia Rady Nadzorczej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 6 marca 1985 r. Sąd Okręgowy Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w S. uchylił zaskarżone orzeczenie i sprawę przekazał Radzie Nadzorczej Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w S. do ponownego rozpoznania. Orzeczeniem z dnia 29 maja 1985 r. Rada Nadzorcza Zakładu Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu odwołania N. G. od decyzji ZUS z 31 stycznia 1985 r. uchyliła zaskarżoną decyzję i przekazała sprawę do ponownego rozpoznania Oddziałowi ZUS. Decyzją z dnia 8 lipca 1985 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił ubezpieczonej zmiany podstawy wymiaru emerytury. W uzasadnieniu organ rentowy wskazał, iż podstawę wymiaru emerytury stanowi wynagrodzenie uzyskane w miesiącach grudzień 1979, styczeń, luty, marzec, kwiecień, czerwiec i lipiec 1980 r. oraz styczeń, luty, marzec i kwiecień 1980 r. Przeprowadzona kontrola nie stwierdziła nieprawidłowości w zarobkach, wobec czego zdaniem organu decyzja ustalająca podstawę wymiaru na kwotę 11.100 zł zwaloryzowaną następnie do kwoty 13.610 zł była prawidłowa i zgodna z przepisami. Orzeczeniem z 25 lipca 1985 r. Rada Nadzorcza ZUS po rozpoznaniu odwołania N. G.od decyzji ZUS z 10 lipca 1985 r. zatwierdziła decyzje ZUS z dnia 8 lipca 1985 r. i 10 lipca 1985 r. W odwołaniu od decyzji z 8 lipca 1985r. ubezpieczona wniosła o: doliczenie do podstawy wymiaru następujących kwot: w miesiącu kwietniu 1980 r. – 100 zł z tytułu błędnego przeliczenia zasiłku chorobowego, 300 zł z tytułu różnicy w przeliczeniu premii i kwoty 1.125 zł jako dodatku specjalnego z tytułu wysługi lat w kwietniu 1980, o doliczenie w czerwcu 1980 r. – 300 zł w pozycji premia, a w marcu 1981 r. kwoty 1.125 zł dodatek specjalny za wysługę lat. Ponadto wnioskodawczyni podniosła, że w związku z potraktowaniem zwolnień lekarskich przedkładanych w kwietniu 1980 r. i marcu 1981 r. – jako zwolnień z ogólnego stanu zdrowia, nie jako zwolnień powypadkowych pozbawiona została dodatku specjalnego, skarżąca kwestionowała także zasadność obniżenia premii za II kwartał 1980 r. Wyrokiem z dnia 12 grudnia 1985 r. wydanym w sprawie o sygn. akt U 1227/85 Sąd Wojewódzki - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Szczecinie po rozpoznaniu odwołania N. G. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 8 lipca 1985 r., zmienił zaskarżoną decyzję przez wliczenie do podstawy wymiaru kwoty 100 zł (punkt I sentencji) w pozostałej części oddalił odwołanie (punkt II sentencji). Sąd Wojewódzki wskazał, iż przedmiotem sporu było ustalenie podstawy wymiaru emerytury w szczególności zastosowania przeliczenia z § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 1981 r. w sprawie szczególnych zasad przechodzenia na emeryturę pracowników uspołecznionych zakładów pracy w okresie do dnia 31 grudnia 1981 r. (Dz.U. Nr 19, poz. 95 ze zm.). Sąd przytoczył treść § 5 rozporządzenia oraz wskazał, że zgodnie z pkt 7 wyjaśnienia Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych - dodatek za wysługę lat powinien być doliczony do wynagrodzenia za każdy miesiąc z okresu ostatnich 12 miesięcy zatrudnienia w kwocie w jakiej przysługiwałby pracownikowi za grudzień 1981, jeżeli do dnia 31 grudnia 1981 r. pracownik nabyłby prawo do dodatku w wymiarze wyższym od pobieranego w ostatnim miesiącu zatrudnienia. Natomiast pracownik, który w czasie pobierania zasiłków: chorobowych, macierzyńskich lub opiekuńczych uzyskał podwyżkę wynagrodzenia w okresie od lipca 1980 r. do 31 sierpnia 1981 r. – należy