← Polska

III AUz 129/13

Sygn. akt III AUz 129/13 POSTANOWIENIE Dnia 25 września 2013 r. Sąd Apelacyjny w Poznaniu – III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSA Marta Sawińska Sędziowie: SSA Iw

§ 3k.p.c.

Sąd I instancji odrzucił przedmiotowe odwołanie. W zażaleniu na powyższe postanowienie odwołująca domagała się jego zmiany i merytorycznego rozpoznania sprawy oraz uwzględnienia odwołania. Odwołująca zarzucała naruszenie art.

§ 3k.p.c.

oraz art. 85 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. W uzasadnieniu skarżąca przyznała, że co prawda nie dotrzymała terminu ustawowego do wniesienia odwołania, jednak z uwagi na błędne przeświadczenie o możliwości zmiany przepisów prawnych, mającej na celu zaspokojenie roszczeń jej i innych ubezpieczonych. Jednocześnie żaląca kwestionowała prawidłowość zaskarżonej decyzji. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega oddaleniu jako bezzasadne. Sąd Apelacyjny w pełni podziela i aprobuje stanowisko Sądu Okręgowego wyrażone w pisemnych motywach zaskarżonego postanowienia. Sąd I instancji prawidłowo zastosował przepis art.

§ 3k.p.c.

w niniejszej sprawie. Zgodnie z art.

§ 3k.p.c.

Sąd odrzuca odwołanie wniesione po upływie terminu, chyba, że przekroczenie terminu nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od strony. Trafnie wskazywał Sąd Okręgowy, że odwołanie od decyzji z dnia 26 września 2011r. zostało złożone z nadmiernym przekroczeniem ustawowego miesięcznego terminu. Bezspornym było, że odwołanie wpłynęło do organu rentowego w dniu 15 maja 2013r., jak również, że odwołująca otrzymała decyzję z dnia 26 września 2011r. dotyczącą wstrzymania wypłaty emerytury od dnia 1 października 2011r. Co prawda w aktach rentowych brak jest dowodu doręczenia decyzji, jednak z uwagi na fakt, że świadczenie nie było wypłacane odwołującej od dnia 1 października 2011r., mając na uwadze chociażby zasady doświadczenia życiowego, to należy uznać, że odwołująca co najmniej od października 2011r. miała wiedzę o treści decyzji i wstrzymaniu wypłaty jej emerytury. Odwołująca miała prawo zaskarżyć przedmiotową decyzję w terminie 1 miesiąca od jej doręczenia, tymczasem odwołanie złożyła dopiero w dniu 15 maja 2013r., a zatem ze znacznym przekroczeniem terminu. Odwołująca nie podała przy tym uzasadnionych przyczyn, usprawiedliwiających złożenie przez nią odwołania po terminie. W konsekwencji złożenie odwołania po terminie niewątpliwie było przez odwołującą zawinione i wynikało z jej braku należytej dbałości o własne interesy procesowe. Z tych wszystkich względów słusznie Sąd Okręgowy uznał, iż przedmiotowe odwołanie podlegało odrzuceniu na podstawie art.

§ 3k.p.c.

Skarżąca nie przedstawiła w złożonym zażaleniu żadnych zarzutów ani okoliczności, które mogłyby prowadzić do podważenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na względzie zażalenie należało oddalić jako bezzasadne, o czym Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. del. SSO Jolanta Cierpiał SSA Marta Sawińska SSA Iwona Niewiadowska-Patzer

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.