M. B. syna Z. i J., ur. (...) w W. oskarżonego z art. 13§1 kk w zw. z art. 278§1 kk na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 13 stycznia 2016 r. sygnatura akt VII K 827/15 na mocy art. 437 kpk, art. 438 kpk, art. 440 kpk i art. 624 § 1 kpk
Sąd Rejonowy w Zabrzu wyrokiem z dnia 13 stycznia 2016r., wydanym w trybie art. 335 § 1 kpk, w sprawie o sygn. VII K 827/15, w pkt 1 uznał oskarżonego D. T. za winnego czynu opisanego wyżej, tj. przestępstwa z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 278 § 1 kk i art. 64 § 1 kk i za to przestępstwo na mocy art. 12 § 1 kk w zw. z art. 278 § 1 kk i art. 4 § 1 kk skazał go na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności. Nadto w pkt 2 uznał oskarżonego D. T. za winnego występku z art.
kk i za to na mocy tego przepisu, w brzmieniu ustawy sprzed dnia 18 maja 2015r., skazał go na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności. W pkt 3 połączył wyżej wymierzone kary jednostkowe, orzekając w oparciu o art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk wobec oskarżonego karę łączną 6 miesięcy pozbawienia wolności. Na mocy art. 49 § 2 kk, w brzmieniu ustawy sprzed dnia 18 maja 2015r., w pkt 4 orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 1.000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej. W pkt 5 na mocy art. 42 § 2 kk, w brzmieniu ustawy sprzed dnia 18 maja 2015r., orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat oraz zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych. Od niniejszego wyroku apelację na niekorzyść oskarżonego wywiódł Prokurator, zaskarżając wyrok w części dot. orzeczenia o karze i zarzucając mu:
Kwalifikując drugi z zarzucanych mu czynów, wskazał na uprzednie prawomocne skazanie oskarżonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Chorzowie z dnia 3 listopada 2008r., w sprawie o sygn. akt IX K 635/08, za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości pomimo orzeczonego wcześniej prawomocnym wyrokiem zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, tj. za czyn realizujący znamiona przestępstwa z art.
244 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. Analiza tego ostatniego orzeczenia dowodzi, iż oskarżony przypisanego mu czynu dopuścił się w dniu 28 czerwca 2008r., a za czyn ten wymierzono mu na mocy art. 244 kk w zw. z art. 11 § 3 kk karę 1 roku i 6 sześciu miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby lat 4, nadto grzywnę w wysokości 30 stawek dziennych po 20 złotych każda, a także orzeczono dwa środki karne - w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat oraz podania wyroku do publicznej wiadomości poprzez zamieszczenie informacji o skazaniu na stronie internetowej Sądu Rejonowego w Chorzowie. Powyższy wyrok uprawomocnił się w dniu 11 listopada 2008r. (k. 98). Sąd Rejonowy w Zabrzu wydał wyrok w trybie art. 335 kpk, a więc na posiedzeniu, pod nieobecność oskarżonego, prawidłowo zawiadomionego o jego terminie, uwzględniając w całości wniosek Prokuratora. Wydając wyrok Sąd I instancji istotnie przypisując oskarżonemu D. T. winę i sprawstwo czynu z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 278 § 1 kk i art. 64 § 1 kk w sposób nieprawidłowy i omyłkowy wskazał w pkt 1 jako podstawę prawną wymiaru kary orzeczonej wobec oskarżonego art. 12 § 1 kk w zw. z art. 278 § 1 kk i art. 4 § 1 kk zamiast prawidłowo w miejsce tego pierwszego przepisu - art. 14 § 1 kk, na co wskazuje treść pisemnego uzasadnienia orzeczenia, jest także i oczywistym, że stosując przepisy Kodeksu karnego obowiązujące w dacie popełnienia zarzucanego czynu, podstawę prawną orzeczenia kary łącznej w pkt 3 stanowiły przepisy art. 85 kk i art. 86 § 1 kk, nie zaś błędnie powołany ten pierwszy jako art. 85 § 1 kk. Ta niewątpliwa obraza prawa materialnego nie skutkowałaby jednak koniecznością wydania orzeczenia o charakterze kasatoryjnym. Analiza treści wyroku Sądu Rejonowego w Chorzowie, w tym zwłaszcza długość orzeczonego okresu próby oraz zakazu prowadzenia pojazdów, wskazuje jednak, że przywołany wyżej wyrok najprawdopodobniej uległ zatarciu z mocy prawa, na co oskarżyciel ani Sąd orzekający nie zwrócili uwagi. Okres, o którym stanowi art. 76 § 1 kk, w brzmieniu sprzed dnia 1 lipca 2015r., zakończył się w dniu 11 maja 2013r. (4-letni okres, począwszy od dnia 11 listopada 2008r., plus dodatkowe 6 miesięcy), kara grzywny została wykonana w dniu 16 lutego 2010r., pozostaje więc zatem do ustalenia czy i kiedy wykonano wobec oskarżonego 3-letni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych oraz środek karny orzeczony w pkt 5 tego orzeczenia w postaci podania wyroku do publicznej wiadomości poprzez zamieszczenie informacji o skazaniu na stronie internetowej Sądu Rejonowego w Chorzowie. W realiach niniejszej sprawy wydaje się zatem niezbędne dokonanie analizy akt sprawy Sądu Rejonowego w Chorzowie o sygn. IX K 635/08 w powyższym zakresie, a także - w razie konieczności – zwrócenie się do właściwego Urzędu Miasta - Wydziału Komunikacji, celem zbadania, czy przedmiotowe skazanie uległo zatarciu z mocy prawa, wtedy bowiem odpadłoby znamię z art.