wynagrodzenie z 12 miesięcy zatrudnienia uwzględnione w podstawie wymiaru emerytury ustalać według stawek przyznawanych w wyniku tej podwyżki, stosując odpowiednie zasady określone wyżej, chociażby wynagrodzenie to pochodziło z okresu sprzed 1 lipca 1980 r. (pkt 9 wyjaśnienia). Sąd podkreślił, iż zasady zastosowane przez zakład pracy i oddział ZUS przy przeliczeniu wynagrodzenia i innych dodatków wnioskodawczyni są prawidłowe i zgodne z zasadami ogólnymi obliczania podstawy wymiaru świadczeń emerytalnych określonymi art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o z.e.p. (Dz.U. Nr 40 poz. 267), gdzie jednoznacznie ustalono, iż podstawę wymiaru emerytury i renty stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone pracownikowi za okres ostatnich 12 miesięcy zatrudnienia, lub kolejnych 24 miesięcy zatrudnienia wybranych przez zainteresowanego z ostatnich 12 lat zatrudnienia. W ocenie Sądu zastosowanie powyższych zasad uniemożliwia Sądowi zaliczenie wnioskodawczyni – wskutek przeliczenia – premii wyższej niż otrzymana i dodatków specjalnych w miesiącach marzec 1981 r. i kwiecień 1980 r. – skoro wnioskodawczyni dodatków tych faktycznie nie otrzymała, ze względu na zwolnienia lekarskie z ogólnego stanu zdrowia. Uznając odwołanie wnioskodawczyni w przeważającej części za niezasadne Sąd zmienił zaskarżona decyzję organu rentowego i orzeczenie Rady Nadzorczej tylko w zakresie przeliczenia zasiłku chorobowego w miesiącu kwietniu 1980 r. W toku postępowania sądowego wszczętego na skutek odwołania ubezpieczonej od decyzji z dnia 12 kwietnia 2001 r., w piśmie procesowym z dnia 22 listopada 2002 r. ubezpieczona wniosła o: - zaliczenie okresu pracy od 6 sierpnia 1957 r. do 1 marca 1959 r. w byłym ZSRR do okresu zaliczanego do uprawnień emerytalnych w Polsce zgodnie ze stanowiskiem Rzecznika Praw Obywatelskich i przeliczenie emerytury stopniowo z waloryzacją, rewaloryzacją oraz ustawowymi odsetkami za zwłokę od dnia odejścia na emeryturę tj. od dnia 2 listopada 1981 r., - spowodowanie wypłacenia przez ZUS bezpodstawnie wstrzymanego 15% dodatku do emerytury za prace w I kategorii zatrudnienia w (...) zgodnie z decyzją Prezesa ZUS w W. od dnia przejścia na emeryturę tzn. 2 listopada 1981 r. do dnia 31 grudnia 1990 r. przeliczonym stopniowo jak emerytura z waloryzacją, rewaloryzacją oraz ustawowymi odsetkami za zwłokę do dnia zapłaty, - spowodowanie skorygowania przez ZUS podstawy wymiaru emerytury o pominięte w miesiącu kwietniu 1980 r. i marcu 1981 r. kwoty 1.125 zł dodatku specjalnego za wysługę lat w pierwszej kategorii zatrudnienia oraz wypłacenie tej zaległej emerytury przeliczonym stopniowo jak emerytura z waloryzacją, rewaloryzacją oraz ustawowymi odsetkami za zwłokę od dnia przejścia na emeryturę tj. od 2 listopada 1981 r. do dnia zapłaty Wyrokiem z dnia 15 stycznia 2003 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Szczecinie oddalił odwołanie ubezpieczonej od decyzji z dnia 12 kwietnia 2001 r. (punkt I sentencji), na podstawie art. 477 10 § 2 k.p.c. przekazał organowi rentowemu do rozpoznania nowe żądania wnioskodawczyni zgłoszone w piśmie procesowym z dnia 22 listopada 2002 r. Decyzją z dnia 7 maja 2003 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił N. G. prawa do ponownego ustalenia wysokości emerytury. W uzasadnieniu organ rentowy przytaczając treść art. 114 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, wskazał, iż ubezpieczona nie przedłożyła do wniosku żadnych nowych dowodów mających wpływ na prawo i wysokość świadczenia, wobec czego brak było podstaw do zmiany wysokości otrzymywanej emerytury. Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2003r. Prezydent RP nadał N. G. obywatelstwo polskie Prawomocnym wyrokiem z dnia 30 września 2008 r. w sprawie o sygn. akt VII U 1737/08 Sąd Okręgowy w Szczecinie Wydział VII Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu odwołania od decyzji z dnia 7 maja 2003 r. oddalił odwołanie w zakresie prawa do wzrostu świadczenia z tytułu pracy na terenie byłego Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w okresie od 6 sierpnia 1957 r. do 1 marca 1959 r. (punkt I sentencji), w pozostałym zakresie odwołanie odrzucił (punkt II sentencji). W uzasadnieniu Sąd Okręgowy wskazał, iż żądanie wnioskodawczyni o przeliczenie podstawy wymiaru świadczenia przez uwzględnienie dodatku specjalnego za miesiąc kwiecień 1980 r. i marzec 1981 r. zostało rozstrzygnięte w prawomocnym wyroku Sądu Wojewódzkiego w Szczecinie z dnia 12 grudnia 1985 r., sygn. akt VIIU 1227/85, w tej sytuacji żądanie wnioskodawczyni należało odrzucić na mocy art. 199 § 1 k.p.c. z uwagi na powagę rzeczy osądzonej. Sąd podkreślił, iż wnioskodawczyni nie powoływała się na żadne istniejące przed wydaniem decyzji okoliczności lub nowe dowody, które mogłyby być podstawą do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy. Sąd Okręgowy podkreślił, iż powaga rzeczy osądzonej istnieje również w odniesieniu do żądania wnioskodawczyni wypłaty 15% dodatku za pracę w warunkach szczególnych za okres od daty przyznania prawa do emerytury do daty przyznania tego świadczenia w drodze wyjątku. Kwestia ta była rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 26 listopada 1984 r. sygn. akt VII U 990/84, jak podkreślił Sąd z treści zaskarżonej decyzji i z treści wyroku wraz z uzasadnieniem w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że Sąd odniósł się m.in. i do tego żądania oddalając odwołanie. W ocenie Sądu Okręgowego fakt przyznania wnioskodawczyni decyzją Prezesa ZUS w drodze wyjątku świadczenia w postaci 15% dodatku w związku ze stanowiskiem (...) nie może wpłynąć na odmienny zaprezentowany skutek prawomocnego wyroku. Świadczenie bowiem nie zostało przyznane wnioskodawczyni wskutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności normy prawnej z konstytucją, bowiem takie orzeczenie w sprawie nie mogło być wydane, ponadto z pisma (...) wynika, iż organ rentowy nie mógł w świetle obowiązujących w tym czasie przepisów wydać innej decyzji, bowiem wnioskodawczyni nie spełniała wszystkich przesłanek. Ponadto Sąd podniósł, iż (...) w piśmie zwracał się z prośbą o zaliczenie w drodze szczególnego wyjątku do wymaganych uchwałą 25 lat pracy w warunkach szczególnych innych udowodnionych okresów, nie wymieniając konkretnych okresów zatrudnienia. Odnosząc się do żądania ubezpieczonej w zakresie wzrostu świadczenia z tytułu pracy na terenie byłego Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w okresie od 6 sierpnia 1957 r. do 1 marca 1959 r. Sąd wskazał, iż stosownie do treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 września 1968 r. w sprawie świadczeń dla repatriantów osoba ubiegająca się o świadczenia z tytułu bycia repatriantem winna wykazać się zaświadczeniem wydanym przez organ administracji państwowej potwierdzającym fakt repatriacji, podkreślając, że w świetle uchwały 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 1994 r. (OSNAPUS 1994/9 p. 149) organ rentowy nie jest uprawniony do stwierdzenia statusu repatrianta. W ocenie Sądu wnioskodawczyni nie wykazała, że posiada status repatrianta, nie spełniała również wymogów