kk wcześniejszego prawomocnego skazania oskarżonego za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, co uzasadniałoby z kolei przypisanie mu jedynie występku w podstawowej formie z art.
Jak wskazuje SN w swoim orzeczeniu, fakt zatarcia z mocy prawa wcześniejszego prawomocnego skazania za przestępstwo z art.
kk lub wymienione w art.
kk, zaistniały w dacie wyrokowania co do popełnienia czynu określonego w art.
kk, uniemożliwia przyjęcie odpowiedzialności sprawcy na podstawie art.
kk także wtedy, gdy do popełnienia tego czynu doszło przed upływem okresu niezbędnego do zatarcia wcześniejszego skazania. Nie stanowi natomiast przeszkody do przyjęcia odpowiedzialności na podstawie art.
kk zatarcie w dacie wyrokowania skazania za przestępstwo, którego częścią było orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, jeżeli będący przedmiotem osądu czyn określony w art.
kk został popełniony w okresie obowiązywania tego zakazu (tak SN w postanowieniu z dnia 21 VIII 2012r., IV KK 59/12, OSNKW 2013/1/3, Lex 1261016). W realiach niniejszej sprawy zatem uwzględnienie przez Sąd I instancji wniosku Prokuratora, zawierającego uzgodnioną z oskarżonym karę za czyn z art.
kk, bez wykorzystania procesowych uprawnień do zainicjowania ewentualnej zmiany wniosku, przy równoczesnym braku rozstrzygnięcia na podstawie art. 343 § 7 zdanie pierwsze kpk o zwrocie sprawy Prokuratorowi, wydaje się być orzeczeniem co najmniej przedwczesnym, o ile nie błędnym. W tej sytuacji konieczne stało się uchylenie zaskarżonego wyroku w całości w stosunku do oskarżonego D. T., gdyż wydanie prawidłowego orzeczenia w trybie konsensualnym możliwe jest jedynie, gdy wszystkie zawarte uzgodnienia są zgodne z przepisami prawa materialnego, a nadto zostały zaakceptowane przez strony tego uzgodnienia. Trzeba przypomnieć także, że Sąd Rejonowy jest związany treścią wniosku Prokuratora złożonego w trybie art. 335 § 1 kpk w tym sensie, że potrzeba dokonania jakiejkolwiek zmiany jego treści musi powodować zwrot sprawy Prokuratorowi. Jedyną dopuszczalną możliwością wydania przez Sąd we wspomnianym trybie orzeczenia o innej treści niż tej wynikającej z ukształtowania wniosku w trybie art. 335 § 1 kpk, jest dokonanie przez strony stosownych modyfikacji w trakcie posiedzenia. Natomiast Sąd meriti, uwzględniając wniosek oskarżyciela publicznego, uznał jego zasadność w całości. Z tych wszystkich względów Sąd odwoławczy uchylił punkty 1-5, 9 i 10 zaskarżonego orzeczenia, przekazując sprawę oskarżonego D. T. o zarzucane mu czyny Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. W jego toku Sąd ten uwzględni powyższe uwagi. Wydaje się zatem konieczne w tych okolicznościach zwrócenie przez Sąd orzekający sprawy Prokuratorowi w oparciu o przepis art. 343 § 7 zdanie pierwsze kpk celem wykonania powyżej wskazanych czynności, mających na celu ustalenie czy wcześniejsze skazanie uległo zatarciu z mocy prawa, wówczas bowiem fakt uprzedniego skazania nie może rodzić od tej chwili dla skazanego negatywnych konsekwencji, o których mowa w przepisie art.
Kierując się powyższym orzeczono jak w sentencji.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.