z art. 9 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin – obecnie już nie obowiązującej, bowiem nie świadczyła pracy na obszarze Państwa Polskiego bądź na terenach wchodzących w skład Państwa Polskiego przed ustaleniem granic. Zdaniem Sądu N. G. nie spełnia również przesłanek z art. 4 umowy z dnia 25 marca 1957 r. zawartej między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, bowiem nie można jej uznać za członka rodziny repatriantów. Ubezpieczona nie wykazała, iż jej mąż taki status potwierdzony odpowiednim zaświadczeniem organu administracyjnego posiadał, wnioskodawczyni powoływała się jedynie na arkusz ewakuacyjny, a ponadto hipotetycznie zakładając, iż mąż wnioskodawczyni był uznany za repatrianta, to wnioskodawczyni w dacie przekroczenia przez męża granicy i z tego tytułu „bycia repatriantem” nie była jego żoną, a więc nie była członkiem rodziny. W toku postępowania sądowego (sygn. akt VI U 1805/12) wszczętego na skutek odwołania N. G. od decyzji ZUS z dnia 14 marca 2011 r. oraz z 9 marca 2012 r. Sąd Okręgowy w Szczecinie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych przekazał postanowieniem z dnia 27 listopada 2012 r. wniosek pełnomocnika wnioskodawczyni o przeliczenie emerytury z uwzględnieniem okresu pracy od 6 sierpnia 1957 r. do 1 marca 1959 r., dodatku specjalnego za wysługę lat w kwietniu 1980 r. i marcu 1981 r. oraz o przyznanie „rekompensaty” za niewypłacenie w okresie od 2 listopada 1981 r. do 31 grudnia 1990 r. 15% dodatku do emerytury z tytułu pracy w portach morskich (wniosek zawarty w piśmie procesowym z dnia 26 listopada 2012 r. Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w S.). Decyzją z dnia 28 stycznia 2013 r. znak: (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. po rozpatrzeniu wniosku z dnia 28 listopada 2012 r. odmówił N. G. prawa do zaliczenia do stażu pracy okresu zatrudnienia od 6 sierpnia 1957 r. do 1 marca 1959 r. w Biurze (...) w O., przyznania rekompensaty za niewypłacenie w okresie od 2 listopada 1981 r. do 31 grudnia 1990 r. 15% dodatku do emerytury z tytułu pracy w (...) oraz przeliczenia podstawy wymiaru świadczenia emerytalnego przy uwzględnieniu dodatku specjalnego za wysługę lat w pierwszej kategorii zatrudnienia w miesiącu kwietniu 1980 r. i marcu 1981 r. W uzasadnieniu organ rentowy przytaczając treść art. 114 ust. 1 ustawy z o emeryturach i rentach z FUS wskazał, iż do wniosku z dnia 28 listopada 2012 r. ubezpieczona nie dołączyła nowych dowodów, a dokumenty znajdujące się w aktach emerytalnych były już brane pod uwagę przy ustalaniu wysokości świadczenia. Decyzja z dnia 28 stycznia 2013 r. została przesłana pod adres ubezpieczonej listem zwykłym, organ rentowy nie posiada dowodu doręczenia tej decyzji. W dniu 8 lipca 2013 r. do organu rentowego wpłynęło pismo pełnomocnika ubezpieczonej z prośbą o informację jakie decyzje lub czynności zostały podjęte przez Zakład w rozpoznaniu wniosku z dnia 26 listopada 2012 r. W dniu 31 lipca 2013 r. ZUS poinformował pełnomocnika ubezpieczonej, iż wniosek z dnia 26 listopada 2012r. został załatwiony decyzją odmowną z dnia 28 stycznia 2013 r., w załączeniu organ rentowy, przesłał kopie decyzji. Na podstawie tak dokonanych ustaleń Sąd Okręgowy zważył, że odwołanie ubezpieczonej nie zasługiwało na uwzględnienie. Sąd ten ustalił, że na skutek odwołania się ubezpieczonej od decyzji organu rentowego, istotnym w sprawie było rozstrzygnięcie czy zasadna była odmowa uwzględnienia żądań ubezpieczonej opartych o przepis art. 114 ust
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.